اگر فرزندان نازی ها بتوانند به خانواده من در تربلینکا احترام بگذارند، همه ما می توانیم راهی به جلو پیدا کنیم

"می بینید به روش بی کلام خود از ما التماس می کنند / کاری انجام دهیم، از طرف آنها صحبت کنیم / یا حداقل دوباره در را نبندیم. / مردم گمشده تربلینکا و پمپئی! / به نظر می رسد که می گویند "ما را نجات دهید، ما را نجات دهید."

نیمه اول بیت پایانی شعر حماسی درک ماهون در سال 1975، یک آلونک از کار افتاده در شرکت وکسفورد، تلاش می کند تا کل وضعیت انسان را از طریق دریچه یک کلونی از قارچ های وحشی که در آلونک بدون استفاده به همین نام اسیر شده اند، توصیف کند. تربلینکا فاجعه انسان ساز و پمپئی، نوع طبیعی را فرا می خواند. من حدود 30 سال پیش از پمپئی بازدید کردم. یک روز رومی، 2000 سال پیش که برای آیندگان در خاکستر آتشفشانی دفن شده است.

اخیرا از تربلینکا، در 80 کیلومتری شمال ورشو بازدید کردم، مکانی که همچنین از خاکستر، نوع بشر پوشیده شده است.

تربلینکا پس از بلزک و سوبیبور سومین اردوگاه موسوم به «راینهارد» بود. آنها به افتخار راینهارد هایدریش، یکی از محرکان اصلی راه حل نهایی، نامگذاری شدند. این اردوگاه‌ها برای نابودی انسان‌ها تا حد امکان مؤثر و با استفاده از ماشین‌های کشتار صنعتی طراحی شده بودند. تقریبا همه قربانیان یهودیان اروپایی بودند، عمدتا از لهستان و شرق، اما از سراسر قاره تبعید شده بودند. قربانیان با قطار می‌آمدند، در واگن‌های گاو و گاه واگن‌های مسافربری بسته می‌شدند.

در تربلینکا، تابلویی روی سکو با نام مقصد، همراه با جدول زمانی ساختگی وجود داشت تا افراد تازه وارد را فریب دهد که این یک اردوگاه کاری «معمولی» است. هیچ چیز نباید زنگ خطر را به صدا درآورد. که باعث وحشت می شود و روند را به تاخیر می اندازد. زنان، کودکان و مردان به سرعت در دو پادگان جدا شدند، جایی که دارایی‌هایشان را بریدند، موهایشان را قیچی کردند - تا برهنه در مسیری به نام Himmelsstrasse (خیابان بهشت) برهنه شوند. در انتظار آنها محفظه های گازی بود که با مونوکسید کربن از موتورهای تانک های روسی تغییر کاربری داده شده بود.

نگهبانان آلمانی و تراونیکی (اوکراینی) به قربانیان خود ظلم غیرطبیعی کردند. افراد ضعیف و ناتوان و هرکسی که سعی در مقاومت داشت، بلافاصله به ساختمان دیگری که به شکل یک بیمارستان مبدل شده بود، برده شدند و به داخل یک گودال عمیق شلیک کردند. گودال های بزرگ دیگری نیز برای سوزاندن اجساد حفر شد.

تجاوزهای دسته جمعی به زنان یهودی به ندرت مورد تایید قرار گرفته است. برای عاملان، این زنان قبلا مرده بودند. آخرین بقایای حیثیت دقایقی قبل از خفگی در اثر گاز از آنها دزدیده می شد، فجوری که با مصونیت کامل از مجازات امکان پذیر می شد. سکوت در برابر تجاوز جنسی به زنان یهودی در روزهای اخیر به صدا درآمده است.

تربلینکا بین 23 ژوئیه 1942 و 19 اکتبر 1943 رقابت کرد. بازماندگان بسیار کمی بودند. شورش کسانی که مجبور به کار در اردوگاه بودند منجر به فرار 200 نفر شد که نیمی از آنها جان سالم به در بردند. نازی ها اردوگاه را با بولدوزر تخریب کردند، یک خانه مزرعه ساختند و محصولاتی را در مزارع کاشتند تا جنایات خود را پنهان کنند. 925000 یهودی در اینجا به قتل رسیدند. آنها شامل عمه مادرم مونیکا، سونیا روزنفلد، و حدود 100 نفر از خانواده پدرم بودند. من هنوز در حال تحقیق درباره سرنوشت آنها هستم، زیرا پاک کردن حافظه یهودیان به همان اندازه برای نازی ها مهم بود که انقراض زندگی یهودیان.

سوابق اغلب به راحتی یافت نمی شوند.

اعضای PAKH، یک گروه گفتگوی مستقر در کلن، متشکل از فرزندان، نوه‌ها و نوه‌های بازماندگان هولوکاست و نازی‌ها، همراه من بودند. تربلینکا نقطه اوج سفری بود که ما را به ورشو و لودز برد، جایی که از مکان‌های سابق مقاومت و مکان‌های یادبود بازدید کردیم، روزهایی که به ما فرصت می‌دادند، هم به طور معمولی و هم در جلسات گفتگوی رسمی صحبت کنیم. این مکالمات بین نوادگان برخی از بدترین جنایتکاران نازی و قربانیان آنها بود.

در تربلینکا، در دریایی از هزاران سنگ که به عنوان یک بنای یادبود برپا شده‌اند، نام‌هایی از تمامی 220 شهری که یهودیان از آنجا تبعید شده‌اند، بر روی سنگ‌های بلندتر حک شده است. شهر پدربزرگ پدری‌ام، پولتوسک، در شمال ورشو را پیدا کردم، و بر حسب تصادف، Siemiatycze، شهری که خانواده یکی از همسفرهایم از آنجا سرچشمه گرفتند، به سختی سه متر دورتر و روبه‌روی یکدیگر ایستاده بودند. من پنج سنگ کوچک از باغم در دوبلین با خودم آورده بودم تا بر روی سنگ یادبود بگذارم، همانطور که رویه یهودیان انجام می شود. دوستم الکساندرا سنفت در کنارم ایستاد.

او دو فیلم با تومی رایشنتال، بازمانده و مبارز هولوکاست، که می گذشته درگذشت، ساخته بود. او 12 سال پیش با او تماس گرفته بود. هانس لودین، پدربزرگ مادری سنفت، به اصطلاح فرستاده هیتلر به اسلواکی، دستور اخراج رایشنتال و خانواده اش را به بلسن امضا کرده بود. اولین سنگی که گذاشتم برای تومی رایشنتال بود که امروز در سالگرد کریستال‌ناخت، قتل عام نازی‌ها که در 9 و 10 نوامبر 1938 رخ داد، در خانه عمارت به یادگار گذاشته می‌شود و تپانچه شروع هولوکاست را شلیک کرد.

من هیچ علاقه ای به تعامل با وارثان نازی ها نشان نداده بودم تا اینکه سنفت را ملاقات کردم، زمانی که او برای شرکت با من و رایشنتال در دوبلین در سال 2022 در رویداد دیگری در قلعه دوبلین برای بزرگداشت کریستال ناخت به میزبانی سازمان آگاهی هولوکاست ایرلند آمد. اینکه چگونه این مرد حساس و مهربان، که در نه سالگی نهایت بی عدالتی را تجربه کرده بود، چگونه قلب خود را به روی سنفت گشود، عمیقا تأثیرگذار بود. و نحوه پاسخ سنفت با عشق و فروتنی، درک من را از اینکه چگونه باید میراث هولوکاست خود را هدایت کنم، تغییر داد. اگر یک بازمانده بلسن می توانست با سنفت صحبت کند، من هم می توانستم.

ما با هم در مورد این تجربه صحبت کردیم در حالی که بقیه گروه در نعل اسبی دور ما ایستاده بودند.

من برای عمه بزرگم، سونیا، پدرم، خانواده رونالد اهل پولتوسک، مادر مرحومم و برای همه قربانیان این گوشه بدبخت تاریخ سنگ تمام گذاشتم. دوست من، خاخام سابق، قبل از خواندن کادیش، دعای یهودیان برای مردگان که فقط زندگی را ذکر می کند، سنگی برای خانواده اش گذاشت. من در مورد قدرت گروه یاد گرفتم که چگونه فرزندان کسانی که خانواده ما را به دردناک ترین شکل ممکن آبروریزی کرده بودند، می توانند روند بازسازی و ترمیم را با تکریم خانواده های ما در حضور ما، در این دل تاریکی آغاز کنند. نقشه شیطانی بر سر خود چرخید و شکست خورد.

و اینجا در تربلینکا، جایی که زیبایی یک جنگل غنی زشت ترین حقیقت را پنهان می کند، من در یک لحظه از دوستانم محافظت می کنم و از حمایت آنها سپاسگزارم. با بازگشت به شعر ماهون، برای "روحهای گمشده"، "کاری کردیم" و از طرف آنها صحبت کردیم، اگرچه نتوانستیم آنها را نجات دهیم. در سفر برگشتم به ورشو، با وجود امکان بی پایان گفتگو، ترسی که از راه رفتن بر بالای خون و استخوان ها می ترسیدم تبخیر شد. اگر فرزندان نازی ها بتوانند به خانواده من در تربلینکا احترام بگذارند، آنگاه دشمنان در همه جا می توانند و باید راهی برای احترام متقابل پیدا کنند.