ایرلند در مقابل اسرائیل ایستاد و سپس این کار را به 26 فوتبالیست واگذار کرد تا ادامه دهند

"پس چون ولرم هستی، نه گرم و نه سرد، تو را از دهان خود استفراغ خواهم کرد" - مکاشفه 3:16

شکست بازی‌های لیگ ملت‌های ایرلند در برابر اسرائیل این پارادوکس را نشان می‌دهد که می‌توانید با ولرم بودن بسوزید.

بازیکنان ایرلند بدون تقصیر خودشان در سرزمین هیچ مردی رها شدند. وقتی صحبت از رژیم اسرائیل به میان می آید، دولت ایرلند (به تعبیر الکساندر پوپ) «مایل به زخمی شدن است، اما از ضربه زدن می ترسد».

در نتیجه، ما گروهی از فوتبالیست‌های جوان را رها کرده‌ایم تا سعی کنند پاس‌هایشان را بین آن انگیزه و آن مهار قرار دهند. حتی اگر همه آنها مک مسی نامیده می شدند، هرگز نمی توانستند آن را مدیریت کنند.

از فوتبال خارج شوید و می‌توانیم ببینیم که اتفاق جدیدی در تاریخ این ایالت رخ داده است: برای اولین بار، ایرلند آگاهانه خود را دشمن کشور دیگری ساخته است: اسرائیل.

ایرلند، البته، روابط پرتنشی با بریتانیا داشته است، به ویژه با تشدید تنش‌ها در طول جنگ جهانی دوم، دوره‌های مشکلات و برگزیت. اما این اصطکاک‌ها بخشی از تاریخ خود ما هستند - به اندازه درگیری‌های درون یک ازدواج صمیمی هستند.

به غیر از این، نمی توانم زمانی را فکر کنم که ایرلند قصد ایجاد تضاد متقابل با کشور دیگری را داشته باشد. برای ننگ ابدی ما، ما حتی با نازی ها دشمنی نکردیم.

برخی از نرمش ما اصولی بوده است - ایرلند می خواست تا آنجا که ممکن است، یک واسطه صادق و یک حافظ صلح باشد. برخی از آن‌ها صرفا آستین‌بازی بوده است: اردک زدن، غواصی، پایین نگه داشتن سر.

پنجشنبه گذشته، Taoiseach این تاریخ را شکست. میشل مارتین در یک سخنرانی قدرتمند در مجمع عمومی سازمان ملل، رژیم طالبان در افغانستان، حمله روسیه به اوکراین و جنگ داخلی وحشتناک سودان را محکوم کرد.

اما شکی وجود نداشت که قلب اشتیاق او کجا بود:

"وضعیت غزه همچنان توهین به همه چیزهای شایسته است. چگونه می توانیم شرایطی را تحمل کنیم که غیرنظامیان آنقدر مستاصل از سرپناه هستند که مجبور می شوند خانه های خود را در ساختمان های آسیب دیده و ناامن جنگ بسازند؟ جایی که هشت کودک به دلیل سقوط یکی از آنها جان خود را از دست دادند؟ جایی که گفته می شود ابتدایی ترین کمک های بشردوستانه - غذا و سرپناه - عمدا است."

هنگامی که حقیقت کامل آنچه در غزه رخ داده است - آنچه هنوز در حال رخ دادن است - بالاخره مشخص شود، وقتی شواهد جمع آوری شود، وقتی شهادت ها شنیده شود، وقتی وحشت واقعی بالاخره و به طور کامل آشکار شود، جهان را شرمنده خواهد کرد.

این زبان محکومیت گسترده نیست، بلکه یک امر ضروری اخلاقی است. و، من فکر می کنم در تاریخ ما منحصر به فرد، مارتین در واقع از یک فرد مجرم نام برد: "نخست وزیر اسرائیل". او از طرف ملت ایرلند از کل جامعه بین المللی می خواست که همین الان علیه بنیامین نتانیاهو و رژیم افراطی و راست افراطی او اقدام کنند.

