اگر امن‌تر کردن محله‌تان به معنای زیر پا گذاشتن قوانین باشد، چه؟

در سراسر کشور، فلج مدنی، لژیونی از شهرنشینان چریکی را مجبور کرده است که امور شهر خود را به دست بگیرند. | کارلین استیهل/لس آنجلس تایمز از طریق گتی ایماژ

جاناتان هیل آماده بود تا غلتک های رنگ خود را بگذارد. هیل، یک دانشجوی حقوق که مدافع ایمنی جاده‌ای ویروسی شده بود، به دلیل رنگ‌آمیزی گذرگاه‌های عابر پیاده خود در برخی از خطرناک‌ترین تقاطع‌های لس‌آنجلس، با مشکل قانونی مواجه شده بود. در ملاقاتی با شهردار لس‌آنجلس، کارن باس در اوایل سال جاری، او به او گفت که اگر شهر بتواند به ایمن‌تر کردن خیابان‌های خود برای عابران پیاده متعهد شود، او از فعالیت‌های هوشیارانه خود دست خواهد کشید.

او به یاد می‌آورد: «رفیق، تو شهردار هستی. کاری در مورد این کار انجام بده. این تو هستی، رفیق» پس از عذرخواهی باس - به عبارت بسیار - پس از عذرخواهی باس به خاطر اتهامات خرابکاری در دسامبر گذشته برای یک کار رنگ آمیزی. برای ماه‌ها، هیل به پایان معامله‌اش پایبند بود و نقاشی را متوقف کرد، زیرا به تضمین‌های ایمیلی دفترش مبنی بر اینکه دستور اجرایی جدید به زودی ارائه می‌شود، اعتقاد داشت.

این پست را در اینستاگرام مشاهده کنید

اما، سرانجام، پس از هفته‌ها عدم پاسخگویی، هیل از انتظار خسته شد، درست مانند اولین باری که یک شابلون و یک سطل رنگ سفید برداشت. او گفت: «ما به جای راه‌هایی که می‌توانیم به دنبال دلایلی باشیم که چرا نمی‌توانیم کارهایی را انجام دهیم، و این فقط مؤسسات ما را فلج کرده است.»

در سرتاسر کشور، چنین فلج مدنی، لژیونی از شهرنشینان چریکی را وادار کرده است که امور شهر خود را به دست بگیرند. در بوستون، گروهی از دوچرخه سواران با استفاده از نوارهای سبز و سفید نواری برای دوچرخه سواری در تقاطعی ایجاد کردند که در آن یک کامیون در ماه جولای به لوئیزا گاگ 36 ساله برخورد کرد و آن را کشت. در نشویل، کانزاس سیتی، و در سراسر منطقه خلیج، داوطلبان نیمکت‌های عمومی خود را در ایستگاه‌های اتوبوس ساخته و نصب کرده‌اند، جایی که مقامات شهری به آرامی مکان‌هایی را برای نشستن، پس از سال‌ها گذراندن وقت صرف مراقبت از فضاهای عمومی متخاصم، نصب کرده‌اند.

هر بار که یکی از این مراقبان محله دوستانه، خط عابر پیاده را رنگ می کند، چاله ای را پر می کند، یا نیمکتی می سازد، به ما یادآوری می کند که انجام بسیاری از کارهای ساده ای که می تواند شهرهای ما را به مکان های امن تر و دلپذیرتر برای زندگی تبدیل کند، در واقع آنقدرها سخت - یا حتی آنقدر گران نیست - نیست. اگرچه دولت‌های محلی ما ممکن است در انجام این وظایف اساسی ناتوان به نظر برسند، اما احتمالا در مقایسه با وضعیت ضعیف موجود، از نظر پول کمتر محدود شده‌اند. و در برخی موارد، آن‌قدر از شکایت شدن می‌ترسند که ترجیح می‌دهند هیچ چیزی بسازند.

