اگر آمریکا خواهان جوامع امن تر است، باید در مورد زندان های خود تجدید نظر کند | نظر

ایالات متحده دهه ها را صرف بحث در مورد چگونگی مؤثرتر کردن زندان ها کرده است، از اصلاحات احکام تا جلسات استماع بودجه. با این حال تقریبا هیچ کس این سؤال را نمی پرسد که ممکن است تعیین کند که آیا کسی بهتر از آنچه وارد شده است بیرون می رود یا بدتر: خود ساختمان با یک انسان چه می کند؟

من سال‌ها با مراکز اصلاح و تربیت در سراسر کشور کار کرده‌ام، در محوطه‌هایی از مراکزی که با کمبود نیروی انسانی، افزایش هزینه‌ها، چالش‌های سلامت روان و سیستم‌های قدیمی مواجه هستند، قدم زده‌ام. من تفاوت بین تسهیلاتی که برای مجازات طراحی شده است و تسهیلاتی که برای آماده کردن افراد برای بازگشت به جامعه طراحی شده است را دیده ام.

در حالی که صنعت در حال تغییر است، بسیاری از تاسیسات هنوز در محیط هایی که توسط دوره دیگری شکل گرفته اند، کار می کنند. داده ها منعکس کننده پیامدها هستند.

آمریکا یکی از بالاترین نرخ‌های حبس را در جهان دارد و حدود 1.8 میلیون نفر در زندان‌های ایالتی و فدرال و زندان‌های محلی نگهداری می‌شوند. با این حال، 66 درصد از زندانیان ایالتی آزاد شده ظرف سه سال دستگیر می شوند و 82 درصد حداقل یک بار در یک دهه دستگیر می شوند. سیاستگذاران به جستجوی راه‌هایی برای کاهش تکرار جرایم ادامه می‌دهند، اما این اعداد مشکلی را آشکار می‌کنند که سیاست مجازات به تنهایی نمی‌تواند آن را حل کند.

زندانی که هر روز ساعت ها در یک سلول کوچک و کم نور محبوس می شود، به سادگی بدون تغییر ظاهر نمی شود. حبس طولانی مدت و محرومیت می تواند افسردگی و پرخاشگری را تشدید کند. در آلاباما، افراد سابقا زندانی اخیرا استفاده از مواد مخدر، حمله و قتل در داخل تأسیسات را توصیف کرده اند. این شرایط هشدارهایی در مورد سیستم‌هایی هستند که می‌توانند مشکلاتی را که قرار است حاوی آن‌ها باشند ترکیب کنند.

فیزیولوژی اولیه انسان است. هر فرد حداقل تا حدی توسط محیطی که در آن زندگی می کند شکل می گیرد. اگر این اصل را در همه جا بپذیریم، از مدرسه و محل کار گرفته تا بیمارستان و خانه، چرا آن را در درب زندان رها می کنیم؟

از زمانی که قانون قدم اول در سال 2018 به تصویب رسید، سیاست گذاران فدرال تاکید بیشتری بر آموزش، حمایت از سلامت رفتاری و برنامه هایی برای توسعه مهارت های زندگی پس از آزادی داشته اند. ایالت ها در حال سرمایه گذاری در واحدهای تخصصی بهداشت رفتاری و رویکردهای جایگزینی هستند که افراد با نیازهای بهداشت روانی قابل توجه را از محیط هایی که ممکن است مبارزات آنها را تشدید کند جدا می کند. مناطق تفریحی هدفمند، فضاهای زندگی بهبودیافته، نور طبیعی، فناوری و برنامه‌های معنادار می‌توانند شرایطی را ایجاد کنند که از تصمیم‌های بهتر و امکانات ایمن‌تر حمایت کند.

فعالیت بدنی منظم می تواند نتایج بهتری را پشتیبانی کند. فعالیت بدنی و ورزش می تواند پرخاشگری را کاهش دهد، خواب را بهبود بخشد و خروجی ساختاری برای ناامیدی که به طور طبیعی در حبس ایجاد می کند فراهم می کند. در همین حال، تسهیلات مبتنی بر انگیزه به افراد زندانی اجازه می دهد تا از طریق رفتار خوب به تجهیزات و شرایط زندگی بهتر دسترسی داشته باشند.

