ایالات متحده باید درمان پیری مانند یک بیماری را متوقف کند | نظر

رویکرد آمریکا به پیری مردم را شکست می دهد. زمانی که بدن‌ها و ذهن‌ها شروع به زوال می‌کنند، هزینه‌های سنگینی را صرف می‌کنیم، اما در وهله اول به افراد کمک می‌کنیم قوی، متصل و درگیر بمانند.

این شکست مهم است که امروز 80 ساله باشید یا 40 ساله و در فکر بازنشستگی هستید. زندگی طولانی‌تر می‌تواند به معنای آزادی و کشف بیشتر یا انزوا، وابستگی بیشتر و سال‌هایی باشد که به جای زندگی، مدیریت می‌شوند.

من در حین مراقبت از دو نفر که دیگر نمی توانند از خودشان مراقبت کنند، شکاف را از نزدیک می بینم. مراقبت باعث شده است از افرادی که کارهای دشوار انجام می دهند قدردانی کنم، اما همچنین به من نشان داد که چگونه مراقبت به راحتی به یک روال مدیریت علائم و گذراندن روز تبدیل می شود.

یک نسخه یا یک تسهیلات ممکن است ضروری باشد. هیچکدام نباید به کل دیدگاه ما از زندگی یک فرد مسن تبدیل شود.

گزارش ارشد رتبه بندی سلامت آمریکا در سال 2026 خطرات را آشکار می کند. بیش از 61 میلیون آمریکایی اکنون 65 سال یا بیشتر دارند و پیش بینی می شود که این تعداد تا سال 2040 از 78 میلیون نفر فراتر رود. این گزارش نشان داد که عدم فعالیت بدنی در بین بزرگسالان 65 سال و بالاتر با سلامتی منصفانه یا بهتر از 31.7 درصد در سال 2023 به 26.5 درصد در سال 2024 کاهش یافته است. اما همچنین افزایش مرگ و میر ناشی از مواد مخدر، نوشیدن بیش از حد الکل، خودکشی و ناامنی غذایی در میان سالمندان را نشان داد. پیشرفت ممکن است، اما خودکار نیست.

وقت آن است که هدف، حرکت و ارتباط انسانی را به عنوان چیزهای اضافی دلپذیر تلقی نکنیم. آنها بخشی از زندگی هستند که ارزش محافظت دارد. قدرت مهم است زیرا می تواند به افراد کمک کند کارهای معمولی را برای خودشان انجام دهند.

اتصال اهمیت دارد زیرا صفحه‌ای پر از به‌روزرسانی نمی‌تواند مواد غذایی را حمل کند، متوجه ناپدید شدن همسایه‌ها شود یا در کنار کسی که ترسیده است بنشیند. ابزارهای دیجیتالی می توانند به ما کمک کنند افرادی را پیدا کنیم که علاقه مندی مشترک دارند. آنها نمی توانند جایگزین نشان دادن شوند.

من دیده ام که ارتباط حضوری چقدر متفاوت از صحبت کردن از طریق صفحه نمایش است. و من آموخته ام که یک شبکه محلی کوچک لوکس نیست. همسایه هایی که همدیگر را می شناسند می توانند در زمانی که سگی بعد از جراحی نیاز به سوار شدن به ماشین دارد یا زمانی که یک فرد مسن نیاز به همراهی و دلیلی برای ترک خانه دارد، کمک عملی کنند.

جوامع از طریق اقدامات تکراری و معمولی توجه ساخته می شوند، نه از طریق تعداد دنبال کنندگان.

جنبش نیز باید به عنوان یک سرمایه گذاری تلقی شود تا مجازاتی برای افزایش سن. من با استفاده از دستگاه‌های مقاومتی در یک برنامه تمرینی مختصر و یک بار در هفته شرکت می‌کنم. این رویکرد ماهیچه‌ها را به چالش می‌کشد و فرض آن این است که حتی افراد 80 و 90 ساله نیز می‌توانند قدرت خود را افزایش دهند.

این تجربه دلیلی بر این نیست که یک برنامه برای همه مناسب است. این یک یادآوری است که به جای اینکه افول را اجتناب ناپذیر فرض کنیم، بپرسیم که چه چیزی ممکن است، با راهنمایی حرفه ای مناسب.

این جایی است که سیاست باید به عقب برگردد. سیستم‌های پزشکی و بهداشتی باید برای حمایت از برنامه‌های قدرت و تعادل مبتنی بر شواهد، کلاس‌های اجتماعی، مراقبت‌های پیشگیرانه و مشارکت اجتماعی بیشتر تلاش کنند، نه اینکه فقط پس از یک بحران پرداخت کنند. دولت‌های محلی باید فضاهای عمومی را در دسترس قرار دهند و مکان‌های بیشتری را ایجاد کنند که نسل‌ها بتوانند با هم ملاقات کنند.

متخصصان بهداشت نه تنها باید بپرسند "مشکل چیست؟" اما همچنین، "چه چیزی به شما کمک می کند احساس مفید بودن، توانایی و ارتباط داشته باشید؟" این سرمایه گذاری ها باید به گونه ای طراحی شوند که افراد دارای معلولیت، درآمد محدود یا مسئولیت های مراقبتی نیز بتوانند در آن شرکت کنند.

افراد نقش دارند، اما مسئولیت شخصی نمی تواند غفلت عمومی را توجیه کند. این هفته با یک قدم واقعی شروع کنید. با کسی قدم بزنید، در کلاس ثبت نام کنید، با همسایه تماس بگیرید یا مهارت جدیدی را که به تعویق انداخته اید امتحان کنید. اگر درد یا بیماری شما را محدود می کند، از یک متخصص واجد شرایط بپرسید که چه حرکت ایمن ممکن است. برای ایجاد علایق فراتر از شغل خود تا بازنشستگی منتظر نمانید. شور و اشتیاق زمانی که یک حرفه به پایان می رسد ساختار زندگی می دهد و کنجکاوی به فردا دلیلی برای رسیدن می دهد.

اگر به اندازه‌گیری موفقیت فقط با مدت زمان زنده ماندن افراد ادامه دهیم، در خطر ایجاد آینده‌ای با زندگی طولانی‌تر هستیم که به دلیل تنهایی و از دست دادن استقلال قابل پیشگیری است.

اگر روی قدرت، هدف و تعلق سرمایه گذاری کنیم، پیری می تواند دوستی های جدید، مهارت های جدید و مشارکت معناداری را به همراه داشته باشد. از سیاست‌گذاران بخواهید که مراقبت‌هایی را تأمین کنند که به مردم کمک می‌کند زندگی کنند، نه صرفا تحمل کنند، و امروز یک گام به سوی ارتباط بردارند. زندگی طولانی تر باید زندگی بیشتری را ارائه دهد.

سارا کارسون بازیگر و کارآفرینی است که تجربه او به‌عنوان یک مراقب، علاقه‌اش را به پیری سالم و ارتباط انسانی نشان می‌دهد. نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.