ایان کاکرین با خوشحالی شیبوله های ایرلند شمالی را به سخره گرفت در حالی که این اتفاق نادر بود.

من هرگز ایان کاکرین را ندیدم. در واقع، علیرغم اینکه در همان نقطه ای از جهان که او بزرگ شده بودم، و علاقه شدیدی به نویسندگان و نویسندگی از سنین پایین داشتم، حتی تا پس از مرگش در سال 2004 حتی نام ایان کوکرین را نشنیده بودم.

در سپتامبر همان سال بود که پدرم به طور اتفاقی بریده‌ای از گاردین را به من نشان داد – درگذشت کاکرین توسط دوست و همکارش، موریس لیچ، رمان‌نویس ایرلندی شمالی. پدرم توضیح داد که او و کوکرین زمانی در Ard-na-Maine، یک مجتمع مسکونی کوچک در روستای Cullybackey، Co Antrim، همسایه بودند. هر دوی آنها سال های نوجوانی خود را در آنجا گذرانده بودند، توسعه در اواسط دهه 1950 به پایان رسید و مردم روستایی را قادر ساخت تا از شرایط زندگی نامرغوب به کلبه های فرسوده حومه اطراف نقل مکان کنند.

قطعه ادای احترام لیچ، هرچند مختصر، نگاه اجمالی جذابی به داستان زندگی نویسنده‌ای ارائه می‌دهد که به نحوی از پست‌ترین پیشینه‌ها بیرون می‌آید تا چیزی را تولید کند که لیچ به طرز جالبی از آن به عنوان «جریان تحسین‌شده‌ای از شش رمان کمیک غیرمعمول و تاریک» یاد می‌کند.

شروع کردم به خواندن تمام آنچه که می توانستم از این کتاب های چاپ نشده طولانی پیدا کنم و از همان خط اول اولین رمان او، رگه ای از جنون، گیر کردم: "مرغ ها مست بودند - درک بود." این لحن کاملا برای بینش تخیلی زندگی روستایی که کاکرین در بسیاری از کارهایش دنبال می‌کند، ایجاد می‌کند، و به آشفتگی کودکانه ناشی از کسالت در شهرهای کوچک سر می‌زند.

و با این حال، وقتی در رمان‌های او غوطه‌ور شدم، مشخص شد که تخیل کاکرین بسیار بیشتر از شوخ طبعی اوست. من شگفت زده شدم که چگونه او به شاهکار دشوار نوشتن با صدای آزادانه و بومی خود دست یافته است و در عین حال به موضوعات پیچیده نیز می پردازد - روابط خانوادگی تیره و تار، ریاکاری مذهبی، بی ثباتی ذهنی، بیگانگی در یک جامعه نزدیک، و تلاش مداوم یک نوجوان برای درک دنیای اطرافش - که داستان سرایی جهانی را به چیزی بزرگتر و بزرگتر ارتقا می دهد.

به سرعت به این باور رسیدم که کاکرین نویسنده ای است که به ناحق نادیده گرفته شده است. لحظه توجه انتقادی او کمی بیش از یک دهه به طول انجامید، از اوایل دهه 1970 تا اواسط دهه 1980، پس از آن تقریبا به طور کامل فراموش شده بود، مدتها قبل از مرگش در لندن در سن 62 سالگی. اما همانطور که بیشتر در مورد او می دانستم، بیشتر متقاعد می شدم که او سزاوار است که به عنوان یک شخصیت مهم و تأثیرگذار شناخته شود. رمان‌های او متعلق به نویسندگی حیاتی طبقه کارگر در دوره پس از جنگ است، زمانی که صداهای هیجان‌انگیز جدید از پایین اولین خروجی ادبی خود را پیدا کردند، در حالی که تمرکز او بر

تجربه فقیر پروتستان روستایی در شمال به کار او بینش جامعه شناختی ارزشمندی می دهد.

با این حال، اساسا به خاطر سبک او است که کاکرین شایسته یادآوری است. روایت‌های اول شخص او که به زبان مردمی کودک یا نوجوان گفته می‌شود، در آن زمان نوآورانه بود، و انگلیسی متمایز و غیراستاندارد او دستاورد واقعی اوست، یک فرم نثر عمدا خام و آغشته به ویژگی‌های شاعرانه.

با افزایش علاقه‌ام، شاید غیرمعمول‌ترین چیز برای من در همه این‌ها به سادگی این بود که یک مرد کالی‌بکی در صحنه ادبی لندن شهرت پیدا کند – البته نسبتا زودگذر – و علاوه بر این، این کار را با زنده‌کردن محل زندگی بد خود در صفحه انجام دهد.

به عنوان یک پسر جوان، کالی‌بکی و آرد-نا-مین را به خوبی می‌شناختم – هر یکشنبه با مادربزرگم آنجا تماس می‌گرفتیم، و محیط این مکان دورافتاده یکی از ثابت‌های دوران کودکی من بود.

