ایرلند در نهایت تحت تهاجم بالکان در از دست دادن بی حوصله کوزوو دست و پنجه نرم می کند

از زمانی که دادگاه کوزوو مستقر در لاهه رئیس جمهور سابق و فرمانده ارتش آزادیبخش کوزوو، هاشم تاچی، و سه رهبر دیگر KLA که تبدیل به سیاستمداران شده اند، به زندان های طولانی مدت به دلیل جنایات جنگی محکوم شد، این اولین بازی در استادیوم فادیل وکری بود.

کوزووها حکم را به خوبی نگرفته‌اند و پریشتینا پر از گرافیتی‌ها و پوسترهایی است که خواستار آزادی چهار "آزادی‌دهنده" و پرچم قرمز، طلایی و سیاه KLA (UÇK به زبان آلبانیایی) هستند. "آزادی یک نام دارد" در شروع بازی می‌توانید بنرهای UÇK بیشتری ببینید تا پرچم‌های کوزوو، و در هنگام سرود خانگی، هواداران یک تیفو بزرگ در پشت دروازه با املای "Unitet. Çlirim. Krenari" - "وحدت، رهایی، غرور" تولید کردند.

به جرات می توان گفت که هنگام انتخاب تیم ایرلند، غرور در ذهن هایمیر هالگریمسون مهم نبود. او قبل از بازی اعتراف کرده بود که با تساوی از اینجا خارج می شود. موضوع این انتخاب تواضع بود.

تواضع بیش از حد؟ پنج نفر از 10 بازیکن خارجی ایرلند مدافع میانی بودند. با حضور جیسون نایت و جیسون مولومبی در خط میانی، سیستم ایرلند عملا هفت مدافع و سه مهاجم بود.

کار کرد؟ نه بر اساس نتیجه و نه بر اساس تعادل بازی. پنج مدافع قدرتمند بزرگ، امنیتی را که قرار بود تامین کنند، به ارمغان نیاوردند. جیک اوبراین زنگ زده به نظر می رسید. کوزوو درست در میانه محوطه جریمه ایرلند موقعیت های زیادی داشت. ایرلند در شبی که هدر دادند خوش شانس بود، اما در نهایت شانس آنها تمام شد.

ایرلند چند جادوی خوب در اختیار داشت. اولین مورد در دقیقه 12 اتفاق افتاد، زمانی که نایت و فین آزاز با هم ترکیب شدند تا تروی پاروت را در پشت خط دفاعی آزاد کنند. تیم هل داد و یک دقیقه بیرون از محوطه کوزوو اردو زد.

زمانی که لیام اسکیلز سعی کرد حریف خود را از جناح چپ دریبل کند، این حرکت کم شد. این که نیمی از تیم شما مدافعان مرکزی هستند، معایبی دارد. اسکیلز اغلب خود را با آزادی سمت چپ می‌دید، اما گزینه‌های کمی پیش روی او بود. یک توپ جلوتر برای هیچ کس مشکلات ایرلند در آینده را به تصویر کشید. از طرف دیگر، جیمز آبانکوا، خروجی اصلی ایرلند بود. بهترین شانس آنها زمانی بود که دیون گالاپنی، مدافع چپ کوزوو، یک توپ را در هوا قضاوت اشتباهی کرد و ناگهان آبانکواه در اطراف عقب قرار گرفت.

او آن را به سمت Chiedozie Ogbene که شوت واضحی از فاصله 12 یاردی داشت به سمت دروازه فرستاد. او اولین بار آن را از بالای میله زد. شانس در فوتبال بین المللی خیلی ساده تر نمی شود.

در آخرین دقیقه نیمه اول یک موقعیت معقول دیگر روی ضد حریف مشاهده شد، اما آزاز زمانی که پاس به اوگبنه نگاه کرد، تاخیر کرد و یک موقعیت دشوارتر را برای پاروت امتحان کرد که از دست رفت.

