ایالات متحده از کابل 14 میلیارد دلاری حمایت می کند تا اینترنت آسیای جنوب شرقی را از دسترس چین دور نگه دارد.

در حالی که واشنگتن تلاش می کند زیرساخت دیجیتال آسیای جنوب شرقی را از چین جدا کند، ایالات متحده در حال سرمایه گذاری برای کابل اینترنت ترانس پاسیفیک جدید است که عمدا دریای چین جنوبی را دور می زند.

در 14 سپتامبر، آژانس تجارت و توسعه ایالات متحده (USTDA) گفت که یک مطالعه امکان سنجی برای کابل زیردریایی جدید که تایلند، ایالات متحده و پنج کشور دیگر آسیای جنوب شرقی را به هم متصل می کند و دریای چین جنوبی را دور می زند، تامین مالی خواهد کرد.

محمد فیض بن عبدالرحمن، پژوهشگر دانشگاه فناوری نانیانگ سنگاپور (NTU) می گوید: «درگیری های نظامی در خاورمیانه و اروپا نشان می دهد که بحران های ژئوپلیتیکی می تواند باعث ایجاد اختلالات فیزیکی یا سایبری در کابل های زیر دریا شود». ایالات متحده و متحدانش در آسیا و اقیانوسیه معتقدند که چین می تواند از تاکتیک های مشابهی استفاده کند.

این پروژه نشان دهنده تلاش مستمر واشنگتن برای کنترل زیرساخت هایی است که زیربنای اینترنت و رونق هوش مصنوعی است. آسیای جنوب شرقی ممکن است در نهایت بین دو اکوسیستم فناوری مختلف، یکی توسط واشنگتن و دیگری توسط پکن گیر کند.

به عنوان مثال، سنگاپور دسامبر گذشته به ائتلاف Pax Silica واشنگتن پیوست، اما گزارش شده است که در حال بررسی دعوت برای پیوستن به سازمان جهانی همکاری هوش مصنوعی به رهبری چین است. (سایر کشورهای آسیای جنوب شرقی بین دو بلوک هوش مصنوعی تقسیم شده اند: فیلیپین به Pax Silica ایالات متحده پیوسته است، در حالی که کامبوج، اندونزی، لائوس، مالزی و میانمار بخشی از اتحاد چین هستند.)

محمد می‌گوید: «کشورهای آسیای جنوب شرقی باید دوباره ارزیابی کنند که بی‌طرفی امروز برای هر یک از آنها چه معنایی دارد، و اینکه چگونه تصمیم‌های سیاستی در بخش‌ها به طور جمعی تعیین می‌کند که آیا آنها در زمان صلح یا بحران بیش از حد به یک قدرت بزرگ وابسته هستند یا خیر».

نبرد زیر دریا

کابل‌های زیردریایی خطوط فیبر نوری هستند که در کف اقیانوس قرار گرفته‌اند و بیش از 99 درصد از ترافیک اینترنت را در سراسر جهان حمل می‌کنند.

فقط یک کابل - دروازه آسیا - آمریکا، که در سال 2009 ساخته شد - ایالات متحده و تایلند را به هم متصل می کند. این کابل به دلیل قطعی های مکرر آن، به ویژه در بخش درون آسیایی بین سنگاپور و هنگ کنگ، با اکثر گسل ها در بخش نزدیک ویتنام مشهور است. وقتی کابل قطع می شود، برخی از کشورهای آسیای جنوب شرقی مانند کامبوج و مالزی گزینه های کمی برای تغییر مسیر ترافیک دارند.

آشا همرجانی، کارشناس ارشد NTU، می‌گوید: «این کاملا طبیعی است که کابل جدیدی ساخته شود، هم به دلایل انعطاف‌پذیری و هم ظرفیت. AAG سالخورده چندین قطعی جدی را تجربه کرده است ... بنابراین به نظر می رسد که کابل جدید در نظر گرفته شده است تا جانشین نسل بعدی آن باشد.