اما «عمل» در اینجا به چه معناست؟ خواه ناحق تائوس درست یا نادرست (البته فکر می‌کنم حق با او بود)، واقعیت این است که ایرلند، در حالی که ریاست شورای اتحادیه اروپا را برعهده دارد و بنابراین با قدرت بیشتری صحبت می‌کند، از هر کشوری که مفهوم جامعه جهانی ارزش‌ها را پذیرفته است، می‌خواهد فورا و به صراحت علیه نتانیاهو و دولتش اقدام کند.

اکنون فکر می‌کنم درست می‌گویم که این نقطه عطفی در سیاست خارجی ایرلند است. برای اولین بار، ایرلند نه تنها در برابر یک دولت خارجی که از حمایت ایالات متحده و بسیاری از کشورهای اروپایی برخوردار است، ایستاده است، بلکه فریاد تجمعی برای بقیه جهان صادر کرده است تا در این موضع به ما بپیوندند.

"نگذارید گفته شود که ما عمل نکردیم" یک تعهد آگاهانه تاریخی است. هر یک از ما به عنوان شهروندان ایرلندی را در چشم انداز طولانی حسابرسی آینده قرار می دهد. این تصور می کند که مردم زمان های آینده چگونه ما را به عنوان یک ملت و در نتیجه واکنش آنها به دعوت ما، هر ملت دیگری روی زمین قضاوت خواهند کرد.

و بعد چی؟ ما آن را به 26 ورزشکار جوان که برخی از آنها در انگلستان یا اسکاتلند متولد شده اند، که یکی از آنها 20 و دیگری 21 ساله است، واگذار می کنیم تا معنای "عمل" را تجزیه کنند. ما برای آنها کارت سلام مریم را می فرستیم: مسئولیت نشان دادن معنای ما به عنوان یک مردم وقتی که ما یک موضع اخلاقی مطلق می گیریم و از آنها می خواهیم که از ما پیروی کنند، چه معنایی داریم.

ما از این مردان جوان که در حباب های ورزش حرفه ای زندگی می کنند، می خواهیم که وارد کنکالا شوند و به نوعی با پاسخ به معضل ما بیرون بیایند - بچه ها لطفا می توانید به ما بگویید که خط کشی در شن و امتناع از عادی سازی کشتار جمعی و معلول کردن کودکان دقیقا به چه معناست؟ (طبق گزارش یونیسف، 64000 کودک در غزه کشته یا زخمی شده اند و کشتار هنوز ادامه دارد.) بچه های خوب.

نادیده گرفتن دعوت Taoiseach برای اقدام در سازمان ملل متحد به‌عنوان مبهم‌تر، به طرز عجیبی اطمینان‌بخش خواهد بود. اما اینطور نیست. این یک بیانیه شجاعانه و جدی است که هم بر اساس اعتقادات شخصی او و هم بر اساس کار دیپلمات های ایرلندی در طول سالیان متمادی شکل گرفته است.

این واقعا لحظه مهمی در بلوغ ما به عنوان یک ملت است، لحظه ای که در آن به نظر می رسید نمی ترسیم بگوییم اصول اخلاقی اساسی تعهداتی را تحمیل می کنند که نمی توانیم و نباید از آنها طفره برویم.

اما این موضوع را بدتر می‌کند که آنچه جهان بعد از سخنرانی مارتین در سازمان ملل می‌بیند، کشوری است که این تعهدات اخلاقی را برون‌سپاری می‌کند. منطق صریح سخنان مارتین این بود که او سپس از اتحادیه فوتبال ایرلند می خواهد که بازی های مقابل اسرائیل را لغو کند و به فوتبالیست های بدبخت آرامش خوبی بدهد.

آن مردان جوان به رهبر ایالتی که نماینده آنها هستند نیاز داشتند تا بار را از روی دوش آنها بردارد و آن را به دوش خود ببرد. یک دروازه باز جلوی او باز شد. او به جای آن توپ را در ردیف Z قرار داد. ملتی سرش را در دست گرفته بود.