ایالات متحده باید قویا از آزادی زندانیان سیاسی، آزادی جهانی حمایت کند

عکس آشناست یک زندانی سیاسی لاغر اندام از هواپیما خارج می شود و خانواده و غریبه ها از دیدن این شخص در بدن مات و مبهوت استقبال می کنند. در چهره اسیر سابق احساسات تسکین غیرقابل درک و ناباوری سرگیجه‌آور می‌درخشد. این آزادی های نادر زندانیان سیاسی معمولا به دنبال حمایت خستگی ناپذیر خانواده، دوستان، دولت ها و جامعه مدنی است.

همانطور که ما این لحظات موفقیت آمیز آزادی را جشن می گیریم، هرگز نباید تصویر بزرگ تری را که در پس هر آزادی نهفته است، فراموش کنیم، یعنی رژیم های خودکامه وحشی که با استفاده از پیاده های انسانی و انکار دمدمی مزاجانه آزادی، قدرت را تحکیم و ادعا می کنند. ایالات متحده باید به دفاع از آزادی زندانیان سیاسی ادامه دهد، از ابزارهایی برای مجازات و جلوگیری از چنین سوء استفاده هایی استفاده کند، و - مهمتر از همه - بپذیرد که هر رژیمی که در حبس سیاسی دخالت دارد، فاقد ارزش ها و قابلیت اعتماد برای مشارکت بلندمدت آمریکا است.

ما به طور طبیعی باید تعامل کوتاه مدت با بسیاری از کشورها را برای پیشبرد و حفاظت از منافع آمریکا دنبال کنیم. با این حال، ما همچنین باید اذعان کنیم که انحراف رژیمی که آزادی شهروندان خود را دریغ می‌کند، توانایی آن کشور را به عنوان یک شریک مورد اعتماد تضعیف می‌کند. کشورهایی که ارزش‌های دموکراتیک ما را به اشتراک می‌گذارند، شرکای قوی‌تر، بهتر و پایدارتر هستند. ما آزادی زندانیان نادر را با نام جشن گرفته ایم. روزنامه‌نگار جیسون رضیان از ایران آزاد شد. کشیش ازرا جین، از چین آزاد شد. روزنامه نگار ایوان گرشکویچ، از روسیه آزاد شد. مریم اکبری منفرد فعال از ایران آزاد شد.

هنرمند تبدیل به فعال لوئیس مانوئل اوترو آلکانتارا، از کوبا آزاد شد. ایوان ماواریر، کشیش تبدیل به فعال، از زیمبابوه آزاد شد. هر نسخه بدون شک پیشرفتی خوشایند است، و در موسسه جورج دبلیو بوش، ما از هر فردی که به آزادی بازگردانده می شود، تجلیل می کنیم. با این حال، هر یک یادآور موج رو به رشد رهبران خودکامه است، که اغلب با یکدیگر همسو هستند، و مایلند تعداد بی‌شماری از مردم بی‌گناه را به زندان بیاندازند، اغلب به دلیل عمل به ایمان، نوشتن یک مقاله خبری، دفاع از حقوق خود، یا مطالبه عدالت.

این رهبران مستبد به تعداد بیشماری از کارکنان دولتی - از مقامات ارشد گرفته تا پایین‌ترین نگهبانان زندان - دستور می‌دهند تا این افراد را از آزادی خود محروم کنند، خانواده‌هایشان را مورد آزار و اذیت قرار دهند و تماس را محدود کنند، با آنها با تحقیر و بدرفتاری رفتار کنند، دسترسی به دارو، غذای کافی و هوای تازه را ممنوع کنند، و - اغلب اوقات - آنها را تحت آزار و شکنجه غیرانسانی قرار دهند. این‌ها معمولا دستگیری‌های استراتژیک و برنامه‌ریزی‌شده‌ای هستند که نه تنها برای ساکت کردن افراد، بلکه برای ایجاد لرز در کل جامعه طراحی شده‌اند.

همه اینها به این دلیل است که این افراد جرأت می‌کردند، آزادی‌های اساسی را که ما در ایالات متحده به خوبی می‌شناسیم - و عمیقا برایشان ارزش قائل هستیم، پرستش کنند، صحبت کنند، گرد هم بیایند و همراهی کنند. اغلب، این رژیم‌ها آزادی‌های پرمخاطب را با دستگیری سایر فعالان یا همکاران فرد آزاد شده دنبال می‌کنند، یعنی «پر کردن» زندانیان سیاسی. و اغلب آنها مدتها پس از آزادی به آزار و اذیت فرد و جامعه خود ادامه می دهند. اغلب اوقات، این افراد برای همیشه مجبور به ترک کشور خود می شوند.

هر انتشار به سادگی یک اقدام عمیقا ناعادلانه را که این حاکمان تصمیم گرفتند انجام دهند، خنثی می کند. باید به عنوان یک عمل خیریه شناخته شود. از زمان آزادی جین در جولای، حداقل هفت کلیسای خانگی مسیحی مورد حمله قرار گرفته است. حداقل 150 کشیش همچنان زندانی هستند و هشت مسیحی که با جین دستگیر شده بودند در پشت میله های زندان هستند. طبق گفته Prisoners Defenders، یک گروه پیشرو که حبس سیاسی در کوبا را دنبال می کند، از زمان آزادی اوترو آلکانتارا در ماه ژوئیه، حداقل ده ها نفر دیگر زندانی شده اند.

تخمین می‌زند که زندان‌های کوبا تا ماه اوت ۱۳۳۹ زندانی سیاسی را در خود جای داده‌اند که این تعداد در طول سال به طور پیوسته افزایش یافته است. دولت و اعضای کنگره باید تلاش های خود را برای آزادی زندانیان سیاسی، به ویژه آنهایی که توسط چین، روسیه، ایران و کره شمالی نگهداری می شوند، گسترش دهند. مقامات منتخب آمریکا باید به درخواست برای آزادی زندانیان به نام ادامه دهند: وانگ یی، جیمی لای، و دکتر گلشن عباس در چین. لو شوسبرگ در روسیه؛ نرگس محمدی در ایران.

این به عنوان یک یادآوری قدرتمند خواهد بود که ایالات متحده از آزادی دفاع می کند و چشم خود را بر سرکوب این رژیم ها نمی بندد. همچنین برای مدافعان دموکراسی در هر کشور، تقویت مهمی خواهد بود و نشان می دهد که آنها تنها نیستند و جهان دموکراتیک در کنار آنها می ایستد. فراتر از حمایت از پرونده های فردی، دولت و کنگره ایالات متحده باید از ابزارهای قدرتمندی که در اختیار دارند، از جمله تحریم های تحت قانون پاسخگویی حقوق بشر جهانی Magnitsky، برای اعمال مجازات واقعی برای کسانی که در زندانی کردن فعالان بی گناه دموکراسی نقش دارند، استفاده کنند.

در نهایت، دولت و کنگره باید روابط خود را با همه کشورهایی که از زندان سیاسی برای خاموش کردن مدافعان آزادی استفاده می کنند، تنظیم کنند. هر فردی که دوباره با عزیزان خود می پیوندد دلیلی برای شادی است. اما اجازه دهید داستان ها، مبارزات و آرزوهای آنها را با تمرکز بر مبارزه بزرگتر علیه رژیم های خودکامه ارج نهیم و به آنها نشان دهیم که اجازه نخواهیم داد که عمل غیرانسانی آنها در حبس سیاسی عادی شود. نیکول بیبینز سداکا، همکار کلی و دیوید فایل در موسسه جورج دبلیو بوش است.