اپراتورها و بیمه‌گران کابل‌هایی را ترجیح می‌دهند که از دریای چین جنوبی اجتناب کنند. چین مدعی حاکمیت بر بخش بزرگی از دریا است که با ادعاهای مشابهی از ویتنام، برونئی، اندونزی، مالزی و فیلیپین همپوشانی دارد. طبق مقررات داخلی چین، کار کابلی در «آب‌های داخلی، دریای سرزمینی و فلات قاره» این کشور نیاز به تأیید و اطلاع قبلی دارد.

همرجانی توضیح می‌دهد: «کابل‌های زیردریایی به طور مرتب نیاز به تعمیر و نگهداری دارند و در صورت قطع شدن کابل، باید به روشی حساس به زمان تعمیر شود. بنابراین، اپراتورهای کابلی و بیمه گذاران ترجیح می دهند به دلیل عدم اطمینان و مشکل بیشتر از دریای چین جنوبی اجتناب کنند.

در صورت ساخت، تایلند-ایالات متحده پیشنهادی طبق برآوردهای بلومبرگ، هزینه کابل بیش از 14 میلیارد دلار برآورد می شود و ممکن است از اندونزی، سنگاپور، مالزی، ویتنام و فیلیپین نیز عبور کند. (USTDA برآورد هزینه خود را ارائه نکرده است). شرکت مخابراتی دولتی تایلند، National Telecom - که این پروژه آینده‌نگر را رهبری می‌کند - با هدف جذب سرمایه از طریق کنسرسیوم بین‌المللی متشکل از سرمایه‌گذاران مشترک از کشورهای همسایه آسیایی است.

محمد می‌گوید: «طبق گزارش‌ها، ایالات متحده در حال برنامه‌ریزی برای درگیری نظامی احتمالی در اطراف دریای چین جنوبی است و چین نیز همین‌طور است. این امر منطقی است که کابل‌های زیردریایی جدید از دریای چین جنوبی اجتناب کنند.»

این اولین تلاش واشنگتن برای دور زدن کابل های زیردریایی چین نیست. شبکه کابلی نور اقیانوس آرام، که در سال 2015 راه اندازی شد و توسط غول های فناوری ایالات متحده متا و گوگل حمایت می شد، در ابتدا قرار بود ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده را به خلیج آب عمیق هنگ کنگ متصل کند. در سال 2020، واشنگتن ارتباط ایالات متحده و هنگ کنگ را به دلیل نگرانی های امنیت ملی در مورد ارتباط PLCN با نهاد مادر مستقر در چین، دکتر پنگ تلکام و گروه رسانه، مسدود کرد. این کابل اکنون ایالات متحده را با تایوان و فیلیپین - هر دو متحد آمریکا - پیوند می دهد.

سایر سیستم‌های اقیانوس آرام مانند Bifrost و Echo از طریق دریای Celebes به سمت جنوب هدایت می‌شوند تا ایالات متحده را به سنگاپور و اندونزی متصل کنند.

چین نیز در تلاش است تا شبکه کابلی خود را بسازد. در سال 2023، رویترز گزارش داد که شرکت‌های مخابراتی دولتی این کشور در حال توسعه یک شبکه کابلی اینترنتی فیبر نوری 500 میلیون دلاری برای اتصال آسیا، اروپا و خاورمیانه هستند.

اما کابل ها تنها بخشی از داستان هستند. کابل‌های زیر دریا در نهایت باید به خشکی بیایند، که این کار را از طریق ایستگاه‌های فرود کابل انجام می‌دهند و سپس به زیرساخت‌های محلی متصل می‌شوند.

الکس کاپری، مدرس ارشد در دانشگاه ملی سنگاپور، نتیجه می گیرد: «واشنگتن در گسترش نفوذ و کنترل خود بر اکوسیستم زیردریایی و زیرساختی کامل زیردریایی و خشکی دو چندان خواهد شد. و در حالی که چین برای ساخت کابل‌های زیردریایی خود رقابت می‌کند، کشورهای آسیب‌دیده ممکن است با انطباق دو پشته فناوری موازی مواجه شوند. گزینه جایگزین، انتخاب طرف‌ها خواهد بود، که هدف آشکار واشنگتن است.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد