اگر به نفت، بنزین یا گازوئیل متکی هستید، از شکست ما در حذف سوخت های فسیلی عصبانی باشید.

سازمان انرژی پایدار ایرلند (SEAI) هفته گذشته گزارش آماری سالانه خود را در مورد سیستم انرژی ایرلند منتشر کرد.

خبر خوب این است که برای اولین بار، انتشار گازهای گلخانه ای ایرلند به زیر سطح سال 1990 کاهش یافت، که طبق کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی است.

این تا حد زیادی به دلیل بسته شدن تولید زغال سنگ و ذغال سنگ نارس است، اما همچنین به افزایش سهم انرژی های تجدید پذیر و استفاده نهایی کارآمدتر از انرژی در سراسر اقتصاد اشاره دارد. این روند همچنین تأثیر اقدامات قاطع را نشان می‌دهد، خواه ناشی از اهداف اقلیمی باشد یا دعوی قضایی.

اما با نگاهی به سلامت کلی سیستم انرژی ایرلند، دلایل عمده ای برای نگرانی وجود دارد. سال گذشته، ایرلند 78.2 درصد از کل انرژی ما را وارد کرد و 79.1 درصد از انرژی ایرلند از سوخت‌های فسیلی تامین شد، که نشان می‌دهد چقدر به واردات و سوخت‌های فسیلی وابسته هستیم.

بالاخره کی ایرلند به حذف کامل سوخت فسیلی دست خواهد یافت؟

ایرلند به عنوان یک کشور جزیره ای کوچک که حداقل روی کاغذ متعهد به اقدامات اقلیمی است، در حالی که به شدت به انرژی وارداتی متکی است، با چالش هایی مواجه است. ما متعهد شده‌ایم که سوخت‌های فسیلی را به تدریج کنار بگذاریم و از منابع بالقوه عظیم بادی فراساحلی خود برای رفع نیازهایمان و در نهایت برای صادرات برق مازاد استفاده کنیم. این انتقال مستلزم تغییرات عظیمی در نحوه تامین انرژی اقتصاد ما و نحوه حرکت و گرمایش ساختمان‌ها است. ظرف 10 سال آینده، برق حاصل از منابع بومی بادی و خورشیدی باید ستون فقرات سیستم انرژی باشد، نه نفت یا گاز.

اما ضرب الاجل ها همچنان از دست می دهند. داده‌های SEAI نشان می‌دهد که در حالی که سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در حال افزایش است، با تقاضای مراکز داده از بین می‌رود. اهدافی که باید اولویت های سرمایه گذاری را هدایت کنند، به سادگی توسط دولت کنار گذاشته می شوند. این احتمال وجود دارد که قبل از اوایل دهه 2030 هیچ باد دریایی آنلاینی وجود نداشته باشد و اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، بیومتان، گرمایش منطقه ای و مقاوم سازی همگی نادیده گرفته شوند.

تعداد پمپ‌های حرارتی نصب‌شده و وسایل نقلیه برقی باتری‌دار افزایش مستمری نشان می‌دهند، اما به اندازه کافی سریع افزایش نمی‌یابند تا به سقف‌های انتشار بخشی تعیین‌شده در قانون آب‌وهوایی دست یابند. به جای رسیدن به 80 درصد برق تجدیدپذیر در سال 2030، در بهترین حالت ممکن است به 59 درصد برسیم. و با گذشت 10 ماه از سال، ما هنوز برنامه اقدام اقلیمی 2026 نداریم تا این شکاف ها را با سیاست های جدید برطرف کنیم.

مزایای رونق خورشیدی ایرلند نباید فقط نصیب شرکت های بزرگ انرژی شود

اگر در حال حاضر به نفت، گاز، بنزین یا گازوئیل خانه برای مصارف خانگی یا تجاری خود متکی هستید، باید از اینکه دولت چقدر کند عمل می کند تا این وابستگی ها را کاهش دهد، عصبانی باشید. شوک‌های بیشتر قیمت جهانی - و احتمالا شوک‌های عرضه - را نمی‌توان رد کرد و تأثیرات افزایش قیمت‌ها باعث تورم در کل اقتصاد می‌شود.

هر یک از این اهداف از دست رفته با هزینه‌های انطباق و فرصت‌های از دست رفته همراه است که به عنوان قیمت‌های بالاتر، تراکم ترافیک، فقر انرژی و بار سلامت محقق می‌شود. همه ما تاوان این سهل انگاری را خواهیم داد. و لازم نیست اینگونه باشد.

آنچه گم شده است، تعهد منسجم و کل دولت به تصمیم گیری مبتنی بر شواهد است. ما نیازی به نگاه کردن به انرژی هسته ای نداریم، زیرا مشکل منابع انرژی نیست، بلکه نحوه استفاده از آنهاست. ما حتی نیازی به سیاست‌های جدید نداریم، باید با اجرای سیاست‌هایی که در حال حاضر داریم، با پشتوانه منابع و رد قاطع زیرساخت‌های سوخت فسیلی شروع کنیم.

با افزایش تقاضا، ایرلند همچنان برای تقریبا 80 درصد انرژی به سوخت فسیلی متکی است

هیچ نمونه ای بهتر از دستورالعمل سال 2025 توسط کمیسیون تنظیم خدمات (CRU) برای اتصالات مرکز داده وجود ندارد. علیرغم اینکه مراکز تاریخ در ایرلند بیشترین سهم مصرف برق اندازه گیری شده را در اتحادیه اروپا در سال 2025 و احتمالا در جهان داشتند، هیچ اطلاعات دقیقی از دولت در مورد اینکه دقیقا چند مرکز داده داریم، چه تعداد دارای مجوز برنامه ریزی و اتصال به شبکه هستند و چگونه از نظر انرژی، آب و استفاده مجدد از گرمای اتلاف کار می کنند، وجود ندارد.

اتحادیه اروپا داشبوردی برای کشورهای عضو ایجاد کرده است تا این اطلاعات را وارد کنند، اما ایرلند هنوز هیچ جزئیاتی را ارائه نکرده است.

CRU می‌توانست بخواهد، اما این کار را نکرد، هر مرکز داده جدید مصرف انرژی خود را در زمان واقعی با انرژی‌های تجدیدپذیر مطابقت دهد. در عوض، شش سال سخاوتمندانه به آنها فرصت داده شده است که در آن فقط 80 درصد برابری کنند. این بدان معنی است که فشاری که مراکز داده بر سیستم انرژی ما وارد می کنند به رشد خود ادامه خواهند داد. تقاضای برق آن‌ها سریع‌تر از اضافه شدن انرژی‌های تجدیدپذیر جدید در حال افزایش است، بنابراین انرژی فسیلی اضافی برای متعادل کردن شبکه مورد نیاز است و اهداف آب و هوایی و انرژی پس از سال 2030 را نیز در معرض خطر قرار می‌دهد.

در همین حال، جوامع در سراسر جهان به دلایل مختلف از جمله فشار بر منابع آب و انرژی، نگرانی در مورد هوش مصنوعی و اندازه و تأثیر بصری ساختمان های عظیم و عمدتا عاری از انسان، به طور فزاینده ای به مراکز داده جدید اعتراض می کنند. اما این احساس نیز وجود دارد که اعتراض به مراکز داده تنها راهی است که در حال حاضر برای ارسال پیام به بخش فناوری - و دولت - داریم که هر دو باید به شیوه‌ای مسئولانه از نظر اجتماعی و زیست‌محیطی کار کنند.