امروز با بازدید از کالی‌بکی، این دهکده به‌طور غبطه‌خورده‌ای به نظر می‌رسد، قربانی نه بیابان‌زایی و نه اصیل‌سازی، با یک خیابان پر پیچ و خم از کلیساها و میخانه‌ها به همان اندازه، پیاده‌روی آرام کنار رودخانه‌اش، و هوای بی‌خیالش از ادامه‌ی بی‌خطر.

اما به‌عنوان یک کودک بی‌قرار، که مجبور بودم یکشنبه‌ها را به جای فوتبال با دوستانم در آنجا بگذرانم، همه چیز را کاملا متفاوت می‌دیدم: این روستای خواب‌آلود زادگاه من، بالیمونی را در مقایسه با یک کلان شهر شلوغ به نظر می‌رساند. در قضاوت بی‌رحمانه من در مورد نوجوانان، این مکان مکانی پر از خستگی و سکون بود - ممکن است جیمز جویس آن را مرکز فلج می‌نامد، اگر مادربزرگش در کالی‌بکی زندگی می‌کرد.

یان کارسون در مورد آخرین کلمه نوشته ایان کوکرین: گوتیک کالیبکی، بی احترام، تاریک و سرکش

بنابراین، دهه‌ها بعد، جذاب‌تر بود که دریابیم داستان‌های کاکرین از این منبع ظاهرا نامطلوب استفاده می‌کردند و آن را با چنین درام فوری و واضح از چشم راوی‌های ناپخته و غیرقابل اعتماد او به تصویر می‌کشیدند.

من همچنین از این که فهمیدم قبلا در مورد خود کاکرین بسیار کم نوشته شده بود شگفت زده شدم. به غیر از مرور صفحات گسترده اغلب درخشان که به استقبال انتشار هر یک از رمان‌های او می‌آمد، تقریبا چیزی در آرشیو مطبوعات بریتانیا و ایرلند یافت نمی‌شد، در حالی که دانشگاه‌ها عمدتا آثار او را نادیده گرفته بودند.

مهمتر از همه، هیچ بیوگرافی از کاکرین وجود نداشت، و با این حال، داستان زندگی او، همانطور که من شروع به بررسی آن کردم، جذاب بود. فقر روستایی، فرار از مدرسه، کار ضعیف از سن 14 سالگی، از دست دادن شدید بینایی در نوجوانی، نقل مکان به لندن در سن 18 سالگی و دیگر بازگشتن، مجموعه ای دیگر از مشاغل بی پاداش، سپس در نهایت ورود به دنیای ادبی بر خلاف همه احتمالات - این داستان کلاسیک هنرمندی بود که به خواست خود بعید می رسد.

ایده نوشتن چنین زندگی‌نامه‌ای به زودی قانع‌کننده به نظر می‌رسید، اگر چه دلهره‌آور. فکر می‌کنم تعداد کمی دیگر می‌توانند در موقعیتی باشند که دنیای کاکرین را تا این حد صمیمانه درک کنند و شخصیت‌ها و مکان‌هایی را که او توصیف می‌کند، با دقت تجسم کنند. همچنین در موقعیت خوبی قرار گرفتم که از طنز تاریک منطقه وسیع‌تر شمال آنتریم که هر دو در آن بزرگ شده بودیم، و فضای منحصربه‌فرد پرهیزگاری و بی‌احترامی، مهربانی و پرخاشگری که او با مهارت به تصویر می‌کشد، قدردانی کنم.

وقتی سال‌ها بعد در نهایت به این کار دست زدم، اولین بار با لیچ تماس گرفتم، که قطعه Guardian در ابتدا الهام بخش من بود. لیچ یک بعدازظهر در مارس ۲۰۱۹ مرا به خانه‌اش در لندن دعوت کرد و در آنجا از شخصیت و دستاوردهای ادبی چشمگیر کاکرین و سال‌ها دوستی صمیمی آن‌ها به من گفت. در پایان گفتگوی ما، مشخص بود که کاکرین سوژه‌ای کاملا شایسته برای هر بیوگرافی است و به زودی مصاحبه‌های بیشتری با خانواده، آشنایان و تحسین‌کنندگان او انجام شد.

