ایالات متحده بزرگترین ذخایر طلای جهان را در اختیار دارد که ارزش آن یک تریلیون دلار است. تحلیلگر می‌گوید، اما قیمت‌گذاری مجدد آن احتکار «تا حد زیادی نتیجه معکوس خواهد داشت».

با توجه به اینکه کسری بودجه فدرال 2 تریلیون دلار است و هزینه های بهره بدهی به بیش از 1 تریلیون دلار در سال می رسد، ممکن است وسوسه انگیز باشد که به دنبال پول نقد اضافی زیر بالشتک های مبل باشید.

فوریت در ماه های اخیر افزایش یافته است زیرا بازدهی خزانه داری به بالاترین سطح در بیش از 20 سال گذشته رسیده است و فشار بیشتری بر هزینه های بهره وارد می کند.

وزارت خزانه داری اخیرا اقدامات غیرمتعارفی را برای کاهش بازدهی انجام داده است، از جمله بازپرداخت بدهی های طولانی مدت و مداخله آن برای تقویت ین که به ژاپن اجازه می دهد از فروش اوراق خزانه خود اجتناب کند.

با توجه به چنین شگفتی‌هایی، گمانه‌زنی‌ها در مورد تاکتیک‌های بسیار دورتر نیز افزایش یافته است. یکی از ایده هایی که هر از گاهی مطرح می شود این است که وزارت خزانه داری دارایی های عظیم طلای خود را با نرخ بازار قیمت گذاری کند.

ایالات متحده بزرگترین ذخایر طلای جهان را دارد که مجموعا 261.5 میلیون اونس یا بیش از دو برابر آلمان دارنده شماره 2 دارد. اما قیمت رسمی احتکار ایالات متحده توسط کنگره در سال 1973 42.22 دلار در هر اونس تعیین شد و از آن زمان تاکنون تغییری نکرده است.

این بدان معناست که تمام آن طلا فقط با قیمتی بیش از 11 میلیارد دلار در کتاب موجود است. اما اگر با قیمت فعلی طلا در حدود 4000 دلار در هر اونس ارزش گذاری می شد، ارزش آن به 1 تریلیون دلار می رسید.

اظهارات اسکات بسنت، وزیر خزانه داری در سال گذشته مبنی بر اینکه دولت «از سمت دارایی ترازنامه ایالات متحده پول خواهد گرفت» و یک صندوق ثروت مستقل ایجاد خواهد کرد، به این صحبت ها دامن زد که می تواند شامل قیمت گذاری مجدد طلا باشد، اگرچه دولت بعدا گفت که این موضوع مورد بررسی جدی قرار نمی گیرد.

اما بررسی ذخایر طلای ایالات متحده همچنان در حال افزایش است. به عنوان مثال، لایحه اخیر در کنگره برای ایجاد یک ذخیره استراتژیک بیت کوین، پیشنهاد قیمت گذاری مجدد ذخایر طلای ایالات متحده را داشت.

و سال گذشته، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ سؤال کرد که آیا طلای نگهداری شده در پایگاه ارتش ایالات متحده فورت ناکس واقعا در آنجا وجود دارد یا خیر. (طلای وزارت خزانه داری نیز در دنور، فدرال رزرو نیویورک، و وست پوینت، نیویورک نگهداری می شود.)

در ژوئیه سال جاری، بسنت تئوری های مربوط به طلا را دوباره برانگیخت. او گفت که ذخیره‌سازی در فورت ناکس کاملا «موجود و حساب‌شده» است و سپس به طور اتفاقی اضافه کرد: «ایالات متحده دارای بزرگترین توده طلا در جهان است، بیش از یک تریلیون دلار به ارزش بازار فعلی».

تانیا مالت، بازیگر انگلیسی، برای بازی در نقش تیلی مسترسون در فیلم Goldfinger، 1964، روی شمش طلا در فورت ناکس نشسته است. مجموعه Silver Screen/Archive Hulton/Getty Images

جورین تیمر، مدیر کلان جهانی در Fidelity Investments، شروع به فکر کردن در مورد "چه ترفندهای دیگری برای وزارت خزانه داری برای کاهش هزینه های بودجه در آستین دارد."

او در پستی در روز جمعه در X، به "مم قدیمی" خزانه داری پرداخت که قیمت طلای خود را به نرخ های بازار تغییر می دهد و از نظر تئوری به دولت فدرال یک تریلیون دلار دیگر می دهد تا بدون نیاز به صدور بدهی بیشتر خرج کند.

تیمر هشدار داد: "دور است؟ البته، اما این روزها آموخته ام که دیگر هرگز از هیچ چیز شوکه نخواهم شد. با وجود اینکه اقدامی مانند این نیاز به تایید کنگره دارد، حدس من این است که اگر وزارت خزانه داری تلاش می کرد این کار را انجام دهد، نتیجه معکوس زیادی خواهد داشت."

او پیش‌بینی کرد که برای یک چیز، دلار آمریکا ضربه می‌خورد، احتمالا زیرا هجوم ناگهانی 1 تریلیون دلاری باعث افزایش تورم می‌شود، که در حال حاضر گرم می‌شود.

تایمر همچنین هشدار داد که "حق بیمه مدت" در بازدهی خزانه داری حتی بالاتر خواهد رفت. نرخ‌ها در ماه‌های اخیر به دلایل مختلفی از جمله انتظارات برای افزایش نرخ بهره فدرال رزرو، رشد اقتصادی قوی و تورم پایدار افزایش یافته‌اند.

اما به اصطلاح حق بیمه مدت دار، یا بازده اضافی تقاضای سرمایه گذاران برای پوشش ریسک نگهداری بدهی در بلندمدت، نیز افزایش یافته است. چنین خطراتی می تواند از آشفتگی ژئوپلیتیک بیشتر تا بحران مالی یا رکود اقتصادی متغیر باشد.

اگرچه ممکن است در ایالات متحده بعید به نظر برسد، سایر کشورها ذخایر طلای خود را طی 30 سال گذشته تجدید ارزیابی کرده اند. در یادداشتی از یک اقتصاددان فدرال رزرو در آگوست گذشته اشاره شد که آلمان، ایتالیا، لبنان، کوراسائو و سنت مارتن و آفریقای جنوبی این کار را انجام داده اند.

در ایتالیا و کوراسائو و سنت مارتن، بانک‌های مرکزی آنها از درآمدها استفاده کردند. در آفریقای جنوبی، لبنان و آلمان، دولت‌های مرکزی آن‌ها درآمدهای بادآورده را درو کردند.

در یادداشت فدرال رزرو افزوده شد، اما وقتی نوبت به کاهش بار بدهی یک کشور می رسد، تجدید ارزیابی طلا کافی نیست. این در حالی است که بدهی ناخالص ایالات متحده به 40 تریلیون دلار افزایش یافته است و هیچ پایانی برای کسری بودجه سالانه 2 تریلیون دلاری وجود ندارد.

فدرال رزرو می افزاید: «دولت های مرکزی برای بازنشستگی بدهی های موجود، اغلب در شرایط استثنایی مالی، از درآمدهای تجدید ارزیابی استفاده کرده اند. «در حالی که کاهش موجودی بدهی با استفاده از درآمدهای تجدید ارزیابی، وضعیت مالی در حاشیه را بهبود می‌بخشد، استفاده از درآمدهای تجدید ارزیابی ممکن است چالش‌های ساختاری بزرگ‌تری را برطرف نکند.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد