ایرلند به تفکر سیاسی تازه نیاز دارد، نه اعتراض توده ای

آقا، - Sinead O'Sullivan تحلیل جالبی ارائه می دهد که چرا نارضایتی عمومی در ایرلند باعث اعتراض شدیدتر نمی شود ("چپ ایرلند نتوانسته است دولت را برای دهه ها انفعال مجازات کند، اما راست ها این کار را انجام داده اند"، Opinion، 24 اکتبر).

فرضیه او مبنی بر اینکه ایرلند دارای یک سیستم آزادسازی فشار است که از مذاکره مودبانه و کلان مالی مبتنی بر سیاست معطوف به توده ها تشکیل شده است، دقیق است.

سومین متغیری که او در این سیستم خنک کننده ملی به آن اشاره می کند، تلخ تر و دلسرد کننده تر است، یعنی بلیط یک طرفه به سیدنی که جوانان ما با پای خود رای می دهند.

جایی که من مخالفم این پیشنهاد است که چپ باید بیاموزد که چگونه در سطحی که به اندازه کافی پرهزینه است - که من از نظر اقتصادی و مدنی معنی آن را معنی می کند - اختلال ایجاد کند تا اطمینان حاصل شود که دولت مجبور به انجام اصلاحات است.

شکی نیست که مدل سیاسی و اقتصادی ما نیاز به اصلاح دارد. با این حال، روز سیاهی در ایرلند خواهد بود، اگر قرار بود اعتراضات گسترده ای انجام شود - که احتمالا منجر به خشونت و رفتار ضد اجتماعی می شود - تا ما را به آنجا برساند.

هرگونه اعتقاد به این که چنین اعتراض توده‌ای، چه از چپ و چه از راست هماهنگ شده باشد، احتمالا نتایج آتش‌زاینده‌ای را که قبلا در سایر شهرهای اروپایی دیده شده است، که در آن بازیگران خارجی ضد دمکراتیک به واکنش‌های افراطی دامن می‌زنند، تقلید نمی‌کند، ساده‌لوحانه است.

به نظر من، اصلاحات باید مبتنی بر تفکر سیاسی تازه ای باشد که به بهترین وجه می تواند توسط گزینه منسجم چپ ارائه شده به رای دهندگان ارائه شود. چنین گزینه ای باید اندازه گیری شود و نقش مشارکتی واقع بینانه و برابر را در دولت بعدی نشان دهد، که از طریق آن می توان تغییر سیاست را انجام داد.

احزاب چپ برای توسعه و ارائه چنین گزینه ای با یکدیگر مسئولیت دارند - و در واقع فرصتی برای آنهاست. در غیاب این، و با ادامه اینرسی دولت فعلی که توسط O’Sullivan شناسایی شده است، تقریبا به طور قطع، تحولات اجتماعی به سبک فرانسوی را تجربه خواهیم کرد، احتمالا زودتر از دیرتر. - مال شما و غیره

جیری جایزه،

کلونترف،

دوبلین 3.