اگر کریستیانو رونالدو اینقدر درنگ نمی کرد، دوران حرفه ای بین المللی او بیشتر می شد

شاید هیچ چیز برای یک ورزشکار نخبه به اندازه تعیین زمان خروج آنها دشوار نباشد. برای هر فردی در هر شغلی آسان نیست که امید به دادن چیزهای بیشتری را با میل به عقب نماندن فراتر از سودمندی آنها بسنجید، اما شاید برای ورزشکاران برتر سخت باشد زیرا اعتماد به نفس غیرواقعی برای موفقیت آنها بسیار ضروری است. برای هرکسی برای رسیدن به اوج، وقف چنین شغلی متزلزل، برای غلبه بر همه شکست‌ها، آسیب‌ها و شکست‌ها، نیاز به سطح تقریبا ناسالمی از خودباوری است.

چگونه کسی که تمام عمرش صرف اطمینان از وجود هیچ شانسی شده است که نمی تواند بر آنها غلبه کند، بپذیرد که همین است، زمان خداحافظی فرا رسیده است؟

خبر بازنشستگی کریستیانو رونالدو از فوتبال بین المللی، ناگزیر غم و اندوهی را به همراه دارد. اندوهی که دیگر نخواهیم دید که او از کنار یک مدافع می گذرد یا ضربه سر محکمی به گردن می زند، و غم از این که پایان کار هر بزرگی یادآور مرگ و میر است. همه چیز در زمان باید بگذرد اما غم و اندوهی هم وجود دارد که او زمان رفتنش را خیلی بد تنظیم کرد. حداقل برای سه تورنمنت، این حس وجود دارد که رونالدو مانع از پرتغال شده است.

کریستیانو رونالدو از تیم ملی پرتغال خداحافظی کرد

در جام جهانی 2022، فرناندو سانتوس با تاخیر تصمیم گرفت رونالدو را برای بازی در مرحله یک هشتم نهایی مقابل سوئیس کنار بگذارد. پرتغال ناگهان روانی و سیالیتی داشت که سال ها فاقد آن بود و بازیکنی که جایگزین رونالدو شده بود، گونسالو راموس، هت تریک کرد. این شواهد غیرقابل انکار به نظر می رسید که پایان به رونالدو رسیده است، یا حداقل اینکه نقش او ممکن است تبدیل به یک جایگزین تاثیرگذار شود.

اما حتی در دقایق پایانی آن بازی، نیمی از جمعیت برای رونالدو شعار می دادند. شاید برخی از آنها هوادار پرتغال بودند اما بسیاری از آنها توریست بودند. آنها خیلی به نتیجه یا اینکه چه کسی از آن عبور کرده اهمیتی نمی‌دادند، فقط می‌خواستند ببینند مرد معروف کار معروف را انجام می‌دهد. نزدیک به پایان، رونالدو گلی به ثمر رساند که مشخصا آفساید بود. او می‌دانست که آفساید است، اما می‌دانست که مردمش چه می‌خواهند. بنابراین او جشن "Siuuuu..." را انجام داد و با بزرگترین تشویق شب پاداش گرفت.

این شبیه دیدن الویس اواخر دوره در لاس وگاس بود: مهم نبود که او دیگر آن خواننده ای که بود نبود، او هنوز الویس بود. فقط الویس امیدهای پرتغال در جام جهانی را نیز روی شانه های بدلیجات خود حمل نمی کرد. وقتی بازیکنی چنین جایگاه مشهوری دارد، وقتی که او هنوز به نوعی نمایش‌دهنده است، مهم نیست چقدر حرکاتش کند است، تصمیم‌گیری در مورد زمان ترک بازی باید حتی سخت‌تر شود. و رونالدو با موقعیت خود به عنوان بزرگترین صادرات قدرت نرم پرتغال، به یک موضوع سیاسی نیز تبدیل شد.

یکی از وزیران کابینه علنا گفت که نمی‌توان او را به دلیل درآمدزایی که برای برند پرتغال در نظر داشت، کنار گذاشت. پرتغال کشوری مملو از سوپراستارهای جهانی نیست.

رونالدو در یورو 2024 آویزان بود و بعد از از دست دادن پنالتی مقابل اسلوونی، میزان شهرت و درک منحرف شده اش گریه می کرد، بنابراین همه چیز درباره او تبدیل شد، مهم نیست که چه تعداد بازیکنان بسیار با استعداد دیگر در آن تیم بودند. و غیرقابل قبول است که او هنوز در جام جهانی تابستان امسال این کار را انجام می‌داد: مکانیسم‌ها را زیر و رو می‌کرد، مدام توپ را می‌خواست، گاهی اوقات به سمت چپ می‌رفت تا در راه رافائل لئو قرار بگیرد.

رونالدو در یک نقطه مقابل اسپانیا در آخرین بازی او در جام جهانی، در وقت استراحت آزاد شد، اما به دلیل نداشتن سرعت، در نهایت مجبور شد به عقب برگردد و توپ را به مدافع کناری خود بفرستد، این فرصت از بین رفت. چیزی تقریبا دردناک در مورد دیدن بازیکنی وجود داشت که زمانی چنین انفجاری به این میزان کاهش یافته بود.

نیاز به یک نوع مداخله وجود داشت. این نسل از بازیکنان پرتغالی که واقعا باید برای افتخارات بزرگ و نه فقط لیگ ملت‌ها به چالش بکشند، نمی‌توانند با چنین آلباتروسی بر گردن خود به مبارزه ادامه دهند. این را خورخه ژسوس، مربی تیم ملی 72 ساله که به طرز تحسین برانگیزی صریح بود، که پس از جام جهانی منصوب شد، به دست آمد. او در نیمه دوم بازی فشرده ای که پرتغال مقابل نروژ پیروز شد، رونالدو را از روی نیمکت بیرون نکرد.

رونالدو اصرار داشت که چند دقیقه به او قول داده شده بود – اما حتی اگر توافقی هم صورت گرفته باشد، امتناع یک مربی از توانایی خود برای سازگاری با شرایط بیهوده خواهد بود – و به سرعت از اردو خارج شد، که شاید نشان دهنده این باشد که چگونه عزت نفس او قضاوت او را مخدوش کرده است.

و با فرض اینکه این بازنشستگی نوعی بازی قدرتی برای مجبور کردن عیسی نیست، با 255 یورو جریمه و محرومیت 30 روزه در دوره ای که پرتغال هیچ بازی نداشت، به پایان رسید. رونالدو به لیگ برتر عربستان باز خواهد گشت تا به دنبال هزارمین گل خود ادامه دهد.

او بازیکن فوق العاده ای بوده است. از او به عنوان یک بازیکن بزرگ تمام دوران یاد خواهد شد که با اوزبیو به عنوان بهترین بازیکن پرتغال در تمام دوران رقابت می کند، اما میراث او بدون شک با این خداحافظی طولانی لکه دار شده است، با این حس که بازیکنی که در بهترین حالت خود می توانست بازی ها را به تنهایی برنده شود، در پایان باری بر دوش تیم ملی خود بود. او یک حرفه عالی بوده است، اما اگر کمی کوتاهتر بود، بهتر بود. - نگهبان