آنتونی گارسیا، یک برنامه ریز شهری ساکن میامی که با همکار قدیمی خود مایک لیدون، شهرسازی، مطالعات تاکتیکی و تاکتیکی، می گوید: «ما ترس از طرح دعوی قضایی و مسئولیت را می بینیم» که به طور کامل پروژه های پیش پا افتاده شهرداری را خراب می کند به طوری که «پیاده رو در عرض پنج سال نیم میلیون دلار هزینه می برد، در حالی که واقعا یک سطل رنگ در یک بعد از ظهر است. مداخلات رفع سریع اغلب توسط خود شهروندان عادی انجام می شود.

هم گارسیا و هم لیدون در حال حاضر به شهرها در سطح ملی در مورد چگونگی ادغام شیوه‌های شهرنشینان چریکی در شیوه‌های حکومت و اجرای سیاست‌های جدید خود توصیه می‌کنند. گارسیا گفت: «نیازی نیست که عابر پیاده را با همان استانداردی که یک پل نگه می‌دارید نگه دارید.

زمانی که یک شهروند تصادفی احساس می کند مجبور است یک قلم مو را بردارید و کاری را که شهرش نمی تواند شروع کند به پایان برساند، می تواند الهام بخش باشد، اما همچنین تجسم خشمگین کننده ای است از اینکه برخی از اساسی ترین سیستم های حکومتی ما چقدر ضعیف شده اند. این مراقبان شهری کوشا نشان می‌دهند که ساختن شهرهای ما قابل زندگی‌تر می‌تواند یک عمل آسان و حتی شادی‌آور باشد. اما اگر قرار است کار آنها چیزی بیش از نمادسازی باشد، خود شهرها باید از نمونه آنها بیاموزند - یا همانطور که برخی شهرداری‌ها اخیرا نشان داده‌اند، راه‌های جدیدی برای همکاری بیابند.

هیل به من گفت: «نکته عابر پیاده اعتراض است. هدف این است که به این موضوع توجه شود، نه برای ایجاد یک کلاس دائمی از نقاشان غیرقانونی عابر پیاده». ما باید دولت را در سطح بالاتری نگه داریم.»

پرونده شبه قانونی برای گرفتن خیابان شما به دست خودتان

در حالی که دلایلی وجود دارد که یک شهرداری برای نصب نیمکت یا رنگ آمیزی خط عابر پیاده نسبت به خدمه ساکنان محلی بیشتر طول می کشد - رعایت مقررات و نصب علائم مناسب به ذهن متبادر می شود - به ندرت نیاز به این زمان وجود دارد که معمولا اکنون انجام می دهند.

لس‌آنجلس را در نظر بگیرید، جایی که حتی ابتدایی‌ترین پروژه‌های ایمنی جاده‌ای ممکن است سال‌ها طول بکشد تا ساخته شوند و در طول مسیر صورت‌حساب‌های چشم‌گیر را جمع‌آوری کنند. برخی از این تاخیرها مرگبار بوده است. به گزارش Streetsblog، بیش از یک دهه، شهر برای بهبود یک تقاطع خطرناک در کره‌تاون سرمایه‌گذاری می‌کرد، تقاطعی که تابستان گذشته، یک راننده مست به نادر گاورته 9 ساله برخورد کرد و او را کشت.

همانطور که شهر در روزهای بعد انگشت شست خود را تکان داد، Crosswalk Collective LA - یک گروه DIY که شروع کار هال را آغاز کرد - شروع به نقاشی کرد. سه ماه پس از کشته شدن گاورته نگذشته بود که شهر گذرگاه های پارتیزانی را تمیز کرد و عابر پیاده «رسمی» و یک دایره کوچک و موقت ترافیکی را جایگزین آن کرد. ظاهرا امسال یک راه حل دائمی در راه است.

نباید اینقدر طول بکشد، و اگرچه شهرهایی مانند لس آنجلس منابع و تخصص لازم را دارند تا راه‌حل‌های دائمی‌تر و اغلب مؤثرتری نسبت به گروهی از مراقبان ارائه دهند، اما متقاعد کردن آن‌ها برای اقدام نهایی نیز نباید به یک تراژدی عمیق نیاز داشته باشد. و به همان اندازه مهم، آنها باید قادر به انجام نوعی مداخله کوچک، کم هزینه و حتی موقت در مقطع زمانی باشند، مداخلاتی که نیازی به برنامه ریزی سفارشی و فرآیند تدارکات طولانی مدت ندارند.

