ایران در آستانه، اسرائیل خارج از اتاق - نظر

یکی از توجیهات جنگ با ایران این بود که زمان رو به پایان بود. به اسرائیلی‌ها گفته شد که تهران در حال «مسابقه» به سوی سلاح‌های هسته‌ای، «یک قدم دورتر» از یک بمب است. با این حال ایران سال هاست که به آستانه هسته ای نزدیک شده است. فاصله آن از یک سلاح هرگز تنها به سانتریفیوژها، اورانیوم غنی شده یا زمان مورد نیاز برای تولید مواد شکافت پذیر بستگی نداشته است. اطلاعات آمریکا ارزیابی کرد که تهران توانایی هایی را به دست آورده که آن را به آستانه نزدیک می کند، اما تصمیمی برای عبور از آن نداشته است. یک مانع مهم سیاسی بود. با گذشت شش ماه از جنگ، سخت است که بگوییم این مانع تقویت شده است.

تأسیسات هسته‌ای آسیب دیده‌اند، اما ارزیابی‌های اطلاعاتی بعدی آمریکا نشان‌دهنده افزایش قابل‌توجهی در زمان نیاز ایران برای تولید سلاح نیست. سؤالات در مورد ذخایر اورانیوم غنی شده این کشور همچنان باقی است، در حالی که بحث در ایران در مورد عبور از این آستانه بازتر شده است. این جنگ همچنین جبهه ای را در تنگه هرمز باز کرده و هزینه های دیپلماتیک اسرائیل را به ویژه در ایالات متحده افزایش داده است.

اینکه آیا اسرائیل را در برابر تهدیدات هسته ای ایمن تر کرده است یا خیر هنوز مشخص نیست. تنها تلاشی که در دهه گذشته با موفقیت محدودیت های توافق شده، نظارت شده و قابل راستی آزمایی را بر برنامه هسته ای ایران تحمیل کرد، دیپلماتیک بود. توافق 2015 به طور چشمگیری ذخایر اورانیوم غنی شده آن را کاهش داد، غنی سازی و سانتریفیوژها را محدود کرد و نظارت گسترده ای را معرفی کرد. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و ارزیابی‌های اطلاعاتی غرب نشان داد که ایران به تعهدات هسته‌ای خود پایبند است.

موشک‌ها، پروکسی‌ها و سایر مسائل امنیتی می‌توانند - و هنوز هم می‌توانند - به طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرند. زمانی که دولت ترامپ در ماه مه 2018 به طور یکجانبه عقب نشینی کرد و تحریم ها را دوباره اعمال کرد، آژانس هنوز در حال راستی آزمایی پایبندی بود. ایران پس از آن شروع به فراتر رفتن از محدودیت ها کرد. فشار اسرائیل برای عقب نشینی ایالات متحده و به دنبال آن تغییر از دیپلماسی به جنگ، مستلزم ارزیابی دقیق هزینه های این استراتژی است. گزینه دیپلماتیک کم خطر برای اسرائیلی ها تا حد زیادی ناشناخته است.

از سال 2019، کشورهای منطقه هر ساله در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک برای کنفرانس ایجاد منطقه خاورمیانه عاری از سلاح های هسته ای و سایر سلاح های کشتار جمعی گرد هم می آیند. هفتمین جلسه آن در نوامبر امسال برگزار می شود. ایران و کشورهای عربی مشارکت دارند. اسرائیل دعوت شده است اما دور می ماند. اسرائیل مدت هاست که استدلال می کند که خلع سلاح نمی تواند از امنیت منطقه جدا شود. که ترتیبات باید توسط کشورهای منطقه با رضایت آنها ایجاد شود. و این که دولت ها نمی توانند در حالی که با همسایگان خود در تضاد باقی می مانند، از قابلیت هایی که ضروری تلقی می شوند چشم پوشی کنند

. این کشور به درستی با تمرکز انحصاری بر قابلیت های هسته ای خود در حالی که موشک ها، سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی و سایر تهدیدها را نادیده می گیرد، مخالفت کرده است. این نگرانی ها همچنان مرتبط هستند. با این حال، آنها نیازی به به تعویق انداختن بحث های خلع سلاح تا زمانی که صلح، به رسمیت شناختن، عادی سازی، و اقدامات گسترده اعتمادسازی به دست نیامده است، ندارند. کشورهای عربی این رویکرد را مجموعه ای بی پایان از پیش نیازها قبل از رسیدن سلاح های کشتار جمعی به میز می دانند. صلح، اعتماد سازی، کنترل تسلیحات و خلع سلاح می توانند به موازات هم پیش بروند.

