ایرلند شمالی شایسته بهتر از سیاست آینه دید عقب است

آقا، - وقایع اخیر پیرامون جاده قرواغی باعث شد دو سوال بپرسم. چرا پس از 28 سال، رژه در یکی از مناطق پر مناقشه تاریخی ایرلند شمالی مجاز شد؟ و چرا تقریبا دو هفته درگیری طول کشید تا وزیر امور خارجه مداخله کرد؟

کریس برایانت توضیح داده است که چگونه دو هفته گذشته را در جستجوی حل و فصل گذرانده است. اما آیا لازم بود قبل از تشخیص خطرات آشکار، تنش ها تشدید شود؟

با این حال، سؤال دیگری وجود دارد که قابل تأمل است: چه کسی از نظر سیاسی سود برد؟ نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که شین فین و حزب اتحاد دمکراتیک (DUP) حمایت خود را از دست داده‌اند. در همین حال، ایرلند شمالی با مشکلات جدی در زمینه خدمات عمومی، لیست انتظار بیمارستان، امور مالی عمومی و ارائه دولت کارآمد مواجه است. سپس تقریبا یک شبه گفتگوی سیاسی به قلمرو آشنا بازگشت: پرچم ها، رژه ها، هویت و وفاداری به قانون اساسی. برای سین فین این اختلاف فرصتی را برای نشان دادن دفاع خود از جوامع ملی گرا فراهم کرد.

برای DUP بستری به همان اندازه آشنا فراهم کرد که از طریق آن حقوق اتحادیه‌گرایان را احقاق کند.

من تبانی را پیشنهاد نمی کنم. اما دشوار است که نادیده بگیریم که این بحث چقدر راحت توجه را از مسئولیت های روزمره دولت منحرف کرد.

من گمان می کنم که بسیاری از مردم در سراسر ایرلند شمالی، صرف نظر از پیشینه، این رویدادها را با ترکیبی از خجالت، ناامیدی و ناباوری تماشا کردند. آیا پس از چندین دهه پیشرفت دردناک، آیا هر مشکل سیاسی باید ما را به سمت بحث های گذشته بازگرداند؟ بزرگ‌ترین فاجعه اگر احزاب سیاسی کشف کنند که بازگشایی شکاف‌های قدیمی آسان‌تر از حل مشکلات امروزی است. ایرلند شمالی به بهتر از نسل دیگری از سیاست نیاز دارد که از طریق آینه دید عقب انجام شود. - مال شما و غیره

ویلسون برگس،

دری.