همان‌قدر که هیل از نقاشی خطوط عابر پیاده همراه با گروهی که تأسیس کرده، People’s Vision Zero لذت می‌برد، این کار را نه به عنوان یک سرگرمی، بلکه به عنوان ابراز نارضایتی از دولتی انجام می‌دهد که به ندرت به نظر می‌رسد که ایمنی خیابان‌هایش را آنطور که او می‌خواهد جدی می‌گیرد. رنگ آمیزی خط دوچرخه سرکش یا دادن مکانی برای نشستن به سواران اتوبوس ممکن است به طور مستقیم به رفع مشکلات شهرهای ما کمک چندانی نکند، اما تک تک شهرنشینان DIY که با آنها صحبت کرده ام به من گفته اند که تلاش های آنها به آنها کمک کرده تا پس از سال ها ناامیدی، حس عاملیت جمعی را در مورد نحوه عملکرد شهرهایشان به دست آورند.

با نهادهای مدنی به ظاهر غیرقابل نفوذ.

کارتر لاوین، یکی از بنیانگذاران ائتلاف TransBay، یک گروه حامی حمل و نقل که با مجموعه سانفرانسیسکو منطقه خلیج سانفرانسیسکو ارتباط دارد، گفت: «احساس کوچکی بسیار آسان است، و هیچ کاری که انجام می‌دهید مهم نیست.»

متأسفانه، به‌خوبی می‌داند که کشیش رابین اوون، یک رهبر غیرانتفاعی محلی در نشویل که زیرمجموعه‌ای به نام Jesus Urbanist را می‌نویسد، رسمی کردن شهری برای رسمی کردن این مداخلات اغلب شبه قانونی شهری کار ساده‌ای نیست.

در یک سال گذشته، اوون درگیر یک بازی موش و گربه با شهر نشویل بوده است که در آن او و گروه رو به رشد نیمکت‌سازی‌اش نیمکتی را نصب می‌کنند که شهر بعدا آن را برمی‌دارد، پس از آن نیمکت دیگری را جایگزین آن می‌کنند، که شهر به ناچار دوباره آن را برمی‌دارد. برای بسیاری از شهرداری‌ها، رهایی از تغییرات مفید بسیار ساده‌تر از اجرای ساده آن‌ها در وهله اول است.

اوون به من گفت: هر چقدر هم که آن رقص ناگوار به نظر برسد، هنوز هم می تواند برای مردم محلی معنادارتر باشد تا کار حتی ناگوار تر از اینکه دولت را وادار به انجام کاری کند.

او به من گفت: «وقتی به مکانی اهمیت می‌دهید و می‌خواهید آن را بهتر کنید، احتمالا ساعت‌ها را در جلسات یا ایمیل زدن به مقامات منتخب سپری کرده‌اید، و پیشرفت واقعا پیچیده و کند است، و یک نیمکت بسازید و سپس آن را در گوشه خیابان قرار دهید، در واقع کاری را انجام می‌دهید که زندگی یک نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.»

چگونه شهرها می توانند ساختن چیزهای ساده را به سرعت یاد بگیرند

مدافعان به من می گویند که تقریبا در هر موردی ترجیح می دهند با دولت های شهری خود کار کنند تا علیه آنها. و گاهی اوقات این کار را انجام می دهند: برای بیش از یک دهه، گروه حمایت از حمل و نقل محلی Reconnect Rochester با روچستر، نیویورک همکاری می کند تا "مکعب های ایستگاه اتوبوس" جعبه ای و رنگارنگ را در راهروهای حمل و نقل در اطراف شهر بچینند. به طور بحرانی، این جعبه ها مجاز بودند.

مری استاروپولی، یکی از مدیران اجرایی Reconnect Rochester، به من گفت: «اگر ما می‌خواستیم بیرون برویم و این کار را در تاریکی شب انجام دهیم، بدون اینکه هیچ فرآیندی را دنبال کنیم.»