جنگ فقط نیاز به ارتباطات، جلوگیری از تشدید تنش، نظارت و توافق را افزایش می‌دهد. تغییر چشم‌انداز منطقه‌ای مشارکت در ماه نوامبر، اسرائیل را ملزم به کنار گذاشتن تسلیحات منتسب به آن، پیوستن به معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای (NPT)، کنار گذاشتن ابهامات هسته‌ای، یا پذیرش یک معاهده آینده نخواهد کرد. این کنفرانس با اجماع عمل می کند: کشورهای منطقه شرکت می کنند و نمی توان تصمیماتی را بر اسرائیل تحمیل کرد. بنابراین، چندین خواسته دیرینه اسرائیل در حال حاضر برآورده شده است.

اگر اسرائیل می‌خواهد موشک‌ها، سیستم‌های تحویل، جلوگیری از تشدید تنش، امنیت منطقه‌ای و اعتمادسازی در دستور کار باشد، باید این خواسته‌ها را در داخل اتاق مطرح کند. مشارکت خود می‌تواند اعتماد متقابل را ایجاد کند. اسرائیل مستقیما با همسایگان خود درباره تسلیحات کشتار جمعی بدون تعهد به نتیجه بحث خواهد کرد. کشورهای عربی و ایران باید اسرائیل را به عنوان یک شریک کامل و برابر در مذاکره بپذیرند. این به معنای عادی سازی نیست: کشورهایی که روابط کامل را مشروط به پایان دادن به اشغالگری و دستیابی به یک توافق اسرائیلی-فلسطینی می کنند، می توانند مواضع خود را حفظ کنند.

اما پذیرفتن اسرائیل به عنوان یک شرکت کننده مشروع برای کشوری که مدت‌ها اصرار دارد که به رسمیت شناختن آن و روابط منطقه‌ای برای خلع سلاح ضروری است، اهمیت دارد. ایالات متحده نیز دور می‌ماند. در کنار ملاحظات خود، واشنگتن غیبت خود را به مشارکت ناقص منطقه‌ای و مخالفت اسرائیل با این قالب مرتبط می‌داند. تغییر اسراییل می تواند یک آمریکایی را فعال کند. دولت تشکیل شده پس از انتخابات اکتبر می تواند واشنگتن را برای پیوستن به آن در ماه نوامبر دعوت کند.

پس از ماه‌ها رویارویی با ایران، این یک ژست دیپلماتیک قابل توجه بدون تعهدات قبلی به خلع سلاح، الحاق به NPT یا یک معاهده نانوشته خواهد بود. سابقه‌هایی وجود دارد. اسرائیل در مذاکرات کنترل تسلیحات و امنیت منطقه ای با کشورهای عربی در دهه 1990 و رایزنی در مورد کنفرانس سلاح های کشتار جمعی در سال های 2013-2014 شرکت کرد. ایران در یک جلسه شرکت کرد. از آغاز سال 1980، اسرائیل به اجماع مجمع عمومی سازمان ملل متحد پیوست که از خاورمیانه عاری از سلاح هسته‌ای برای بیش از دو دهه حمایت می‌کرد، در حالی که در مورد چگونگی دستیابی به آن تردید داشت.

شرکت در کنفرانس نوامبر سنت اعتراض و درخواست شرایط را در حالی که به گفتگو ادامه می دهد، احیا می کند. در همین حال، چشم انداز منطقه در حال تغییر است. عربستان سعودی در حال گسترش برنامه هسته ای غیرنظامی و اتحادهای امنیتی خود از جمله توافق مکه با ترکیه و پاکستان دارای سلاح هسته ای است. ایران در حال تجدید نظر در آینده هسته ای خود است و رویارویی دیگری همچنان محتمل است. دفن سر هسته ای خود در شن، آزادی عمل را حفظ نمی کند.

دولت بعدی باید با منافع امنیتی، ملاحظات، مطالبات و پیشنهادات اسرائیل به نیویورک بیاید و از واشنگتن بخواهد که به آن بپیوندد. لازم نیست متعهد به خلع سلاح شود. ورود به اتاق امنیت اسرائیل را به خطر نمی اندازد. در واقعیت منطقه‌ای امروز، بیرون ماندن نیاز به توضیح دارد. نویسنده نویسنده مهمان در موسسه میتویم و مدافع حذف سلاح‌های هسته‌ای و سایر سلاح‌های کشتار جمعی از خاورمیانه است.

او بنیانگذار و مدیر اجرایی سازمان پیمان خاورمیانه (METO) است.