برادرش درو که اکنون در دهه هشتاد زندگی خود است و تقریبا در نتیجه نوروپاتی ارثی بینایی لبر نابینا شده است - همان بیماری که ایان از آن رنج می برد - از همان ابتدا بسیار استقبال کننده، حمایت کننده و دلگرم کننده بود و از چشم انداز احیای شهرت ادبی ایان خوشحال بود. درو و دیگر اعضای قبیله کاکرین به من امکان دسترسی به مجموعه گسترده ای از آثار و مکاتبات منتشر نشده را دادند و تحقیقات من را بسیار تقویت کرد و من چندین ماه پربار را با حمایت جایزه شورای هنر ایرلند و مطالعه این مقالات سپری کردم. همسر سابق ایان، مگی مانیکام، معادل بود

کاملا مشتاق، روستای زادگاهش گودنستون در کنت را به من نشان داد، جایی که ایان اوقات خوشی را در آن گذرانده بود، به ویژه در میخانه محلی، FitzWalter Arms. دوستان نزدیک او در لندن، مانند شی و ایملدا کلی، همچنین توانستند من را در چندین دهه زندگی ایان در شهر مورد قبولش پر کنند.

یک تماس به دیگری منتهی شد، و در پایان من توانستم زندگی نامه کاکرین را از بینش 50 مصاحبه شونده - نه فقط دوستان و خانواده، بلکه گروه برگزیده دانشگاهی، مفسران ادبی و نویسندگانی که همچنان از داستان های او قدردانی می کنند، جمع آوری کنم.

خوشبختانه، بیوگرافی من بر اساس علاقه مجدد به ایان کاکرین است. موریس لیچ در مراسم ترحیم خود در سال 2004 پشیمان شده بود که کار دوستش تا چه حد از نظر دور افتاده بود، و تا سال 2016 بود که یک احیای کوچک آغاز شد، زمانی که جیمز گریر از دانشگاه کوئینز بلفاست مقاله جامعی در مورد کاکرین منتشر کرد. پس از آن در سال 2018، رمان F for Ferg کاکرین با یک میزگرد بزرگداشت زندگی و میراث او، در خانه Seamus Heaney در Bellaghy، Co Derry آغاز شد.

از آنجایی که هینی قهرمان کار کاکرین بود، این مکان بیشتر مناسب بود. هینی در بررسی A Streak of Madness در سال 1973، «احساس بسیار توسعه‌یافته از بی‌احترامی و بداخلاق» کتاب را ستود و با زیرکانه مشاهده کرد که «لذت بزرگ این چیز این است که در آن گفتار زنده حومه اولستر با یک تخیل کمیک بسیار مبتکر، و در کنار یک دنیای فوق‌العاده تجسم‌آمیز ازدواج می‌کند. هوش بی‌حرمتی خشن».

بزرگ شدن در کمربند کتاب مقدس ایرلند شمالی

شاید بیش از همه، میراث کاکرین را می توان در تأثیر او بر شخصیت برجسته دیگر ادبیات ایرلندی، پاتریک مک کیب، یافت. مرد موناگان، که برایم جالب بود، یک بار به شوخی گفته بود که «صدای یان کوکرین را برای فیلم The Butcher Boy دزدیده است». این یک نظر سخاوتمندانه بود – در حقیقت، سبک‌های آن‌ها تا حدودی متفاوت است، و مک‌کیب بی‌تردید برند منحصربه‌فرد خود از انرژی شیدایی و طنز افسارگسیخته خود را به رمان اصلی‌اش آورد، با این حال شباهت‌ها در بینش‌های آنارشیک و افزایش یافته آن‌ها از زندگی روستایی ایرلندی مشهود است.

واضح است که الهام بخش مک کیب، که خود بسیار تأثیرگذار بر نویسندگی معاصر است، اهمیت کاکرین را به عنوان نوعی حلقه گمشده ادبی تأیید می کند.

در سال 2023، من جلدی از داستان‌های کوتاه کاکرین را که قبلا جمع‌آوری نشده بود، ویرایش کردم، که در جریان تحقیقاتم از مجلات ادبی و مجموعه‌های ادبی که مدت‌ها فراموش شده بود، کشف شد. مک کیب با ارائه نقل قولی از روی جلد این مجموعه جدید، کاکرین را به عنوان یک نابغه منحصر به فرد ... به خاطر خنده های بی پروا و ایمانش به انسان ها توصیف کرد. من احساس کردم عبارت "خنده های بی پروا" هم رویکرد بی هراس کاکرین به زندگی و هم صدای تخیلی فیلتر نشده او را کاملا توصیف می کند.

به عنوان نویسنده، ایان کاکرین از آوردن طنز حتی به بدترین شرایط و بدترین رفتارهای انسانی نمی‌ترسید و با خوشحالی شروع به تمسخر شیبوله‌های مذهبی و فرهنگی ایرلند شمالی در زمانی کرد که به نظر می‌رسید افراد کمی حاضر به انجام این کار باشند. متأسفانه، چه در شمال و چه در جهان گسترده تر، به نظر می رسد که امروز، شاید بیش از هر زمان دیگری، به چنین خنده های بی پروا نیاز است.

کتاب خنده های بی پروا نوشته فیلیپ تیلور توسط انتشارات Turnpike Books منتشر شده است