ایان نوئه یکی از بهترین آلبوم های Roots Music را منتشر کرد. سپس او ناپدید شد

بیشتر روزها برای ایان نو از همین روال پیروی می کنند. او در خانه‌اش در بولینگ گرین، کنتاکی، جایی که تقریبا یک دهه در آن زندگی کرده است، از خواب بیدار می‌شود، قهوه درست می‌کند، چند سیگار می‌کشد، یک فنجان قهوه دیگر درست می‌کند، گیتارش را برمی‌دارد و کار روی آهنگی را که شب قبل با آن بازی می‌کرد، از سر می‌گیرد. او این کار را اساسا هر روز صبح تا ظهر انجام می‌دهد، در این مرحله نوئه ممکن است در پس‌زمینه The Breakfast Club یا The Birdcage را در VHS پرتاب کند یا در پارک محلی خود قدم بزند.

در هر صورت، او بقیه روز را چنان متمرکز بر هر آهنگی که ممکن است روی آن کار کند می گذراند که اصلا نمی داند پارکی که در دهه گذشته در آن قدم زده است چه نامی دارد.

نوئه می‌گوید: «نمی‌دانم این کلمه یکنواخت است یا نه، اما هر چقدر هم که خسته‌کننده به نظر برسد، این کاری است که انجام می‌دهم. هر روز از خواب بلند می‌شوم و سعی می‌کنم کار بعدی را انجام دهم.»

زندگی ایان نوئه، خواننده و ترانه سرای گوشه‌نشینی که دو شاهکار محلی آرام او را در میان طرفداران موسیقی با ریشه‌های هاردکور تحسین می‌کنند، چنین است. بعد از اینکه نوئه دومین آلبوم فوق‌العاده خود را منتشر کرد، در سال 2022، River Fools & Mountain Saints، کمی تور برگزار کرد، اما ناگهان یک سری از برنامه‌ها را لغو کرد و تا حد زیادی از بین مردم ناپدید شد.

اکنون او با گروه تریلر کانیون فالز بازگشته است، یک اثر حیرت‌انگیز 16 آهنگی که به عنوان یک دوره نظرسنجی در مهارت ترانه‌سرا نوئه عمل می‌کند. فرض سبک آلبوم این است که آهنگ ها همه توسط یک گروه خیالی به نام تریلر بند کنیون فالز اجرا می شود. نوئه به ایده گروه داستانی به عنوان "گروهبان آپالاش فلفل" اشاره می کند. این مفهوم به او کمک کرد تا وسعت و ماهیت ظاهرا نامتجانس مطالب را توضیح دهد. نوئه درباره گروه می گوید: «آنها همه جا هستند. آنها در مورد قطب جنوب می نویسند، آنها در مورد فحشا می نویسند، آنها در مورد یک جوک باکس می نویسند که زنده است.

ترانه‌های نوئه حفاری‌های پراکنده غم، ناامیدی و امید خسته‌کننده‌ای است که در آن یک هجا هدر می‌رود و هر کلمه عمیقا مورد توجه قرار می‌گیرد. ترانه‌های او درباره بازنشستگان پیری است که به آرامی بر اثر سرطان می‌میرند، مردان جوان بدبختی که درخت کریسمس خود را در اثر ناراحتی به آتش می‌کشند، و پسرعموهای سرکشی که به نظر می‌رسد هر چقدر هم که تلاش می‌کنند نمی‌توانند در مسیر مستقیم و باریک قرار بگیرند. بسیاری از آنها از مردان و زنان واقعی الهام گرفته شده اند که نوئه در منطقه زادگاهش در شرق کنتاکی بزرگ شده است. اما نوئه بسیار ماجراجوتر - و تجربی - نویسنده و رکوردسازتر از آن چیزی است که به او اعتبار داده شده است.

یکی از آهنگ های موفقیت آمیز او، "آهنگ باربارا" در سال 2019، داستان آخرین لحظات زندگی مردم در قطار مسافربری در حال تصادف است که از منظر لوکوموتیو روایت می شود. سایر آهنگ‌های او فاقد گروه کر هستند. تهیه‌کننده او، آندریا توکیچ، به یکی از آهنگ‌های آلبوم جدید ("قطب جنوب") به عنوان "رنگ تریپ هاپ" اشاره می‌کند. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

نوئه بیشتر به «Jukebox Blues (برای Blaze Foley») افتخار می‌کند، داستان اول شخص یک جوک‌باکس تجسم یافته که از نواختن همان آهنگ‌های قدیمی در هانکی‌تونکی که در آن زندگی می‌کند خسته شده است. تمثیل به اندازه کافی واضح است: وقتی مادر نوئه برای اولین بار این آهنگ را شنید، پرسید که آیا پسرش در واقع درباره خودش نمی خواند. "برای من، من آن را فقط در مورد یک جوک باکس آگاهانه و واقعی نوشتم. به معنای واقعی کلمه!" نوئه می گوید. "اما قطعا این معنای دوگانه وجود دارد. من قصد نداشتم اینطور باشد."