در حالی که بازیکنان برای نیمه کاره زمین را ترک کردند، هالگریمسون اوگبنه را به کناری کشید و این زوج بیش از یک دقیقه در آنجا با هم صحبت کردند تا اینکه بقیه اعضای تیم را در تونل دنبال کردند.

اوگبنه یک بازیکن کلیدی برای سرمربی بوده و اغلب مهاجم اصلی بوده است. در اینجا او نیمه اول ضعیفی داشت، پنج پاس از تنها 9 پاس را انجام داد و چهار بار با ضربه های بد توپ را از دست داد، به اندازه تعداد بقیه بازیکنان ایرلندی.

برای مقایسه، مرگیم وویودا، همتای کوزوویی او، 20 پاس از 29 پاس را در نیمه اول انجام داد و هیچ بازی از دست دادن توپ نداشت.

اوگبنه برای شروع نیمه دوم بیرون آمد و به نظر می رسید که دستورات او این بود که مرکزیت بیشتری داشته باشد و از پاروت حمایت کند. او در نیمه دوم 15 دقیقه دوام آورد تا اینکه جک مویلان جایگزین او شد.

با این تغییر، ایرلند کیفیت بازی روی توپ را به دست آورد و در عین حال کمی از تهدید را در پشت خود قربانی کرد. اما آن تهدید پشت سر به هر حال خیالی بود. این همه تقصیر اوگبنه نبود. اگر هافبک های مرکزی شما به سختی یک پاس رو به جلو بازی می کنند، سخت است که روی توپ های میانی بدوید. در یک لحظه مویلن یک دویدن انجام داد اما نایت به جای اینکه او را پیدا کند، برگشت و آن را به دفاع بازگرداند.

شما تعجب کردید که آیا راه حلی در اینجا می تواند بازگرداندن آزاز به خط هافبک دو باشد، همانطور که در پایان برد در مجارستان اتفاق افتاد. او ممکن است ظرفیت پوشش زمین مولومبی یا نایت را نداشته باشد اما این توانایی را دارد که حریفان را پشت سر بگذارد و پاس های رو به جلو را شناسایی و بازی کند.

در 10 دقیقه مانده به پایان، تماشاگران کوزوو در سکوتی بی حس شده بودند، زیرا به نظر می رسید ایرلند به شدت به قرعه کشی نزدیک می شود. شعارهای UÇK تقریبا فروکش کرده بود. اما پس از آن تیم میزبان به طور ناگهانی استراحت خوش شانسی را که تمام شب از دست داده بودند، بدست آورد.

یک پرتاب، یک شوت شدید ناگهانی که از Caoimhín Kelleher منحرف شد و از تیرک خارج شد، یک ضربه سر شجاعانه به ریباند از Vedat Muriqi - گاو نر مهاجمی که تمام شب ایرلند را عذاب داده بود. او یک تی شرت با پیام حمایت از رهبران زندانی در دست داشت. دریافتی خوب یوفا، احتمالا ارزش هر پنی را دارد.

دقایق پایانی یک شکست بود: تماشاگران از فروپاشی ایرلند لذت می بردند زیرا کوزوو دو بار دیگر فرصت گلزنی را از دست داد.

اگر بخواهید عملکرد ایرلند را در یک کلمه خلاصه کنید، "منفعل" خواهد بود. آنها بازی را با احتیاط شروع کردند، تیمی که مشخصا تمرکز خود را بر عدم تقدیم چیزی داشت و مصمم بود که هیچ ریسکی نکند. آنها فراموش کردند که خودشان چیزی بسازند. در نهایت آنها مستحق شکست بودند.

یک کمپین دیگر لیگ ملت ها با درمان سطل یخ آغاز می شود. به نظر می رسد این تیم همیشه به یک شوک بزرگ نیاز دارد تا آن را وارد عمل کند. ایرلند تنها زمانی در مسابقات مقدماتی جام جهانی بیدار شد که پس از دو بازی خود را در آستانه حذف دید. در مرحله بعد، عجیب ترین و بحث برانگیزترین بازی این نسل از بازیکنان ایرلندی است. در مورد این شواهد سخت است که در مورد آن بسیار مطمئن باشید.