ایرلند شمالی به ورطه خیره شده است. روند صلح در ضعیف ترین وضعیت خود از سال 1998 است

خطی از Joan Baez's Diamonds and Rust احساسات من را در صبح یکشنبه خلاصه می کند: "خب، من لعنت خواهم شد، اینجا دوباره روح شما می آید." در سال 2026 به رختخواب رفته بودم و در اواسط دهه 1990 از خواب بیدار شدم، زمانی که اعتراضات طولانی مدت بین اعضای Orange Order و ساکنان محلی ملی گرا در Drumcree در پورتادون، Co Armagh، به اندازه بستنی و سفر به ساحل بخشی از تعطیلات تابستانی بود.

این یکی از تنها دو لحظه بود - دیگری واکنش اتحادیه‌گرایان به توافقنامه انگلیس و ایرلند در سال 1985 - زمانی که می‌ترسیدم ایرلند شمالی واقعا به ورطه سقوط کند، خشم بین اتحادیه‌گرایان و ناسیونالیست‌ها چنین بود. تظاهرات و خشونت در سراسر استان گسترش یافت و حتی روند نوپای صلح را که با آتش بس های ارتش جمهوری اسلامی ایران و وفاداران در اوت و اکتبر 1994 آغاز شده بود، تهدید کرد.

در 11 ژوئیه 1995، به دنبال مصالحه ای با معترضان ملی گرا که مانع از راهپیمایی شده بودند، دیوید تریمبل و ایان پیزلی، دستان آنها از بالا به هم پیوستند، راهپیمایی را به سمت جاده گارواگی هدایت کردند. این لحظه پیروزی فرضی بود که دو ماه بعد تریمبل رهبری حزب اتحادیه اولستر را به دست آورد. واقعا جالب است، زیرا بعید است که هیچ یک از چهار مدعی دیگر توافق بلفاست را تحویل دهند.

پس از دو سال تظاهرات و خشونت تابستانی، در سال‌های 1996 و 1997، این رژه در سال 1998 از "مسیر سنتی" خود منع شد و از آن زمان تاکنون آن را تکمیل نکرده است.

پس چرا 28 سال بعد دوباره در دستور کار قرار گرفت؟ تا حدی به این دلیل که با چمدان های مرتب نشده و کارهای ناتمام باقی مانده است که در زمان عبور از توافق بلفاست به آن رسیدگی نشد. و تا حدی به این دلیل که یک احساس عمومی در اتحادیه‌گرایی وجود داشت که از آنجایی که به نظر می‌رسید این موضوع حل شده است، بهتر است به خوبی رها شویم. فرمان نارنجی بارها برای رژه مجدد درخواست مجوز کرد، اما هرگز در حدی نبود که بخواهد جان تازه ای به اعتراضات و بن بست ها بدهد.

Drumcree: الان کجا هستیم و بعدش چه اتفاقی می افتد؟

با این حال، تغییر واقعی، تمایل جدید عناصر اتحادیه‌گرایی، به‌ویژه وفاداری و نظم نارنجی، برای مشارکت فعال در آنچه که به‌طور فزاینده‌ای به عنوان یک جنگ فرهنگی توصیف می‌کنند، بوده است. تمایلی که با به رسمیت شناختن پس از برگزیت مرتبط است که اتحادیه‌گرایی از حدود سال 1972 - زمانی که پارلمان ایرلند شمالی بسته شد - اغلب در طرف بازنده بوده است، در حالی که به گفته آنها، ناسیونالیسم، به‌ویژه شین فین، به دولت‌های متوالی بریتانیا «تحول کرده و توسط آنها تسهیل شده است».

سه نقطه عطف اصلی که منجر به این تمایل شد عبارتند از: از دست دادن اکثریت کلی اتحادیه‌گرایان در مجمع در سال 2017. Sinn Féin به عنوان بزرگترین حزب در سال 2022 ظاهر شد و به میشل اونیل اجازه داد تا نقش وزیر اول را داشته باشد. و توافقنامه چارچوب 2023 بین بریتانیا و اتحادیه اروپا، که جیم آلیستر، رهبر اتحادیه اتحادیه TUV، آن را به عنوان کاهش ایرلند شمالی به وضعیت نیمه استعماری توصیف کرد.

