ایالات متحده و چین علیرغم تشدید رقابت در زمینه مدیریت جهانی هوش مصنوعی همکاری می کنند

تشدید رقابت بین ایالات متحده و چین در زمینه هوش مصنوعی (AI) در کنار تلاش‌ها برای همکاری در قوانین حاکمیتی، نظارت بر حملات سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی و جلوگیری از کنترل مدل‌های مرزی توسط بازیگران غیردولتی ادامه دارد.

بر اساس گزارش اخیر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS)، دو رویکرد متمایز برای حکمرانی جهانی هوش مصنوعی از ایالات متحده و چین در حال ظهور است، در حالی که رویکرد سوم از سوی سازمان ملل متحد است.

گزارش منتشر شده در 21 سپتامبر نشان می دهد که تعداد کشورهای شریک در ابتکار سیلیکا به رهبری ایالات متحده، با تمرکز بر هوش مصنوعی و زنجیره های تامین نیمه هادی، در ژوئن به 24 رسید، در حالی که از سوی دیگر، حدود 29 کشور به عنوان اعضای موسس به سازمان جهانی همکاری هوش مصنوعی به رهبری چین (WAICO) پیوستند.

Pax Silica از شرکت کنندگان عمدتا از اقتصادهای با درآمد بالا و شرکای امنیتی ایالات متحده در اروپا، هند و اقیانوس آرام، خاورمیانه و آمریکای لاتین تشکیل شده بود. در مقابل، اعضای WAICO از کشورهای کم درآمد و متوسط ​​هستند و قزاقستان تنها کشوری است که در هر دو طرح مشارکت دارد.

موارد کلیدی دستور کار هوش مصنوعی بین ایالات متحده و چین بیشتر بر همکاری در ردیابی حملات سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی، دسترسی چین به مدل‌های پیشرفته آمریکایی، محدودیت‌های واشنگتن بر مدل‌های منبع باز چینی، و جلوگیری از افتادن مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی به دست بازیگران غیردولتی متمرکز است.

در سفر هفته گذشته شی جین پینگ رئیس جمهور چین به واشنگتن، گفتگوهای شی جینپینگ و همتای آمریکایی او، دونالد ترامپ، بر توسعه هوش مصنوعی به روشی انسان محور و قابل کنترل و همچنین خطرات احتمالی متمرکز بود.

گزارش CSIS بیان می‌کند که گفت‌وگو بین دو طرف می‌تواند بر توسعه تعاریف مشترک متمرکز شود تا به عنوان پایه‌ای برای بحث‌های آینده، مانند تعیین اینکه کدام سیستم‌ها را می‌توان به عنوان مدل‌های مرزی طبقه‌بندی کرد.

یکی از عناصر کلیدی رقابت تکنولوژیکی بین دو کشور، دسترسی به تراشه های با کارایی بالا است که در مدل های در حال توسعه استفاده می شود.

کنترل صادرات ایالات متحده بر روی فناوری های پیشرفته، دسترسی آزمایشگاه های هوش مصنوعی چینی به چنین تراشه ها و سایر منابع محاسباتی را دشوار می کند، در حالی که چین در حال حرکت به سمت توسعه قابلیت های نیمه هادی و هوش مصنوعی خود است.

در این گزارش تاکید شده است که هنوز هیچ مکانیسم مشخصی برای طرفین وجود ندارد تا انطباق امنیتی مدل را تأیید کنند، که مانع از مقررات امنیتی بالقوه هوش مصنوعی است.

ارزو آل، استاد اقتصاد سیاسی در دانشگاه مرمره، به آنادولو گفت که دیدار شی و ترامپ در واشنگتن باید به عنوان یک اقدام موازنه استراتژیک برای مدیریت هزینه های رقابت تلقی شود و خاطرنشان کرد که موضوع اصلی بین دو کشور دیگر به کسری تجاری یا تعرفه ها محدود نمی شود.

او گفت: "هوش مصنوعی، نیمه هادی های پیشرفته، زیرساخت های داده، ظرفیت انرژی و مواد معدنی حیاتی به بخش های جدایی ناپذیر قدرت اقتصادی، امنیت ملی و قابلیت های سیاست خارجی تبدیل شدند."

شی تاکید کرد که هوش مصنوعی باید تحت کنترل انسان باقی بماند و خطرات و مزایای آن باید با هم بررسی شود، در حالی که ترامپ از ادامه گفت‌وگو و همکاری در این منطقه حمایت کرد - این به هیچ وجه پایان رقابت تکنولوژیکی آنها نیست، اما در واقع نشان می‌دهد که رقابت در برخی زمینه‌ها در حال تشدید است در حالی که سایر حوزه‌ها برای همکاری کنترل‌شده باز هستند.

آل اظهار داشت که ساختاری که امروز می بینیم نباید از طریق لنز تشکیل بلوک کلاسیک جنگ سرد بین کشورها توضیح داده شود، بلکه باید از طریق یک "تشکیل بلوک تکنو کنترل شده" توضیح داده شود.

در حالی که ایالات متحده و چین هنوز به طور کامل روابط اقتصادی خود را قطع نکرده اند، این دو کشور همچنین نمی خواهند وابستگی های متقابل استراتژیک پتانسیل آنها را محدود کند.

او گفت: «آنچه در نظم فنی سیاسی تعیین‌کننده است، وابستگی متقابل نیست، بلکه میزان نامتقارن بودن وابستگی متقابل و اینکه آیا می‌توان از آن برای فشار دادن به یک طرف استفاده کرد یا خیر، است.

ال اشاره کرد که تایوان در این دیدار نشان داد که اختلافات ساختاری بین ایالات متحده و چین بر سر مسائل امنیتی همچنان ادامه دارد.

او گفت: «حفظ رقابت جدی در امنیت و فناوری و در عین حال همکاری در زمینه هوش مصنوعی یک تناقض نیست - این دقیقا ماهیت روابط فعلی بین دو کشور است.

وی افزود: «این دقیقا همان جایی است که اهمیت واقعی این نشست نهفته است، زیرا رقابت بین واشنگتن و پکن متقابلا منحصر به فرد نیست و رقابت و همکاری همزمان در این دوره جدید وجود خواهد داشت - مبارزه برای رشد ظرفیت فناوری و دسترسی به ورودی های حیاتی یکی از محورهای اساسی روابط ایالات متحده و چین خواهد بود.»