اگر بخواهیم از منظره پرندگان زمستان گذران در حال بازگشت لذت ببریم، سگ ها استقبال نمی کنند

پس از تابستانی که برای شنا در خلیج دوبلین به جزر و مد افتادم - همراه با سوئیفت هایی که بالای سرشان فریاد می زنند - اکنون منتظر جزر و مد هستم تا در جستجوی پرندگان زمستان گذران بازگشته روی شن های مواج قدم بزنم.

از اوایل ماه اوت، آن‌ها به صورت دره‌ای می‌رسند - برخی از آنها هنوز بقایایی از پرهای زاد و ولد دارند - و به زودی بیش از 20000 نفر از آنها جزیره شمالی بول را خانه خود خواهند کرد، در حالی که بقیه خلیج توسط غازهای برنت شکم سبکی که از قطب شمال کانادا پرواز کرده‌اند، پر خواهد شد. از دیگر زیبایی ها از جمله سنباده زدن، سهره طلایی، ساقه قرمز، فرفری، سنگ گرد، گره و دانلین.

بازگشت آنها در هر زمستان یکی از تماشای رایگان دوبلین است. یکی از کارهایی که همه ما می‌توانیم در حین به اشتراک گذاشتن خلیج با آنها انجام دهیم این است که سگ‌هایمان را دور نگه داریم، یا حداقل کنترل یک لید را در دست داشته باشیم.

در سال 1897، چارلز پتن، طبیعت‌شناس، در مقابل باشگاه طبیعت‌شناسان دوبلین ایستاد و فهرستی از پرندگان خلیج دوبلین را خواند. در حین انجام این کار، او به کسی که به سمت ساحل می رود یک نکته مهم داد: "هرگز سگی با خود نیاورید." او آنچه را که امروز در خلیج قدم می زند، به صراحت بیان کرد: سگی پرندگان را می راند.

ده سال بعد، الکساندر ویلیامز، طبیعت شناس، آنچه را که مردم به توصیه های پتن نادیده گرفتند، توصیف کرد. در Shelly Banks در Irishtown، درناهای کوچک و سهره‌های حلقه‌دار در میان صدف‌ها لانه کردند و ویلیامز نوشت، در تابستان، جوجه‌های درنا «مانند موش» روی شن‌ها می‌دویدند. اما هر آخر هفته، دوچرخه‌سواران و پیاده‌روها، «اغلب با سگ‌ها» از خلیج بازدید می‌کردند و به لانه‌هایشان حمله می‌کردند.

یکی از افرادی که کارهای زیادی برای محافظت از خلیج انجام داد، کشیش یسوعی پدر پاتریک کندی بود. در سال 1930، در حالی که قانون حفاظت از پرندگان وحشی در حال تدوین بود، یک سناتور را متقاعد کرد که ماده ای را اضافه کند که اجازه ایجاد پناهگاه های پرندگان را می دهد، و او شرکت دوبلین مردد را متقاعد کرد که از آن استفاده کند. در سال 1931، جزیره شمالی بول به اولین پناهگاه پرندگان ایرلند تبدیل شد، حرکتی که به گفته کندی، ممکن است دوستداران طبیعت تصور کنند که این مکان را "مقدس و غیرقابل تعرض برای همیشه" می کند.

آنها اشتباه می کردند. در سال 1949، او مقاله ای با عنوان نقض حریم مقدس برای مجله یسوعی مطالعات نوشت. برنامه هایی برای سینما، سالن های رقص و جاده اتوبوس در جزیره وجود داشت و تیراندازی به تالاب بازگشته بود. پرندگانی که تحت حفاظت تقریبا رام شده بودند، یک بار دیگر "خجالتی و محتاط" شده بودند. کندی نوشت: «پرندگان تفاوت بین مردی با تفنگ و مردی با عینک صحرایی را می دانند.

در طول قرن گذشته، گاو نر چیزهای زیادی از دست داده است. پتن درناهای کوچک، سهره های حلقه دار و پرورش گندم را ثبت کرد. الان هیچ کدوم اونجا تولید نمیکنن در دهه 1950، گیاه شناسان UCD باتلاق نمک را بررسی کردند و خرگوش های خرگوش را به وفور یافتند که در سراسر آن ردپایی ساییده شده بود. آخرین مشاهده شناخته شده خرگوش ها در این جزیره در سال 2016 بود و گمان می رود که مزاحمت سگ ها فشار اصلی باشد.

آنچه پاریس می تواند در مورد آب پاک به ایرلند بیاموزد

جزیره گاو یکی از حفاظت‌شده‌ترین مکان‌های کشور است: بخشی از بیوسفر Unsesco، ذخیره‌گاه طبیعی ملی، تالاب رامسر با اهمیت بین‌المللی و تحت دو دستورالعمل اتحادیه اروپا محافظت می‌شود. آیین‌نامه‌های سال 1994 سگ‌ها را ملزم می‌کند که در سرنخ نگهداری شوند، اما انجمن حیات‌وحش ایرلندی می‌گوید این قوانین اجرا نمی‌شوند. در سال 2023، شورای شهر دوبلین از صاحبان سگ خواست که حیوانات خانگی خود را روی سرنخ های کوتاه در تپه های شنی نگه دارند و آنها را به طور کلی از باتلاق های نمکی و نوک شمالی جزیره دور نگه دارند.

اما اینها کدهای داوطلبانه هستند و محیط بانان حفاظتی که سال گذشته استخدام شده بودند را در موقعیت ضعیفی قرار می دهند: آنها فقط می توانند درخواست کنند، نه اینکه آنها را اجرا کنند.

با نزدیک شدن به فصل زمستان، این موضوع بیش از همه اهمیت دارد. هنگامی که جزر و مد از بین می رود، پرندگانی مانند فرفری و غازها برای زنده ماندن باید دائما تغذیه کنند. هر بار که سگی ظاهر می‌شود، یک گله یا برای ایمنی به هوا می‌رود یا با هوشیاری دور می‌شود، هر دو انرژی سوزاننده‌ای که احتمالا نمی‌توانند از آن صرفه‌جویی کنند. برای گله ای از فرفره یا صدف شکار، سگی که از سربش خارج شده و مردی با تفنگ یکسان به نظر می رسند: پرندگان فرار می کنند.

"Grand Canyon-sque": Atlas of Unseen شگفتی های دریای عمیق ایرلند را به نور می آورد.

خلیج دوبلین فهرست بلندبالایی از حفاظت‌ها دارد: این خلیج زیست‌کره یونسکو است و بیشتر آن تحت قوانین اتحادیه اروپا برای پرندگان و زیستگاه‌هایش محافظت می‌شود. اما اگر سگ های ما اجازه دارند بیداد کنند، چه فایده ای دارد؟

دریای وادن آلمان از سال 1990 زیست کره یونسکو بوده و هر ساله 10 میلیون بازدید کننده تعطیلات و 16 میلیون مسافر روزانه را به خود جذب می کند. سگ ها باید همیشه روی سرب نگه داشته شوند. تپه های شنی به طور کامل به روی آنها بسته است و صاحبان سواحل سگ را تعیین کرده اند. نقض قانون تا 10000 یورو جریمه دارد. قوانین واضح است و اجرا می شود.

برای صاحبان سگ مانند من، قوانین باید در سراسر خلیج سازگار باشند، به وضوح مشخص شده و اجرا شوند. اگر بدانیم چه چیزی را باید انتظار داشته باشیم و تفاوتی که برای پرندگان ایجاد می کند، من معتقدم که اکثر ما از آن پیروی خواهیم کرد. برای عده معدودی که این کار را نمی کنند، جریمه شدید یک درس سریع است.

پرندگان زمستانی برگشته اند و ما خوش شانس هستیم که آنها را داریم. فشارهایی که آنها با آن روبرو هستند بسیار زیاد است. غازهایی که برای حضور در اینجا 5000 کیلومتر پرواز کرده اند، نباید در تمام طول روز توسط سگ های خانگی ما مورد آزار و تعقیب قرار گیرند. مقامات باید سریع عمل کنند و یک قانون واضح را وضع کنند: سگ روی سرنخ.