اگر فرانسه نتواند از یهودیان خود محافظت کند، نظم اروپایی ممکن است به زودی در کنار آن قرار گیرد - نظر

جمهوری ای که نتواند از تالارهای شهر خود محافظت کند، مدت زیادی از کنیسه های خود محافظت نخواهد کرد. شنبه گذشته، شورش گران تالار شهر قرن نوزدهمی را در لیموژ به آتش کشیدند. در سراسر فرانسه، مغازه ها غارت شد، افسران پلیس به آنها حمله کردند، و ساختمان های عمومی آسیب دیدند. وزیر کشور اذعان کرده است که پلیس کنترل خود را در چندین شهر از دست داده است. در همان آخر هفته، نمازگزاران در جماعت Ohalei Yaakov در منطقه نوزدهم پاریس برای یافتن کتاب های دعا و تفیلین که در سطح زمین پخش شده بودند و دفتر خاخامشان غارت شده بود، آمدند. جامعه معتقد است که این یک تلاش برای سرقت بوده است.

شاید اینطور بود. اما یهودیان آموخته‌اند که وقتی امر مقدس روی زمین می‌خوابد، انگیزه آرامش سرد است. آنچه اهمیت دارد شرایط جوی است که چنین چیزهایی را ممکن می‌سازد: جوی که در آن خیابان، نه صندوق رأی یا دادگاه، به طور فزاینده‌ای تصمیم می‌گیرد که در فرانسه چه اتفاقی می‌افتد. فرانسه همیشه در انظار عمومی و گاهی به خشونت با هم بحث کرده است. انقلاب 1968 و جلیقه زردها هر کدام مسیر ملت را تغییر دادند. سرپیچی از قدرت بخشی از ارث فرانسوی است.

اما جامعه‌ای را که نهادهایش را به چالش می‌کشد از جامعه‌ای که آنها را می‌سوزاند جدا می‌کند. فرانسه با نگهبانان مسلح از حقوق یهودیان محافظت می‌کند. فرانسه این آخر هفته، در لیموژ و جاهای دیگر از این خط گذشت. برای یهودیان فرانسوی، این امر انتزاعی نیست. در سال 1791، فرانسه اولین کشور در اروپا بود که به یهودیان حقوق مدنی کامل داد. این عالی ترین وعده انقلاب بود.

امروز این وعده توسط سربازان محافظت می شود. وزارت کشور در سال گذشته 1320 واقعه یهودی ستیزانه را ثبت کرد که بیش از نیمی از تمام اعمال ضد مذهبی در کشور است. نگهبانان مسلح خارج از مدارس یهودی مانند ایستگاه های اتوبوس عادی شده اند. فرانسه برای ارائه این حمایت مستحق اعتبار است. اما نگهبان در دروازه مدرسه یک علامت است، نه یک درمان. جامعه ای که فقط می تواند تحت حفاظت دعا کند، کاملا آزاد نیست. جو سیاسی کمکی نکرده است.

بحث در مورد اسرائیل در فرانسه اغلب از انتقاد به چیزی مبهم‌تر تبدیل شده است و مرز بین مخالفت با یک دولت خارجی و رنجش از همسایگان یهودی‌اش کمرنگ شده است. وقتی خیابان به عرصه سیاست تبدیل می شود، کسانی که قبلا به عنوان هدف مشخص شده اند، اولین کسانی هستند که آن را احساس می کنند. ما قبلا این را دیده ایم. در سال 1819، شورش های هپ-هپ ایالت های آلمان را فرا گرفت و اوباش خشمگین از آزادی یهودیان به خانه ها و مغازه های یهودیان حمله کردند. فرانسه در سال 2026 آلمان در سال 1819 نیست.

اما این درس وجود دارد: زمانی که مقامات خیابان را از دست می دهند، ابتدا اقلیت ها امنیت خود را از دست می دهند، و بقیه به زودی آن را از دست می دهند. اگر فرانسه نتواند صلح را حفظ کند، اروپا ممکن است از آن پیروی کند، به همین دلیل است که نگرانی من فقط برای یهودیان نیست. فرانسه سنگ بنای نظم سیاسی و اقتصادی اروپاست. اگر پاریس نتواند صلح را حفظ کند، اعتماد اروپا به نهادهای خود با آن قطع خواهد شد. نظم دشمن آزادی نیست. شرط آن است. سه چیز باید دنبال شود. کسانی که سوختند و غارت کردند باید سریع و آشکار با عدالت روبرو شوند.

غارت در Ohalei Yaakov باید به طور کامل بررسی شود، هر انگیزه ای که معلوم شود. و رهبران فرانسوی در سراسر طیف باید از تلقی خیابان به عنوان گسترش قانونی پارلمان دست بردارند. فرانسه به اروپا حقوق بشر داد. اکنون باید ثابت کند که می تواند آنها را در یک شنبه شب معمولی تضمین کند. خاخام ارشد پینچاس گلداشمیت رئیس کنفرانس خاخام های اروپایی (CER)، اتحاد خاخام های اولیه در اروپا است. این بیش از 900 رهبر مذهبی جوامع کنیسه اصلی در اروپا را متحد می کند.

این کنفرانس برای حفظ و دفاع از حقوق مذهبی یهودیان در اروپا طراحی شده است و به صدای یهودیت برای قاره اروپا تبدیل شده است.