اوون ماه ها تلاش کرده است تا شهرش را متقاعد کند که مجوز مشابهی برای نیمکت هایش صادر کند. نشویل اتفاقا یکی از تنها برنامه‌های کشور را به خود می‌بالد که صراحتا به تسهیل شهرسازی تاکتیکی اختصاص داده شده است، که باید این روند را به طور غیرعادی ساده می‌کرد. و با این حال، به دلیل الزام جدیدی که چنین پروژه‌هایی را مجبور به پرداخت بیمه مسئولیت می‌کند، او می‌گوید که نمی‌تواند بدون پرداخت هزاران دلار برای محافظت از نیمکت‌هایی که هزینه ساخت آن‌ها فقط 35 دلار برای هر پاپ هزینه دارد، مجوز دریافت کند.

به استثنای برخی از حمایت‌های مربوط به معلولیت، شهرها در واقع به دلیل زیرساخت‌هایی که می‌سازند بسیار محتمل‌تر از زیرساخت‌هایی هستند که هرگز به خود زحمت نداده‌اند. یک خط عابر پیاده که هرگز رنگ نمی شود، یک گذرگاه کمتر است که باید نگران آن بود. نیمکتی که هرگز ساخته نمی شود نمی تواند منجر به شکایت شود. اما اگر هرگز ساخته نشوند، در این صورت هیچ شانسی برای محافظت از یک عابر پیاده در برابر خودروی تندرو، یا دادن مکانی برای نشستن به یک مسافر مسن ندارند.

اوون گفت: «این گسست اخلاقی عظیم وجود دارد که در آن شهرها نگران مسئولیت در مورد افرادی نیستند که در خشونت ترافیکی جان خود را از دست می دهند، اما نگران مسئولیت زمانی هستند که شهروندان خود اقدام کنند. "ما باید بیشتر نگران مسئولیت اخلاقی خود در مورد افرادی باشیم که در هنگام گشت و گذار در شهرهای ما رنج می برند."

لیدون گفت، با این وجود، زمانی که یک شهروند گذرگاهی را نقاشی می‌کند یا نیمکتی می‌سازد، خواه به عنوان توقفگاه به عنوان یک اقدام اعتراضی، همچنین می‌تواند نوعی «تنش تولیدی» را در شهر ایجاد کند، تنشی که می‌تواند یک دولت ساکن را وادار کند که بسیار سریع‌تر از آنچه در غیر این صورت عمل می‌کند، عمل کند، حتی اگر تحقق چنین تغییراتی زمان ببرد.

در دهه 1970، گروهی از کاربران ویلچر محلی، پتک‌ها را به پیاده‌روها بردند و شروع به ریختن رمپ‌های سیمانی خود کردند که برکلی، کالیفرنیا به یکی از اولین شهرهای کشور تبدیل شد که بریدگی محدودیت‌ها را اجباری کرد، که اکنون مشخصه‌ای از طراحی در دسترس اجباری ملی است که تقریبا برای همه مفید است: والدینی که کالسکه‌ها را به سمت دیگری می‌کشند یا کالسکه‌های مسافرتی را هل می‌دهند.

و در مثال معروف دیگری، یک دانشجوی فارغ التحصیل به نام مت توماسولو زیپ در سال 2012 چند تابلوی راه یابی را به تیرهای خیابان در اطراف رالی، کارولینای شمالی گره زد و به رهگذران می گفت که با پیاده روی، مقصدهای مختلف چقدر دور هستند. در حالی که شهر در ابتدا تابلوها را خراب کرد، آنها به اندازه کافی محبوب شدند که رالی تغییر مسیر داد و در نهایت آنها را در برنامه ریزی خود ادغام کرد.

لیدون با اشاره به تغییری که زمانی رخ می دهد که یک شهر مبارزه با مداخله چریکی را متوقف می کند و به جای آن تصمیم می گیرد آن را بپذیرد یا تکرار کند، گفت: "ما این را بارها و بارها مستند کرده ایم." "شما می توانید این کارهای کوچک را انجام دهید، و این می تواند تا حد زیادی به تغییرات دگرگون کننده منجر شود."