ایرلند تک فرهنگی همیشه یک فانتزی بود

"تمدن ما پارچه بافته ای عظیم است که عناصر بسیار متفاوتی در آن آمیخته شده اند... جستجوی پارچه ای که پاک، بکر و بدون تاثیر تارهای مجاور باقی مانده است، بیهوده است... کدام نژاد یا زبان... امروزه می تواند ادعای پاک بودن داشته باشد؟ هیچ نژادی کمتر از نژادی که در حال حاضر ساکن من است حق چنین فخر فروشی را ندارد."

جیمز جویس این اظهارات را در یک سخنرانی با عنوان ایرلند: جزیره قدیسان و حکیمان در سال 1907 بیان کرد. آنها هفته گذشته توسط جان مک کورت، نویسنده کتابی در مورد زمان جویس در تریست، نقل شد تا استدلال کند که ترکیبات نوترکیبی، نه خلوص حاصل جمع صفر، جایگاه ایرلند، ادبیات و زبان های اروپایی را مشخص می کند. ایرلند اروپا را از درون درک می کند و ما از طریق اروپا ایرلندی هستیم. هر کدام پلی است برای دیگری. آنها اسکله های منزوی نیستند - توسط استفان ددالوس به عنوان پل های ناامید در اولیس تعریف شده است.

مک کورت در کنفرانسی در کالج ترینیتی دوبلین برای جشن گرفتن 250 سالگرد کرسی های این دانشگاه به زبان های فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی سخنرانی کرد. این مقاله‌ها بر اساس فصل‌هایی از یک کتاب آینده است که تأثیر زبان‌ها را در زندگی فکری، اقتصادی و سیاسی ایرلند بررسی می‌کند، که از طیف گسترده‌ای از رشته‌های دانشگاهی بررسی شده است. این یک رویکرد غنی و چند وجهی است که بینش های زیادی را در مورد نقش خلاقانه زبان ها در ایرلند معاصر ارائه می دهد.

سخنرانی جویس جشنی پرشور از ایرلندی بودن به عنوان هویتی کثرت گرا بود که در معرض تأثیرات فرهنگی و زبان های بسیاری بود. با توجه به تعهد قوی آن به irredentism ایتالیا - اتحاد مجدد با ایتالیا پس از 500 سال حکومت توسط امپراتوری اتریش-مجارستان، این یک مورد برجسته در دانشگاه پوپولار تریست بود. جویس از این نوع ناسیونالیسم ایتالیایی جدا ایستاده بود، درست همانطور که با نسخه استثنایی کاتولیک و گالیک ایرلندی که توسط روزنامه‌نگار ایرلندی بی‌حساب دی‌پی موران در روزنامه‌اش The Leader حمایت می‌شد، مخالفت کرد.

اولریکه دراسنر، رمان‌نویس آلمانی، در سخنرانی افتتاحیه، گفت که تک‌زبانگی ملی اختراعی قرن نوزدهمی است که «به‌منظور این بود که فراموش کنیم چندزبانگی نقطه عزیمت ماست» - در زندگی و ادبیات. «زبان‌ها چیزهایی نیستند، بلکه بافت‌های فرآیندی نوظهور هستند: فضاهای سیال گسترده تفکر و احساس، اتصال و ایجاد واقعیت‌ها» که در بدن انسان ریشه دارند. آنها از مهاجرت و تبادل افراد استفاده می کنند که در آن ترجمه ها تجربه انسانی را منتقل و دگرگون می کنند.

چرا مردم ایرلند به چند زبان صحبت می کنند؟

اظهارات او هشداری بود در برابر کالایی شدن زبان ها و ترجمه از طریق هوش مصنوعی (AI) که توسط سرمایه های بزرگ کنترل می شود - یک چندزبانگی کاذب با سرعت و صاف بودن بدون ابهام. کسانی که از ایو سیتون، نویسنده و دانشگاهی فرانسوی نیز بودند، همینطور بودند. او در کار خود در مورد کنجکاوی می‌گوید در حالی که الگوریتم‌های هوش مصنوعی فورا خلاصه‌های الکترونیکی تولید می‌کنند، فرآیندهای ذهنی بیشتر شبیه سیستم‌های گوارشی هستند که غذا را از طریق معده ما حرکت می‌دهند.

پرزیدنت کاترین کانولی که در کنفرانس سخنرانی می کرد، به ترینیتی به خاطر پیشگامی در مطالعه زبان های مدرن 250 سال پیش تبریک گفت. او اظهارات متفکرانه‌اش را بر زبان‌ها در انتقاد از استثمار آنها توسط شرکت‌های قدرتمندی که به دنبال «رشد، مصرف و استخراج بی‌پایان ناپایدار» هستند، و اکنون از آن ایدئولوژی سودگرای خام برای توجیه کنترل خود بر هوش مصنوعی استفاده می‌کند. یادگیری زبان در عوض «سفر اکتشاف» در معنا و کاربرد کلمات است.

"گسترش واژگان ما در یک زبان، درک ما از زبان های دیگر را عمیق تر می کند" با مواجهه با دیدگاه ها و روش های مختلف تفکر. یکی از جنبه‌های بسیار زیبای یادگیری زبان این است که ما را به فرهنگ دیگری دعوت می‌کند و به ما امکان می‌دهد با مردم و تاریخ آن آشنا شویم، و مهم‌تر از همه، به آن اهمیت دهیم... یک فرآیند ارتباطی عمیق انسانی که هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند آن را بازتولید کند.»

و ما برای دیدن مزایا و فرصت های ارائه شده توسط یک جمعیت چندفرهنگی و چند زبانه، با بیش از 200 زبان که توسط تازه واردان صحبت می شود، نیاز داریم که "به کشور خود نگاه نکنیم تا مزایا و فرصت های ارائه شده توسط یک جمعیت چندفرهنگی و چند زبانه را ببینیم." رئیس جمهور گفت، شکاف فزاینده بین 4 درصدی که زبان ها را در سطح سوم مطالعه می کنند و تعهد رسمی به استفاده رقابتی از زبان ها برای انعطاف پذیری اقتصادی، شاید منعکس کننده آن تسخیر زبان در بازار باشد، نه اینکه "فرصتی فوق العاده برای غنی سازی زندگی ما، شکستن موانع، ساختن پل ها و...

hampion diversity» بر اساس احترام متقابل.

بسیاری از جوایز مهاجران ایرلندی در استرالیا را می توان در اروپا یافت، اما منطق تنبل مانع از آن می شود.

این تأملات فلسفی در مورد زبان در ایرلند درس‌های ارزشمندی برای شوک‌های فرهنگی دارد که ممکن است هنوز رخ دهد. تهدیدهای راست افراطی برای تنوع در ایرلند و سایر نقاط اروپا، حمایت از تک فرهنگی بومی گرایانه، یکی از این شوک های بالقوه است.

دیگری ناشی از آمادگی سازنده برای ایرلند متحد است که سنت های فرهنگی بسیار متفاوت را گرد هم می آورد. جنبش احیای زبان ایرلندی چیزهای زیادی برای یادگیری از این ایده‌ها در مورد درهم‌تنیدن انرژی‌های زبانی ساکنان اخیر به صورت تخیلی در بافت تمدنی جدید ایرلندی دارد - با تکیه بر جیمز جویس، نه دی‌پی موران.

جویس بدون شک سخنان سیموس دین را در مقاله ای در سال 1970 تأیید می کند: "ایرلندی نتیجه اتحاد خواهد بود، نه پیش شرط آن."