با سایه یک نظرسنجی مرزی که بر سیاست های محلی سایه افکنده است، و اتحادیه گرایی به طور فزاینده ای بر این دیدگاه، به ویژه پس از راه اندازی مجدد مجمع در فوریه 2024، مبنی بر اینکه این مجمع در خدمت منافع آن نیست، به تاکتیک های جنگ فرهنگی به عنوان یک استراتژی جدید نگاه کرد. اعتقاد او به این که اتحادیه‌گرایی به‌عنوان یک هویت واحد منسجم به درستی شناخته و سازماندهی نشده است، به این معناست که باید راه‌های جدیدی برای بسیج پیدا کند.

می‌خواست به‌عنوان سهام‌دار بزرگی در سیستم شناخته شود، که بتواند در برابر آنچه که احساس می‌کند فرهنگ و تاریخ خاص خود و همچنین هویت گسترده‌ترش در اتحادیه‌گرایی پان-بریتانیا است، عقب نشینی کند.

"مثل بازگشت به گذشته است" - پس از 28 سال، جوامع در جاده Garvaghy ایستاده اند

به صراحت بگوییم، از آنچه که آن را امکان پذیر ساختن فرهنگ، تاریخ، روایت و وحدت ایرلندی اجتناب ناپذیر به قیمت تاریخ، فرهنگ، هویت و روایت خود می دانست، خسته شده بود. همه اینها ریشه در Plantation بیش از 400 پیش دارد - هویتی که پیش از هویتی است که آمریکایی ها در اوایل امسال جشن گرفتند.

در چند ماه گذشته، برای گرفتن مجوز برای رژه مجدد، رویکرد متفاوت تری را در پیش گرفته است. نه اصرار بر تعداد قابل توجهی و نه بر باندهای همراه. حتی حاضر شد به جای ساعت 1 بعدازظهر ساعت 8 صبح رژه برود. برای کسانی که در 30 سال گذشته بر این موضوع نظارت داشته اند، این امتیازات اساسی تلقی می شود. مطمئنا برای اعطای مجوز توسط کمیسیون رژه و دو حکم دادگاه بعدی کافی است.

با این حال، صبح روز یکشنبه، صدها نفر از ساکنان ملی‌گرا، با همراهی نمایندگان محلی سین‌فین و اعضای شورا، و همچنین وزیر اول میشل اونیل، به‌طور غیرقانونی مانع از برگزاری رژه قانونی شدند. این نتیجه اجتناب ناپذیر بود. چیزی به نام پذیرش مهربانانه تصمیمات دادگاه در مواردی مانند این وجود ندارد. پیروزی یک طرف همیشه به عنوان باخت برای طرف دیگر تلقی می شود و باخت همیشه باید مورد اعتراض قرار گیرد.

تنش‌های پیرامون این رقابت‌ها همیشه شامل پلیس‌های سنگین و مکیدن مواضع موافق و مخالف احزاب سیاسی جریان اصلی و پایگاه‌های انتخاباتی آنها خواهد بود. البته در این مواقع هیچ نقشی جز ناظران برای حد وسط وجود ندارد.

ده‌ها سال پس از نقطه اشتعال دهه 1990، Drumcree به همان اندازه خطرناک است

گذشته همیشه در ایرلند شمالی پیش روی ماست. به همین دلیل است که پیشرفت، همکاری، اشتراک واقعی قدرت و شواهد ملموس آشتی تنها دو سال تا سی‌امین سالگرد توافق بلفاست وجود ندارد. رابطه بین اتحادیه گرایی و ناسیونالیسم - به ویژه بین DUP و Sinn Féin - در حال حاضر سمی است. امروز آنها به ورطه خیره شده اند. روند صلح از آوریل 1998 در ضعیف ترین نقطه خود قرار دارد.

برخی استدلال خواهند کرد که مانند اشعار ترانه شرلی باسی، این "فقط تکه های کوچکی از تاریخ است که تکرار می شود، و من قبلا آن را دیده ام و دوباره خواهم دید."

اما این بار حس متفاوتی دارد. کاملا متفاوت است. مرکز فرو ریخته است. اقشار مردمی مستأصل هستند. من راهی به ثبات سیاسی یا اجتماعی نمی بینم.

الکس کین مفسر سیاسی و مدیر سابق ارتباطات حزب اتحادیه اولستر است