با این حال، این «شهرستان کتاب مقدس» است که ممکن است ویرانگرترین داستانی باشد که او تا به حال نوشته است. نوئه می گوید که تقریبا می ترسید آن را به اشتراک بگذارد. او می‌گوید: «این در مورد یک لزبین در این مکان به نام شهرستان بیبل است، و او مجبور شد در انباری پنهان شود و از خودش پنهان شود و از روی پل می‌پرد.

این ترانه ای درباره خشونت و تراژدی است که ناشی از تعصب یک شهر کوچک است، درباره غم و اندوه و آسیبی که بازماندگان مجبور می شوند با آن زندگی کنند، وقتی که نفرت و سوء تفاهم یک جامعه نزدیک را از درون می بلعد. نوئه می‌گوید کانتی بیبل یک مکان واقعی نیست، اما این آهنگ بر اساس افراد واقعی است، بر اساس «چیزهایی که می‌دانم اتفاق افتاده‌اند». "این یک نوع داستان متفاوت از آنچه من تاکنون گفته ام است." محتوای مرتبط لارنس روتمن می‌خواهد از یک‌ها و صفرهای موسیقی رهایی یابد کوری کنت تصنیف خود را با نام «کلمات خالی» با شلوار ورزشی خواند.

این ویدیو به او ضربه زد یان مونسیک آواتار غربی آمریکایی خود را در آلبوم جدید «بز کوهی» پیدا می کند اینترنت در حال پاره شدن استلا لفتی است. نشویل موفقیت خود را متفاوت می بیند

گروه تریلر کانیون فالز نتیجه چهار سال خلوت، سرهم بندی و کاردستی وسواس گونه است. این آلبوم، Noe lets slip تقریبا یک ساعت پس از مصاحبه‌اش با رولینگ استون، با همکار قدیمی توکیچ دوباره ضبط شد، پس از اینکه نوئه نسخه ضبط شده دیگری از این آلبوم را که در سال 2024 ساخته بود حذف کرد (با همکاران نشویل او خیلی مؤدبانه که نامش را نمی‌توان نام برد). او امیدوار است که این رکورد صرفا آغازی باشد برای شنیدن چیزهای بیشتری از او در چند سال آینده.

نوئه که یک هفته قبل از انتشار این آلبوم را در استودیو گذراند، می‌گوید: «می‌خواهم زمان از دست رفته را جبران کنم. "شما فقط می خواهید به چیز بعدی بروید."

روی صحنه، NOE اگر غم انگیز نباشد می تواند جدی باشد. اما در مکالمه چند هفته قبل از انتشار آلبومش، او آرام و آسوده به نظر می رسد و در حالی که از روی میز آشپزخانه خانه دوران کودکی خود در لی کانتی، کنتاکی، جایی که اتفاقا به آنجا رفته بود، زوم می کرد، یک کوکای رژیمی می خورد. نوئه مشتاق بود که در مورد آهنگسازی و ضبط آهنگ ها صحبت کند، و گفتگو را با تحسین همه از گروه مستقل اوهایو ووسی گرفته تا خواننده کانتری اشلی مک براید تحسین کرد.

او از آن دسته دانش‌آموزان ترانه سرایی و گردآوری آثار است که می‌تواند رتبه‌هایی را که منتقدان دیوید فریک و رابرت کریستگاو به Silver & Gold، آلبوم فولکلور نیمه مبهم نیل یانگ در سال 2000 داده‌اند، از حفظ بخواند (نوئه فکر می‌کند فریک، که به آن 4.5 ستاره داده است، "تنها کسی است که این رکورد را دریافت کرده است").

در یک لحظه، نوئه از روی میز بلند می شود و به اتاق خواب قدیمی خود می رود. مادرش از شر اکثر نشانه های نوجوانی نوئه خلاص شده است، اما او کمد را باز می کند و یکی از معدود آثار باقی مانده را به من نشان می دهد: نموداری از آکوردهای بنیادی گیتار. نوئه می گوید: «از هشت سالگی من اینجا بوده است. من بخش زیادی از عمرم را صرف تماشای آن نمودار آکورد کردم و سعی کردم چاک بری را بازی کنم.

