اگر می‌توانستند، 200 مجموعه‌دار برتر متعلق به One Museum Work هستند؟

200 کلکسیونر برتر ARTnews از جمله مشتاق ترین خریداران آثار هنری در جهان هستند، بسیاری از آنها وسواس زیادی برای افزودن آثار به مجموعه های خود مدت ها پس از اینکه دیوار خانه هایشان امکان خرید آنها را فراهم کرد، هستند.

با این حال، محدودیت هایی برای خرید آنها وجود دارد - همه چیز در دسترس نیست. به عنوان بخشی از پرسشنامه سالانه ما برای 200 نفر برتر، از مجموعه داران پرسیدیم که آیا یک اثر هنری در موزه ای وجود دارد که اگر می توانستند مالک آن باشند، آن چه خواهد بود. (برای ثبت، ما از آنها خواستیم که آن را فقط به یک اثر محدود کنند.)

Hieronymus Bosch و Édouard Manet مورد علاقه‌ها هستند که در چندین پاسخ ظاهر می‌شوند. دو مجموعه‌دار از آثار اصلی لند آرت نام بردند و یکی اعتراف کرد که نمی‌دانست آن را کجا بگذارد.

پاسخ‌هایی که در ادامه می‌آیند روشنگر این است که چه هنر الهام‌بخش فعال‌ترین مجموعه‌داران امروزی است. برخی توضیحاتی را در پشت استدلال خود ارائه کردند، در حالی که برخی دیگر آن را فقط در نام اثر هنری گذاشتند.

پدرو باربوسا: هانس هاکه، مکعب تراکم (1963-1967).

جیمز کیت "جی کی" براون و اریک دیفنباخ: هیرونیموس بوش، باغ لذت های زمینی (1490-1500)، در مجموعه موزه دل پرادو، مادرید.

دیافول چانسیری: ژان لئون ژروم، پذیرایی از سفیران سیامی توسط امپراتور ناپلئون سوم در کاخ فونتنبلو، 27 ژوئن 1861 (1864)، در مجموعه قلعه فونتنبلو. مدتها بود که می خواستم این نقاشی را ببینم و اخیرا برای دیدن آن از قلعه فونتنبلو بازدید ویژه ای کردم. این لحظه ای در تاریخ تایلند است که ما از کودکی در مورد آن آموخته ایم. دیدن نقاشی و اشیاء مرتبط با آن تاریخ در همان مکانی که این اتفاق افتاد برای من کاملا احساسی بود.

این باعث شد به رابطه بین سیام و فرانسه فکر کنم و اینکه چقدر برای تاریخ کشورم اهمیت دارد.

لونتی ابرز: کازیمیر مالویچ، رئالیسم نقاشی پسری با کوله پشتی- توده های رنگی در بعد چهارم (1915)، در مجموعه موزه هنر مدرن نیویورک.

رابرت راوشنبرگ، مونوگرام، 1955-1959. © بنیاد رابرت راشنبرگ/موزه مدرن، استکهلم

نیکولا ارنی: رابرت راشنبرگ، مونوگرام (1955–1959)، در مجموعه موزه مدرنا، استکهلم.

Hortensia Herrero: ونسان ون گوگ، نمای آرل، باغ های گلدار، TK، در مجموعه TK. ون گوگ هنرمندی است که همیشه مرا مجذوب خود کرده است. به عنوان یک نقاش آماتور، از آثار او کپی می‌کردم، بنابراین شگفت‌انگیز بود که در نمایشگاه بزرگی که به او در گالری ملی لندن در سال 2024 تقدیم شده بود، یکی از نقاشی‌هایی را که خودم کپی کرده بودم کشف کردم: منظره آرل، باغ‌های گل‌دار، که هنوز هم در خانه دارم. این یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او نیست، اما اگر می‌توانستم رویا داشته باشم، دوست دارم اصل آن را داشته باشم و آن را در خانه‌ام کنار نسخه‌ای که خودم نقاشی کرده‌ام آویزان کنم.