این یک نمایش کنترل شده از یک اصل ساده است: افراد به جای اینکه مجازات تنها زبان مؤسسه باشد، زمانی که تلاش پاداش داده می شود، واکنش متفاوتی نشان می دهند.

برعکس، محیط‌هایی که با بتن، انزوا و محرومیت تعریف می‌شوند، می‌توانند افراد را نسبت به زمانی که وارد می‌شوند کمتر برای جامعه آماده کنند. به عقیده من، جایگزین، سیستمی است که در آن مسئولیت پذیری ثابت می ماند در حالی که محیط فیزیکی به توانبخشی فرصتی واقعی برای کار می دهد. یک مدل چرخه را تداوم می بخشد. دیگری به جامعه این فرصت را می دهد که آن را بشکند.

برخی می پرسند چرا مالیات دهندگان باید زیرساخت ها یا ابتکارات بهتری را در داخل زندان ها تامین کنند. این یک سوال منصفانه است. امنیت عمومی باید در اولویت باقی بماند. اما هزینه شکست نیز باید همینطور باشد. چه هزینه بیشتری دارد: سرمایه گذاری در توانبخشی امروز یا زندانی کردن مکرر افراد در فردا؟

توانبخشی رفتار مجرمانه را توجیه نمی کند. مسئولیت پذیری و توانبخشی می توانند با هم وجود داشته باشند. برخی از افراد مرتکب جنایات جدی می شوند و در معرض خطر قابل توجهی قرار دارند. دیگران جوان وارد سیستم می شوند و سال ها صرف نشان دادن تغییرات واقعی رفتاری می کنند. یک سیستم اصلاحی که قادر به تشخیص ظرفیت انسانی برای بهبود باشد، فرصت های بیشتری برای نتایج ایمن تر ایجاد می کند.

بزرگترین مانع ممکن است ذهنیتی باشد که در طول نسل ها ساخته شده است. اصلاحات به طور سنتی با مهار تعریف شده اند. چالش های مدرن نیازمند این تعریف هستند تا تکامل پیدا کنند. فناوری، مراقبت‌های بهداشتی مجازی، برنامه‌های بهبودیافته و طراحی هوشمندانه‌تر تسهیلات می‌تواند به آژانس‌ها کمک کند تا با ایمن‌تر و کارآمدتر عمل کنند، به‌ویژه که کمبود کارکنان همچنان بر سیستم‌های اصلاحی فشار می‌آورد.

نسل بعدی اصلاحات را نمی توان بر اساس مفروضات قبلی ساخت. سیاستگذاران و رهبران اصلاحات باید تسهیلات را بررسی کنند که آیا محیط فیزیکی آنها به طور فعال از توانبخشی پشتیبانی می کند یا خیر. دلارهای عمومی باید از شواهد پیروی کنند، نه سنت.

اگر آمریکا خواهان جوامع ایمن‌تر است، باید اندازه‌گیری زندان‌ها را با نحوه نگهداری مؤثر مردم متوقف کند و شروع به اندازه‌گیری آنها با آنچه پس از باز شدن درها اتفاق می‌افتد، کند. تأسیساتی بسازید که توانبخشی را ممکن می سازد. منابع مالی برای محیط هایی که از آن پشتیبانی می کنند. نتایجی را طلب کنید که ثابت کند کار می کند. نسل بعدی زندان‌ها باید بر اساس این ایده ساخته شوند که وقتی توانبخشی مکانی واقعی برای وقوع داشته باشد، امنیت عمومی بهبود می‌یابد.

لوکاس ریفاگن یک کارآفرین آمریکایی و یکی از مالکان TriActive ایالات متحده آمریکا، تولید کننده تجهیزات تناسب اندام در فضای باز برای مراکز اصلاحی است. او همچنین شریک RIPCO & Associates است که محصولاتی از جمله اثاثیه سازمانی را به مراکز اصلاح و تربیت عرضه می کند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.