نوئه از سه سالگی به بعد در این خانه زندگی می کرد. پدر نوئه که در لی کانتی بزرگ شد، در زندان محلی و مادرش در کارخانه Lion Apparel، شرکتی که تجهیزات حفاظتی و یونیفرم برای آتش نشانان تولید می کند، کار می کرد. در 22 سالگی خانه را ترک کرد، به لوئیزویل نقل مکان کرد، جایی که کاشی کاری کرد و دیوارهای خشک نصب کرد ("کارهای کلاسیکی که یک نوازنده انجام می دهد"). او در نهایت به خانه بازگشت، یک شغل اداری پیدا کرد، سپس دوباره خانه را ترک کرد تا با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کند و در میدان‌های نفتی یکی از شهرستان‌های شمال کار کند، جایی که بسیاری از اولین کار خود را در سال 2019 با عنوان «بین کشور» نوشت.

او با افتخار می‌گوید که بیش از یک دهه پیش در آن میادین نفتی آخرین شغلی بود که او داشت، ترانه‌سرا نبود.

فیلم Between the Country به تهیه کنندگی دیو کاب با کمی هیجان منتشر شد. اما به نظر می‌رسید که ال‌پی تأثیرگذارتر او، یعنی River Fools & Mountain Saints در سال 2022، با عرضه یا فقدان آن خدشه‌دار شده بود. وقتی از نوئه درباره اتفاقی که در زمانی که شروع به لغو برنامه‌ها کرد و اعلام کرد مچ دستش شکسته بود می‌پرسم، به نظر می‌رسد که او مشتاق توضیحی است و قبل از اینکه سؤال را تمام کنم پاسخ دهد.

او می‌گوید: «با خروج از همه‌گیری و آن وضعیت لغو تمام آن نمایش‌ها، زمان سختی بود. می‌توانید آن را روی کاغذ بنویسید و هیچ چیز در مورد آن خوب به نظر نمی‌رسد. زمانی که از آن دوران بیرون می‌آمدیم، برای همه ما [سخت] بود، زمان عجیبی. من مدت کوتاهی اینجا و آنجا در استودیو بودم. مطمئنا یکی از پربارترین دوره‌های من نبود.

او می‌گوید: «احتمالا انزوا» و این سه کلمه را دوبار تکرار می‌کند. "خوشحالم و سپاسگزارم که در میدان‌های نفتی نیستم و می‌توانم هر روز بیدار شوم و آزادی نوشتن آهنگ داشته باشم، اما گاهی باید دور شوی. اگر مراقب خودم نباشم و مراقب نباشم، منزوی خواهم شد."

نوئه می‌گوید که می‌تواند چندین روز در یک زمان بدون اینکه کسی را ببیند یا با کسی صحبت کند، زمانی که مشغول کار روی ترانه‌سرایی‌اش در خانه است، برود. او می‌گوید: "گاهی اوقات به ذهنم می‌رسم که مدام به موسیقی گوش می‌دهم و چیزهایی را فراموش می‌کنم. فراموش می‌کنم که باید با کسی تماس بگیرم." من نمی‌توانم اینجا بنشینم و بروم، اما همیشه همینطور بوده‌ام.»

نوئه ترانه سرایی خود را آنقدر جدی می گیرد که در حال حاضر در حال حدس زدن گزینه های ترانه دوم در گروه تریلر کانیون فالز است. او می‌گوید: «در آهنگ اصلی، من می‌گویم «شیلا قوطی‌های رنگ را در ایوان می‌کوبد». "باید روی ایوان "تکان می‌خورد"، زیرا آن "ر" بهتر از زبان بیرون می‌آید. آیا پایان دنیاست؟ نه. آیا کس دیگری به آن فکر می‌کند؟ احتمالا نه. اما این تک کلمات برای من خیلی معنی دارند. کمی من را آزار می‌دهد."

این وسواس به فرآیند ضبط ترجمه می شود. برخلاف اکثر هنرمندان که هر چند سال یک بار برای قطع آلبوم به استودیو می‌روند، نوئه مرتبا سه ساعت با ماشین به نشویل می‌رود تا چند آهنگ را در استودیوی توکیچ، Bomb Shelter ضبط کند.

توکیچ می‌گوید: «او گیج‌کننده‌ترین فایل را در بین هر کسی که با او کار می‌کنم دارد. "ما آهنگ های زیادی را تکرار کردیم، چندین بار."