اگر آنچه ما می بینیم فقط تفسیر مغز ما باشد، در واقع جهان چگونه است؟

اگر دنیایی که مشاهده می کنیم فقط تفسیر مغز ما از سیگنال های الکتروشیمیایی است که از چشمان ما دریافت می کند، در واقع جهان چگونه است؟ (ادامه دارد)

Biram DesaiBrighton، انگلستان

برای بازنویسی سخنان فیلسوف آلن واتس، سؤالی که پاسخ دادن به آن همیشه دشوار است ممکن است نشان دهد که این سؤال نیاز به طرح مجدد دارد. اگر واقعا فقط واقعیت‌های نسبی وجود داشته باشد و واقعیت عینی وجود نداشته باشد، سؤال فقط در ارتباط با ناظر است. بنابراین، جهان هر چیزی است که شما آن را درک می کنید!

برایان بالکه ویا فیسبوک

به عبارت دقیق، ما تفسیرهای مغز خود را «نمی‌بینیم». ما عموما انتظارات مغز خود را می بینیم. این انتظارات دسته بندی الگوهای حسی است که شبکه های پایین دستی را برای شروع کنترل عضلات و غدد درون ریز آماده می کند.

ابزارها قدرت ما را بر جهان و درک ما از آن را افزایش می دهند. همانطور که ابزارها کوچک می شوند، ما مدل های انتزاعی از عناصر آنها را می سازیم و در نهایت به کنترل در مقیاس هایی بسیار کمتر از حساسیت حسی طبیعی خود دست می یابیم. این مستلزم آن است که ابزارهای حسی پیشرفته و همچنین دستکاری‌کننده‌ها را توسعه دهیم.

همه اینها به این نتیجه می رسد که ما فقط با حواس خود «دیدن» نیستیم. ما با استفاده از انتظاراتمان از دنیا، حواس خود را تقویت کرده ایم. این حواس تقویت شده شامل تصویربرداری اولتراسونیک، اسکنرهای اشعه ایکس، برخورددهنده ذرات و حسگرهای فشار است. آن حواس تقویت شده، در تطابقشان با انتظارات ما، تأیید می کنند که جهانی فراتر از ادراک ما وجود دارد.

علیرغم این نتیجه گیری، باید بدانیم که مقدار زیادی در داده های حسی ما وجود دارد که توسط حسگرهای مصنوعی قابل تکرار نیستند. توانایی معطوف کردن توجه به کسب جزئیات بیشتر، سوزن سوزن شدن هیجان با دیدن یک شریک عاشقانه، سرگردانی احساس شده در طول یک حمله آنفولانزا: همه اینها تجربیات ذهنی هستند که در غنای خود، آگاهی انسان را از هر شکلی از آگاهی مصنوعی ساخته شده بر اساس انتزاعات زبانی متمایز می کنند. اینکه ما برای انتقال تجربه ذهنی خود تلاش می کنیم نیز جنبه ای از جهان است.

ممکن است قابل اندازه گیری نباشد، اما من در واقع به نوعی آن را دوست دارم.

به عبارت دقیق، ما تفاسیر مغز خود را «نمی‌بینیم». ما عموما انتظارات مغز خود را می بینیم

تونی کوزانوویا فیس بوک

جهان در واقع دقیقا مانند تفسیر مغز ما از آنچه می بینیم است. اما این یک سوال ترفندی است، زیرا فقط "مغز ما" نیست، بلکه تمام مغزهای ما در یک شبکه اجتماعی به هم مرتبط هستند.

ما می‌توانیم فریب تصادفی بودن را بخوریم، اما اگر جهان کاملا تصادفی بود، رویدادهای تکراری به‌طور مداوم قابل پیش‌بینی نبودند. قابل پیش بینی شدن رویدادهای غیرقابل پیش بینی با اندازه گیری بیشتر متغیرهای اساسی تر، تصادفی بودن محض را نیز تضعیف می کند.

رعد و برق و رعد و برق نمونه‌های خوبی از رویدادهایی هستند که برای نسل‌ها به‌طور تصادفی ظاهر می‌شدند، سپس با مشاهدات بهتر، به تدریج قابلیت پیش‌بینی را به دست آوردند تا جایی که اکنون می‌توان آن‌ها را برای قبل از وقوعشان آماده کرد، البته نه با دقت کامل.

مغز هیچ کس این را یاد نگرفت، اما شبکه اجتماعی انسان آموخت.

جولیان گلد ویا فیسبوک

همه آن استدلال‌های «مغز در کوزه» این واقعیت را نادیده می‌گیرند که همه ما در واقع مغزهایی در کوزه‌های (گوشت) هستیم.

بله، مغز ما به ما کمک می کند تا وضعیت دنیای بیرون را تقریب کنیم. این سوال که این تقریب چقدر نزدیک است به چیزهای زیادی بستگی دارد، اما ریزدانگی با توانایی ما برای ساخت حسگرهایی که دامنه آنچه را که می‌توانیم می‌بینیم، افزایش می‌دهد، که در ابتدا توسط نیازهای بقای 4 میلیارد سال تکامل و شکار دیکته شده بود، گسترش می‌یابد.

هر چند پرسیدن اینکه "واقعا" چگونه است بی معنی است.

برای پاسخ به این سوال - یا سوال جدیدی بپرسید - به lastword@newscientist.com ایمیل بزنید.

سؤالات باید جستارهای علمی در مورد پدیده های روزمره باشد و سؤالات و پاسخ ها باید مختصر باشد. ما حق ویرایش موارد را برای وضوح و سبک برای خود محفوظ می داریم. لطفا آدرس پستی، شماره تلفن روزانه و آدرس ایمیل را وارد کنید.

استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی (مانند ChatGPT، Claude) برای نوشتن سؤال یا پاسخ ممنوع است و هرگونه ارسالی که با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی نوشته شده باشد، پس گرفته خواهد شد.

شرایط و ضوابط اعمال می شود.