ایرلند ممکن است مجازات اعدام نداشته باشد، اما ما دلیلی برای رضایت نداریم

یکی از دست‌های متورم و تاول‌زده کریستا پایک و هر دو پای او در حالی که در بیمارستان دراز کشیده بود، پس از دو دوز تزریق کشنده در تنسی که اثر مورد نظر خود را نداشت، بسته شد. او اکنون با کمک راه می رود و به طور معمول غذا می خورد. دولت همچنان ممکن است اجرای آن را دنبال کند.

در ایرلندی تایمز، کیت دوگان از دوران کودکی بی‌امان غم‌انگیز خود به تصویر کشیده است. پایک که از مادری الکلی به دنیا آمد، مبتلا به سندرم جنینی الکل است، در کودکی مورد بی توجهی قرار گرفت و به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار گرفت، از دو سالگی مورد آزار جنسی قرار گرفت و تا سن 17 سالگی به طور جداگانه مورد تجاوز جنسی قرار گرفت. او در سن 12 سالگی پس از مرگ مادربزرگش اقدام به خودکشی کرد، تنها فردی که پیک معتقد بود واقعا او را دوست دارد.

هیچ چیز شکنجه و مرگ طولانی مدتی را که پایک و تاداریل شیپ، دوست پسر بدسرپرست او که در آن زمان عضو باند بود، به کولین اسلمر 19 ساله تحمیل کردند، توجیه نمی کند. اما از آنجایی که شیپ 17 سال داشت و فقط یک سال از پایک کوچکتر بود، از مجازات اعدام اجتناب کرد و اکنون واجد شرایط آزادی مشروط است. شادولا پترسون، که مراقب شیپ و پایک بود، به دلیل شهادت علیه آنها مشروط شد.

پایک در زندان به اختلال دوقطبی مبتلا شد. از زمان مصرف دارو، او سابقه دیگری از اعمال خشونت نداشته است. او از قتل ابراز پشیمانی کرد و بودایی شد. به گفته مشاور روحانی او، کشیش مایکی نوچل، پایک با تمرین متا، مدیتیشن محبت آمیز بودایی، به مراسم اعدام فرضی خود رفت. سایر زندانیان بسیاری از اعمال کوچک محبت آمیز او را با آنها ثبت می کنند.

پایک قبلا 30 سال در محکومیت اعدام و 28 سال را در سلول انفرادی گذرانده است. تنها در سال 2024 بود که وکیل حقوقی او حق اختلاط با زنان دیگر در جمعیت عمومی زندان را تضمین کرد. مردان همیشه این حق را داشتند، اما به عنوان تنها زن محکوم به اعدام، روزی 22 تا 23 ساعت در سلولی 7 فوتی در 12 فوتی محبوس می‌شد.

ایالات متحده ممکن است ایران نباشد، جایی که تا ژوئیه امسال، 980 نفر، از جمله 37 زندانی سیاسی، 18 زن، و یک مجرم نوجوان اعدام شده بودند - یا چین، جایی که ارقام راز دولتی است، اما مشکوک به هزاران نفر هستند. با این وجود، استفاده مداوم از مجازات اعدام، از جمله جوخه های تیراندازی، به این معنی است که ایالات متحده از روند جهانی برای لغو جهانی مجازات اعدام بسیار خارج است.

روز جمعه، ایالات متحده برنامه هایی را برای پخش زنده اجرای جوخه تیراندازی برای مرد مسلحی که در سال 2009 13 نفر را کشت، اعلام کرد. قرار است نیدال حسن اولین فردی باشد که از سال 1945 توسط ارتش آمریکا با جوخه شلیک اعدام می شود.

مردم ایرلند هرگز مشتاقان زیادی برای مجازات اعدام نبوده اند. قبل از مرگ خشونت آمیز خود در سال 1922، حتی مایکل کالینز از اقدامی برای لغو آن حمایت کرد. جنگ داخلی به الغا پرداخت. با این وجود، جلادهایی مانند Pierrepoints بدنام باید از بریتانیا وارد می شدند، زیرا هیچ فرد ایرلندی، با وجود تلاش برای آموزش، این کار را انجام نمی داد. ما مجازات اعدام برای قتل را در سال 1964 لغو کردیم و در سال 2001 برای جلوگیری از برقراری مجدد آن همه پرسی را تصویب کردیم.

