ایالات متحده ممکن است به زودی 600 میلیون دلار نفت ایران را دریافت کند که در اوایل جنگ توقیف شده بود، و این امر یک مجموعه قدیمی از قوانین دریایی را دوباره در کانون توجه قرار می دهد.
کانال قانونی که دولت برای توقیف نفتکش ها از آن استفاده می کند به عنوان قانون جایزه شناخته می شود و ریشه در قرون وسطی دارد.
سه تانکر نفتی مرتبط با ایران پس از توقیف نیروهای دریایی در زمانی که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا برای اولین بار رژیم را محاصره کرد، به تدریج مسیر خود را به سمت ایالات متحده در پیش گرفتند.
به گزارش بلومبرگ، تیفانی و مجستیک ایکس پس از اینکه در ماه آوریل در اقیانوس هند سوار شدند اکنون در سواحل برزیل هستند. کشتی سوم، معروف به Lenore و همچنین Davina، به تازگی دماغه امید خوب را در نوک جنوبی آفریقا پاکسازی کرده و پس از توقیف در اقیانوس هند در ماه ژوئن، به سمت غرب به سمت اقیانوس اطلس می رود.
هر سه نفتکش حامل نفت خام بسیار بزرگی هستند که هر کدام می توانند 2 میلیون بشکه نفت خام را در خود جای دهند. قیمت نفت برنت در حال حاضر حدود 106 دلار در هر بشکه معامله می شود.
Tanker Trackers در روز چهارشنبه در ایکس نوشت: «نزدیک به شش میلیون بشکه (به ارزش نزدیک به 600 میلیون دلار) نفت خام ایران توقیف شده بی سر و صدا از اقیانوس اطلس به سمت ایالات متحده آمریکا عبور می کند.
ایالات متحده محاصره دریایی خود را در آوریل آغاز کرد و کشتی هایی را که قصد ورود یا خروج از بنادر ایران را داشتند هدف قرار داد. همچنین در مورد کشتی های مرتبط با ایران در هر نقطه از جهان، از جمله اقیانوس هند و اقیانوس آرام اعمال می شود.
پس از یک آتشبس کوتاه که محاصره را در تابستان لغو کرد، ترامپ هفتهها بعد آن را مجددا اعمال کرد، زیرا او به سمت جنگ اقتصادی و دور از بمبها حرکت میکرد.
در همین حال، کانال قانونی ای که دولت برای توقیف نفتکش ها و اجرای توقیف از آن استفاده می کند، به عنوان قانون جایزه شناخته می شود و ریشه در قرون وسطی دارد.
برخلاف قوانین توقیف مدنی که دولت ایالات متحده را ملزم به شناسایی نقض قانونی و ایجاد صلاحیت قضایی می کند، قانون جایزه اسیر کننده را ملزم نمی کند که حکمی داشته باشد یا توقیف کشتی را به نقض یک قانون موجود مرتبط کند.
به جای اینکه مقامات مجری قانون مانند گارد ساحلی مجبور به توقیف یک کشتی بر اساس قوانین توقیف مدنی شوند، وزارت دفاع می تواند به جای آن کشتی دشمن را توقیف کند.
در ایالات متحده، قانون جوایز در قانون اساسی آمده است، که قوانینی را برای تصرف و مصادره کشتی های دشمن در زمان جنگ در بند ضبط خود بیان می کند. در طول جنگ داخلی، پرزیدنت آبراهام لینکلن از قانون جایزه 1812 برای محاصره بنادر دریایی کنفدراسیون استفاده کرد. این قانون اخیرا در طول جنگ اسپانیا و آمریکا مورد استناد قرار گرفت.
اگر نفتکشهای حامل نفت ایران به بندری در ایالات متحده ختم شوند، احتمالا در امتداد سواحل تگزاس خواهد بود که محل استقرار پالایشگاههای برتر و دادستانی ایالات متحده در منطقه جنوبی تگزاس در هیوستون است.
این دفتر به ریاست آرون رایتز به بلومبرگ گفت که آماده است از ایالات متحده "در داوری جوایزی" که از طریق دادگاه های فدرال به تگزاس آورده شده است، نمایندگی کند.
رایتز ماه گذشته در بیانیهای به ساشا روگلبرگ از فورچون، مشخص نکرد که آیا وزارت دادگستری قانون جایزه سال 1812، بند دستگیری یا قانون دیگری را مورد استناد قرار خواهد داد.
او گفت: "منافع امنیت ملی ما ممکن است ارتش ایالات متحده را ملزم به توقیف کشتی ها یا محموله های حمایت کننده از دشمن در طول درگیری نظامی کند. اگر این اتفاق بیفتد، دادگاه های فدرال ما باید آماده قضاوت در مورد این کشتی ها و محموله های دستگیر شده باشند." "قانون جایزه مجموعه ای قدیمی از قوانین دریایی است - که قبلا در اساسنامه تدوین شده است اما اکنون در حال احیای آن هستیم - که قوانینی را برای نحوه محکومیت، بازگرداندن یا دفع اموال دریایی ضبط شده تعیین می کند."
این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد
متن اصلی (انگلیسی)
The U.S. may soon receive $600 million worth of Iranian oil that was seized earlier in the war, putting an ancient body of maritime law back in focus
The legal channel the administration is using to seize the tankers is known as prize law and has its roots in the Middle Ages.