Pamela J. Joyner و Alfred J. Giuffrida: Frank Bowling، Raining Down South (1968)، در مجموعه موزه هنر مدرن، نیویورک. من سعی کردم آن را بخرم، اما برای هر سقفی که در آن زمان داشتم خیلی بلند بود. با این حال، زمانی که در MoMA در معرض دید قرار می گیرد، به طور مرتب از آن بازدید می کنم، جایی که همیشه با شکوه به نظر می رسد.

الی خوری: پابلو پیکاسو، گرنیکا (1937)، در مجموعه موزه رینا سوفیا، مادرید. این یکی از آثار کمیاب است که فراتر از هنر است. از نظر بصری پیشگامانه، از نظر احساسی غافلگیرکننده و از نظر تاریخی مهم است. هر بار که در مقابلش می ایستم، چیز جدیدی کشف می کنم. این موضوع عمیقا مرتبط باقی می ماند زیرا پیام آن بی زمان است. غیرنظامیان همچنان بیشترین هزینه درگیری را متحمل می شوند، از اوکراین و غزه گرفته تا سودان و فراتر از آن.

پابلو پیکاسو، گرنیکا، 1937. گتی ایماژ

Cheech Marin: John Valadez، Pool Party (1987)، در مجموعه موزه هنرهای معاصر سن دیگو. من آن نقاشی را آنقدر دوست داشتم که آن را به موزه اهدا کردم زیرا می خواستم افراد بیشتری آن را تجربه کنند. این چیز خنده دار در مورد جمع آوری است. گاهی اوقات متوجه می‌شوید که بزرگ‌ترین لذت داشتن یک اثر برای همیشه نیست، بلکه کمک می‌کند مطمئن شوید که زندگی فراتر از دیوارهای شماست.

سوزان مک فایدن: هیرونیموس بوش، باغ لذت های زمینی (1490-1500)، در مجموعه موزه دل پرادو، مادرید.

ریموند جی. مک گوایر و کریستال مک کری مک گوایر: لئوناردو داوینچی، مونالیزا (حدود 1503–06)، در مجموعه موزه لوور، پاریس.

Jarl and Pamela Mohn: Walter De Maria, The Lightning Field (1977)، نصب شده در غرب نیومکزیکو و توسط بنیاد هنر دیا نگهداری می شود. مطمئن نیستم آن را کجا بگذارم، اما هر بار که آن را می بینم کاملا من را از پا در می آورد.

Patrizia Sandretto Re Rebaudengo: Piero della Francesca، The Montefeltro Altarpiece (1472-1474)، در مجموعه Pinacoteca di Brera، میلان.

جزئیاتی از Le Déjeuner sur l’herbe اثر مانه. Mondadori از طریق Getty Images

پیت اسکانتلند: ادوارد مانه، Le Déjeuner sur l’herbe (1863)، در مجموعه موزه اورسی، پاریس.

Emile Stipp: Édouard Manet، A Bar at Folies-Bergère (1882)، در مجموعه Courtauld، لندن.

بسمه السلیمان: پابلو پیکاسو، Les Demoiselles d’Avignon (1907)، در مجموعه موزه هنر مدرن، نیویورک.

کریستن اسوئاس: رامبراند ون راین، پرتره از خود (حدود 1628)، در مجموعه موزه ریکس، آمستردام.

هیروشی تاگوچی و میوا تاگوچی-سوگیاما: تکچینگ هسیه، اجرای یک ساله 1980-1981 (قطعه ساعت زمان)، 1980-81، در مجموعه مرکز هنرهای معاصر UCCA، پکن.

جنی یه: رابرت اسمیتسون، اسکله اسپیرال (1970)، دریاچه نمک بزرگ، یوتا، در مجموعه دیا بنیاد هنر.