دستیابی به تعادل بین قصاص و ادغام مجدد کسانی که زمان خود را گذرانده اند هرگز آسان نیست

محکومیت های نادرست یکی از استدلال های قوی علیه مجازات اعدام است. هری گلیسون دو سال پیش - 83 سال پس از اینکه به ناحق محکوم شد و به دلیل قتل به دار آویخته شد - دوباره در هالیکراس، تیپرری به خاک سپرده شد. جمعیت بزرگ و غم انگیزی که جمع شده بودند نشان داد که مردم چقدر نسبت به بی عدالتی احساس می کنند.

در حالی که ممکن است دیگر قتل زندانیان مورد تایید دولت را نداشته باشیم، هنوز دلایل کمی برای رضایت داریم. حبس ابد جایگزینی انسانی برای مجازات اعدام در نظر گرفته می شود. با این حال، مدت حبس ابد برای چندین دهه افزایش یافته است، از میانگین پایین 7.5 سال در دهه های 1970 و 1980 به 24 سال در سال 2023. برای زندانیانی که از سال 2022 تا 2025 در جمهوری مشروط به آنها آزادی مشروط داده شد، مدت زمان حبس از 16 تا 4 سال متغیر بود.

تعداد زندانیان ابد نیز افزایش یافته است. این ممکن است نشان دهنده جنایات وحشیانه فزاینده باشد، اما همچنین ناشی از کمبود کارکنان قابل توجه هیئت آزادی مشروط است که تنها در سال 2019 تأسیس شد. پردازش درخواست 18 ماه طول می کشد. چرخش آهسته گزارش‌های اجباری از سوی سازمان‌های دولتی، مانند An Garda Síochána، سرویس مشروط و سرویس روان‌شناسی سرویس زندان ایرلند، یکی از گلوگاه‌های اصلی است.

این سرعت آهسته به شلوغی مزمن زندان ها کمک می کند، اگرچه مجازات های کوتاه برای جرایم بسیار جزئی بیشتر به این مشکل کمک می کند.

شرایط برای جمعیت عمومی زندان ها وخیم است. مارک کلی، رئیس بازرس زندان‌ها، این که 599 زندانی مجبور شدند روی تشک‌های روی زمین بخوابند، "ننگ ملی" نامید. Trust اصلاحات کیفری ایرلند گزارش می دهد که 65 درصد از زندانیان به دلیل اشتراک در سلول قادر به استفاده از توالت در خلوت نبودند.

زندان ها نه تنها فاقد حریم خصوصی و حیثیت هستند، بلکه بر رژیم های محدود شده نیز متکی هستند که اغلب به سلول انفرادی تبدیل می شود. بخشی از این درخواست‌ها ناشی از درخواست‌های خود زندانیان، به‌ویژه اعضای باند است، اما کمیته پیشگیری از شکنجه شورای اروپا دریافت که 22 تا 23 ساعت در روز که بدون فعالیت‌های معنادار در حبس سپری می‌شود «ممکن است رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز باشد».

خانواده‌های قربانیان اغلب به‌طور قابل‌توجهی از تمرکز بسیار بر حقوق زندانیان ناراحت هستند. زندانیان محکوم به قتل پس از 12 سال و هر دو سال پس از آن می توانند درخواست آزادی مشروط کنند.

اگرچه خانواده‌های قربانیان از سال 2019 حقوق قانونی دارند که باید شنیده شوند، اما هنوز هم اغلب این روند را ترسناک، تخلیه‌کننده و آسیب‌زا می‌دانند.

دستیابی به تعادل بین قصاص و ادغام مجدد کسانی که زمان خود را گذرانده اند هرگز آسان نیست. اما حتی در غیاب مجازات اعدام، ما هنوز با سیستم کیفری که حقوق همه را رعایت می کند، فاصله داریم.