ایالت های نوسانی آمریکا در حال بازی شاه لیر هستند

جاش شاپیرو، فرماندار پنسیلوانیا، حمایت خود را از انتخاب روسای جمهور از طریق آرای مردمی ملی ابراز کرده است و این احتمال را ایجاد می کند که آرزومندترین ایالت های نوسانی آمریکا می توانند داوطلبانه قدرتی را که آنها را از نظر سیاسی ارزشمند می کند، تسلیم کنند.

چیزی از شاه لیر شکسپیر در این گزاره وجود دارد: حاکمی که به تقسیم پادشاهی خود فکر می کند، مطمئن است که نفوذش پس از تسلیم شدن تاجش زنده خواهد ماند.

شاپیرو با توجه به ارزشش، به نوبه خود مشکلی ندارد.

او در سخنرانی روز شنبه در یک رویداد Pod Save America گفت: "من فکر می کنم پنسیلوانیا هنوز هم می تواند نقش بزرگی را حتی در رای مردمی ملی ایفا کند."

آیا این اطمینان موجه است؟ ممکن است به زودی چندین فرماندار دموکرات مجبور به کشف این موضوع شوند.

پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی راهی برای تعیین کننده کردن آرای مردمی در سراسر کشور بدون لغو رسمی کالج الکترال ارائه می دهد.

از طریق این قرارداد، ایالت های شرکت کننده موافقت خواهند کرد که آرای الکترال خود را به نامزدی که بیشترین آرا را در سطح ملی کسب کند، صرف نظر از نتایج ایالتی خود، اعطا کنند. این ترتیب زمانی اجرایی خواهد شد که تعداد کافی از ایالت های شرکت کننده به طور جمعی 270 رای الکترال را کنترل کنند.

این قرارداد برای تصمیم گیری در مورد نحوه اعطای آرای انتخاباتی به قدرت قانون اساسی ایالت ها متکی است. این بدان معناست که آنها مجبور نیستند آنها را به نامزدی که بیشترین رای را در ایالت مذکور کسب کرده است بدهند.

این توافق در حال حاضر از حمایت ایالت هایی برخوردار است که دارای 222 رأی الکترال هستند، اما پیروزی دموکرات ها در میان دوره ای 2026 امکان کاملا منحصر به فردی را ایجاد کرده است: پنسیلوانیا، میشیگان، ویسکانسین، آریزونا و نوادا اکنون کنترل دموکرات ها بر فرمانداری ها و مجالس قانونگذاری خود را در اختیار دارند.

آنها با هم 61 رای الکترال دارند. الحاق آنها می تواند این توافقنامه را به 283 برساند که برای تعیین کننده رای مردم در سال 2028 کافی است، با این فرض که از چالش های قانونی جان سالم به در می برد.

طنز این است که اینها دقیقا کشورهایی هستند که توافق از اهمیت سیاسی آنها می کاهد.

تحت سیستم فعلی، 19 رای الکترال پنسیلوانیا آن را به یک ایالت بسیار مهم تبدیل کرده است، واقعیتی که به نامزدهای ریاست جمهوری انگیزه های قدرتمندی برای جلب نظر رای دهندگانش می دهد.

بر اساس تحلیل FairVote از انتخابات 2024، 94 درصد از رویدادهای حضوری مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری بین کنوانسیون حزب و روز انتخابات در هفت ایالت میدان نبرد رخ داده است.

تحت آرای مردمی ملی، ساکنان این ایالت‌های نوسانی اهمیت انتخاباتی خود را به عنوان افراد حفظ می‌کنند، اما برای مثال، پنسیلوانیا، بسیاری از موقعیت ممتاز خود را در محاسبات کمپین ریاست‌جمهوری از دست خواهد داد.

رأیی که در فیلادلفیا به دست می‌آید همان رأیی است که در لس آنجلس به دست می‌آید. کاندیداها دلیل کمتری برای جلب توجه به پنسیلوانیا دارند، فقط به این دلیل که نتیجه آن در سراسر ایالت نامشخص بود.

اشتباه لیر این بود که معتقد بود می‌تواند قدرت را کنار بگذارد و امتیازات آن را حفظ کند. این قیاس محدودیت هایی دارد، اما معامله ای که با حاکمان ایالت نوسانی مواجه می شود قابل تشخیص است.

در حال حاضر سابقه ای برای مقاومت در برابر این معامله خاص وجود دارد.

در سال 2019، استیو سیسولاک، فرماندار دموکرات نوادا، قانون پیوستن به این پیمان را علیرغم تصویب آن در مجلس قانونگذاری تحت کنترل حزب خود، وتو کرد.

او هشدار داد که "می تواند نقش ایالت های کوچکتر مانند نوادا را در رقابت های ملی انتخاباتی کاهش دهد."

اعتراض او عملی بود: نوادا نفوذی نامتناسب با جمعیت خود به دست آورده بود زیرا انتخابات ریاست جمهوری در آنجا رقابتی بود.

مورد مخالف نیز به همان اندازه قابل توجه است: حامیان توافقنامه استدلال می کنند که هر رأی ریاست جمهوری باید وزن یکسانی داشته باشد. بر اساس ترتیبات موجود، میلیون‌ها رای‌دهنده جمهوری‌خواه در ایالت‌های دموکرات قابل اعتماد و رای‌دهندگان دموکرات در ایالت‌های جمهوری‌خواه قابل اعتماد نسبتا کمی مورد توجه کمپین قرار می‌گیرند.

یک رقابت ملی می‌تواند این توجه را گسترش دهد، اگرچه نامزدها ممکن است در مناطق پرجمعیت یا مکان‌هایی که کسب آرای اضافی ارزان‌ترین است، تمرکز کنند.

این پیمان همچنین با مشکلات قانون اساسی بر سر توافقات بین ایالتی و تصویب کنگره مواجه است.

شاپیرو ابراز تمایل کرده است، اما هنوز پنسیلوانیا را متعهد به پیوستن نکرده است. فرماندار دموکرات جدید ویسکانسین، دیوید کراولی، نیز ابراز علاقه کرده است، در حالی که رهبران جاهای دیگر کمتر مطمئن به نظر می رسند.

مهم‌ترین سوال در حال حاضر این است که آیا این کشورها پیش از سال 2028، احتمالا در نتیجه نتایج میان‌مدت، این پیمان را تصویب خواهند کرد یا خیر.

در شاه لیر، پادشاه خیلی دیر متوجه می شود که تسلیم پادشاهی خود به معنای تسلیم قدرت خود است.

ایالت های نوسان آمریکا هیچ بهانه ای ندارند زیرا دقیقا می دانند چه چیزی را تقدیم می کنند. آیا به هر حال حاضر به انجام آن هستند؟