اکسپدیشن آملیا ارهارت به امید یافتن هواپیمای خود به جزیره مرجانی اقیانوس آرام می رود

لس آنجلس، 10 اکتبر - تیمی از باستان شناسان دریایی مستقر در ایالات متحده عازم جزیره ای کوچک در غرب دور اقیانوس آرام شده اند تا آخرین سرنخ وسوسه انگیز را از یکی از معمای بزرگ حل نشده قرن بیستم بررسی کنند: ناپدید شدن هوانورد مشهور آملیار در سال 1937.

این گروه با حمایت دانشگاه پوردو، موسسه‌ای که مدت‌ها به ارهارت و میراث او وابسته بود، می‌خواهد بداند آیا یک شی غوطه‌ور که شش سال پیش توسط تصاویر ماهواره‌ای در تالاب جزیره شناسایی شد، لاشه هواپیمای دو موتوره لاکهید الکترا 10-E ارهارت است یا خیر.

چنین یافته ای به طور قطعی فرضیه برخی از محققان را ثابت می کند که ارهارت و دریانوردش، فرد نونان، بر روی یا در نزدیکی جزیره مرجانی مرجانی تصادف کردند و به عنوان غارگان در آنجا، صدها مایل دورتر از ایستگاه سوخت گیری مورد نظرشان، از بین رفتند.

پس از حرکت از لس آنجلس در اوایل این ماه، انتظار می رفت که گروه در روز سه شنبه، 13 اکتبر، به وقت محلی به نیکومارورو، یک قطعه زمین خالی از سکنه در جزایر دورافتاده فونیکس، بخشی از کشور مجمع الجزایر جمهوری کیریباتی، برسند.

ریچارد پتیگرو، رئیس مؤسسه میراث باستان‌شناسی در یوجین، اورگان، که این تلاش را همراه با پوردو رهبری می‌کند، در مطالب مطبوعاتی این مأموریت گفت: «یافتن هواپیمای الکترا آملیا ارهارت، کشف یک عمر خواهد بود.

استیو شولتز، مشاور عمومی پردو و عضو اکسپدیشن، که هفته گذشته در فیجی برای انجام کارهای پیشبردی برای اکسپدیشن بود، در مصاحبه ای گفت: "این حل یکی از اسرار بزرگ در تاریخ هوانوردی است، قطعا یکی از اسرار بزرگ قرن بیستم."

این مأموریت شکاکان خود را دارد. در میان آنها رقیب کاوشگر Earhart، Ric Gillespie، یکی از بنیانگذاران TIGHAR، مخفف The International Group for Historic Aircraft Recovery، و نویسنده "One Flight More Good: The Amelia Earhart Tragedy" در سال 2024 است.

گیلسپی در طول سه دهه، ده ها سفر خود را به جزیره مرجانی هدایت کرده است و از طرفداران اصلی نظریه فرودگان نیکومارورو است. اما او پیش‌بینی کرد که تیم پتیگرو-پوردو هیچ لاشه هواپیما یا هیچ چیز دیگری که در جزیره باقی مانده است پیدا نکند.

تیم پوردو، گیلسپی را به‌خاطر پایه‌گذاری نظریه‌ای که امیدوارند اثبات کنند، اعتبار می‌بخشد. و آنها به مجموعه‌ای از شواهد متقاعدکننده که او در طول سال‌ها جمع‌آوری کرده است، نقل می‌کنند، از جمله مصنوعات انسانی کشف‌شده در جزیره، مانند شیشه‌ای شیشه‌ای متعلق به دهه ۱۹۳۰ برای کرم کک و مک و بقایای چاقوی جک مانند چاقوی ارهارت که در هواپیما حمل می‌شود.

تحقیقات گیلسپی همچنین شامل تجزیه و تحلیل پزشکی قانونی مدرن از سوابق اندازه گیری بقایای اسکلتی یافت شده در جزیره در دهه 1940 بود. سیاهههای مربوط به یاتاقانهای انتقال رادیویی از تماسهای پریشانی که توسط اپراتورهای بی سیم در روزهای بلافاصله پس از ناپدید شدن Earhart جمع آوری شد. و عکسی که ماهها بعد از خط ساحلی جزیره گرفته شده و شیئی را نشان می دهد که به گفته گیلسپی به نظر می رسد ارابه فرود الکترا باشد.

گیلسپی هفته گذشته در مصاحبه ای با رویترز گفت که او معتقد است که این هواپیما از آن زمان در تاریخ گم شده است، در نهایت جزر و مد از تخته مرجانی که تا حد زیادی دست نخورده فرود آمده بود را فرا گرفت و به داخل دریا برده شد تا در موج سواری غرق شود و از هم بپاشد.

گیلسپی گفت که دو تلاش قبلی برای یافتن لاشه هواپیما در اقیانوس اطراف، از جمله عملیات سال 2019 توسط باستان شناس دریایی رابرت بالارد، که به دلیل کشف لاشه کشتی تایتانیک مشهور است، بی نتیجه ماند.

یک تصویر سونار به شکل هواپیما از جای دیگری در کف دریا، انبوهی از سنگ بود.

گیلسپی گفت: "من دوست دارم آن هواپیما را پیدا کنم. این اتفاق نخواهد افتاد."

پتیگرو و تیمش غیر از این شرط بندی می کنند. برای آنها، شکل چند شاخه ای که برای اولین بار در تصویر ماهواره ای 2020 مشاهده شد، شبیه بدنه و بال هواپیما است. آنها ادعا می کنند که این شی یا بخشی از آن از آن زمان در تصاویر هوایی قبلی از تالاب جزیره مشاهده شده است که قدمت آن به سال 1938 باز می گردد.

گیلسپی گفت که او مطمئن است که شی مورد بحث در واقع یک درخت پاندانوس افتاده است، یک درخت نخل مانند همیشه سبز بومی منطقه جزیره، که به تالاب سرازیر شده است.

گیلسپی در این مصاحبه گفت: "شما می توانید توپ ریشه را ببینید. می توانید شاخه ها را ببینید." "این یک درخت است. مردم آنچه را که می خواهند ببینند می بینند."

دیدگاه رسمی دولت ایالات متحده مدت‌هاست که سوخت الکترا تمام شده و در دریا در نزدیکی مقصد سوخت‌گیری جزیره هاولند، نقطه دیگری از زمین در حدود 400 مایلی شمال غربی نیکومارورو، که در آن زمان جزیره گاردنر نامیده می‌شد، سقوط کرده است.

ارهارت آخرین بار در 2 ژوئیه 1937 در حال برخاستن با الکترا خود از پاپوآ گینه نو در مسیر گاردنر، در حدود 2500 مایلی (4000 کیلومتری) به سمت شرق، در طی تلاش چند مرحله ای برای تبدیل شدن به اولین زنی که خلبان هواپیما در سراسر جهان است، دیده شد.

تماس قطعی رادیویی با هواپیما روز بعد پس از اینکه ارهارت 39 ساله گزارش داد "بنزین رو به اتمام است" قطع شد و به دنبال آن آخرین مخابره شناخته شده او خط جغرافیایی موقعیت او را نشان داد.

این ناپدید شدن بزرگترین جست وجوی دولت ایالات متحده برای یافتن یک هواپیمای گم شده، از جمله پل هوایی گاردنر را به وجود آورد، اما هیچ اثری از الکترا یا خدمه آن در آن زمان یافت نشد.

پوردو، مستقر در وست لافایت، ایندیانا، در نهایت به دنبال بازگرداندن قطعاتی از لاکهید الکترا است که ممکن است بازیابی شود.

ارهارت اساسا به مدت دو سال به عنوان مشاور شغلی زنان و مشاور بخش هوانوردی دانشکده، عضو هیئت علمی مهمان در پوردو بود. کمک هزینه تحقیقاتی پوردو برای توسعه الکترا، که او آن را "آزمایشگاه پرواز" نامید، پرداخت شد.

شولتز، وکیل پردو گفت که اگر هواپیما پیدا شود، هیچ اثری از آن در این سفر برداشته نخواهد شد. او گفت که هرگونه تلاش برای استخراج لاشه هواپیما مستلزم مجوز بیشتر از دولت کیریباتی است. رویترز