اگر هر دولت در حال خروج دیگری - تحلیل وجود داشت، مشارکت رای دهندگان عرب کمتر می شد

در طول این مبارزات انتخاباتی و در ساعات پایانی آن، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، همان زنگ خطری را به صدا درآورد که در طول دوران سیاسی خود به صدا درآورده بود: شهروندان عرب در حال هجوم به صندوق های رای هستند و حکومت او را به خطر می اندازند. نخست وزیر مستعفی یک بار حقیقت را می گفت. اسرائیلی‌های عرب امروز به تعداد بی‌سابقه در دهه‌های گذشته رای می‌دهند و ممکن است سلطنت او را به پایان برسانند. آخرین باری که این اتفاق افتاد سال 1999 بود.

در یکی از معدود انتخابات مستقیم اسرائیل برای نخست‌وزیری، رای دهندگان عرب تقریبا به اتفاق آرا برای حمایت از ایهود باراک شرکت کردند و برای اولین بار به برکناری نتانیاهو کمک کردند و درب دفتر نخست‌وزیری را به روی باراک، آخرین نخست‌وزیر چپ‌گرای اسرائیل باز کردند. شانزده ماه بعد، در اکتبر 2000، پلیس تظاهرات‌کنندگان را به سوی باراک باز کردند. کوه معبد، مسجد الاقصی. دوازده شهروند اسرائیلی به ضرب گلوله کشته شدند.

کمیسیون یا کمیسیون تحقیق بعدا آنچه را که هر اسرائیلی عرب قبلا می دانسته بود تأیید کرد: در نحوه برخورد پلیس و دولت با شهروندان عرب شکست های جدی وجود داشت. هیچ کس را متعجب نکرد که هیچ افسر پلیسی هرگز متهم نشد. اکتبر 2000 به زخمی باز در حافظه جمعی اسراییل عربی تبدیل شد و دلیلی برای حفظ فاصله از جریان اصلی اسرائیل شد.

این خاطره بسیاری از شهروندان عرب را در هر انتخاباتی از آن زمان در خانه نگه داشته است. این زمان متفاوت است. ائتلاف نتانیاهو به شهروندان عرب خیانت کرده است. خاطره اکتبر 2000 محو نشده است، اما واقعیت چهار سال گذشته بر آن غلبه کرده است، تحت حکومتی که بسیار بیشتر از نادیده گرفتن شهروندان عرب انجام داده است. واقعیت کرانه باختری از طریق خط سبز و به سمت اسرائیل است.

این دولت همچنین به دو میلیون شهروند عرب اسرائیل آموخت که اگر آنها به حاشیه راندن سیاسی خود را بپذیرند، وضعیت بد می تواند بدتر شود. در همین حال، سخنرانان آن در رسانه ها تحریکات بی امان را علیه شهروندان عرب منتشر کردند: پزشکان، روزنامه نگاران، مقامات منتخب، رانندگان اتوبوس، مردم عادی. بدون آن، مشارکت اعراب امروز ممکن است به کاهش چندین دهه خود ادامه دهد.

در عوض، دولتی که بیشترین تلاش را برای بیرون راندن شهروندان عرب از سیاست اسرائیل انجام داد، ممکن است کسی باشد که آنها را بازگرداند. خواندن آسان این حضور تاریخی این است که شهروندان عرب پشت احزاب خود تجمع کردند. این خواندن اشتباه است. تشکیلات سیاسی اسراییل عرب به طور گسترده به عنوان یک باشگاه بسته و طردکننده دیده می شود: منسوخ، ناکارآمد، و بازیافت همان چهره ها و همان سخنرانی ها. برخی از شهروندان عرب امروز به احزاب تحت رهبری یهودیان رأی دادند.

بسیاری از کسانی که به فهرست‌های عربی رأی دادند، این کار را بدون شور و شوق انجام دادند. آنها از احساس شهروندی بیرون آمدند و مسئولیت مشترک داشتند، درست مانند اکتبر 2023، زمانی که در پست‌ترین و دردناک‌ترین لحظه کشور شانه به شانه اسرائیلی‌های یهودی ایستادند. آن زمان و اکنون نشان دادند که متعلق به این دولت هستند، حاضرند بارهای آن را به دوش بکشند و در سرنوشت آن سهیم شوند و از آن خارج نخواهند شد. برای جامعه‌ای که اغلب متهم به جدایی از هم هستند و حتی در داخل آن را دشمن می‌دانند، مشارکت امروزی خلاف این را اعلام می‌کند.

این فریاد از پایین، از سوی افرادی است که چهار سال را تحت حکومت راست افراطی‌ترین دولت در تاریخ اسرائیل گذرانده‌اند. شهروندان عرب، «پادشاه‌سازان» اسرائیل در سال 2021، تنها دولتی که نتانیاهو را در بیش از یک دهه برکنار کرد، زیرا راعام، یک حزب عربی، اکثریت آن را فراهم کرد. این اولین حزب عربی بود که به ائتلاف اسرائیلی پیوست.

اپوزیسیون بر این اساس قدرت را در دست گرفت و سپس سال‌ها طوری رفتار کرد که انگار باید برای آن عذرخواهی کند. در این کارزار، شخصیت‌های برجسته آن حتی از گفتن اینکه با شریک عرب-اسرائیلی حکومت خواهند کرد، خودداری کردند. شهروندان عرب می‌دانند که آنها بار دیگر پادشاهان هستند. آنها تردیدهای خود را کنار گذاشته و برای دفاع از دموکراسی که همیشه از آنها دفاع نکرده است، ظاهر شده اند. رای دادن به این تعداد در حالی که خاطره اکتبر 2000 را به همراه دارد، عملی از اعتماد فوق العاده است، و اعتمادی که دو بار داده می شود، برای بار سوم تضمین نمی شود. اپوزیسیون نیازی به پذیرش هر سیاستمدار عرب یا هر پلتفرمی ندارد.

اما قبل از شروع مذاکرات ائتلاف، باید به صراحت بگوید که حداقل یک حزب عربی شریک قانونی در دولت است. هر چیزی کمتر، پیامی را برای دو میلیون شهروند ارسال می‌کند که قبلا شنیده‌اند: رای شما زمانی مهم است که مفید باشد، اما صدای شما جایی در شکل دادن به این کشور ندارد. دست دراز شده است. اپوزیسیون با اکثریت یهودی می‌تواند آن را تصاحب کند و با آن اسرائیل را به سوی آینده‌ای متفاوت هدایت کند. یا می‌تواند هر آنچه اکتبر 2000 به شهروندان عرب اسرائیل آموخت را تأیید کند و بن‌بستی را به ائتلاف در حال خروج بدهد که به شدت به آن نیاز دارد تا در قدرت بماند. انتخاب تنها با مخالفان است.

آیا اسرائیل یک دموکراسی در میان ملت‌ها خواهد بود، جایی که هر رأی مهم است؟ یا اینکه همچنان به سمت یک قوم‌سالاری منزوی، غیردموکراتیک و نژادپرست می‌لغزد؟