ایرلند و سوئیس نسخه های مشابهی از بحث در مورد بی طرفی دارند

تا همین اواخر، حق وتوی شورای امنیت سازمان ملل متحد برای وتوی مشارکت نظامی ایرلند در عملیات صلح در خارج از کشور، تأثیری بر ممانعت از چنین مأموریت‌هایی نداشته است. این تا حد زیادی یک محدودیت نظری است - نماد داخلی اطمینان بخش قفل سه گانه که از طریق معاهده نیس برای مهار دولت های جنگ طلب که ظاهرا جهنمی برای کاهش بی طرفی دارند، وضع شده است.

اما اکنون، تمایل جنجالی دولت برای لغو این ماده، که به ایالات متحده یا روسیه اجازه می دهد تا استقرار بیش از 12 سرباز ما را در خارج از کشور تعیین کنند، با واقعیت های جدید ژئوپلیتیکی جدید در تضاد است.

از یک سو، شورای امنیت که به طور فزاینده ای ناکارآمد و به بن بست رسیده است - که با وتوی اعضای دائمی مانع شده است - ثابت کرده است که در 12 سال گذشته هیچ گونه ماموریت حافظ صلح جدیدی را تایید نمی کند.

این واقعیت متأسفانه شاهد خاتمه مأموریت نزدیک به 50 ساله یونیفیل در لبنان به دستور ایالات متحده و اسرائیل در دسامبر خواهد بود. ایرلند هنوز هم نیروهای بزرگی را در این ماموریت مشارکت می دهد - 300 نفر امروز - که همچنان نقش مهمی، هرچند ناقص، در محدود کردن اسرائیل و حزب الله دارد. همانطور که یک وزیر دفاع ناامید، هلن مک‌انتی، هشدار می‌دهد: «آنچه ما در اینجا می‌بینیم دقیقا همان چیزی است که در غزه اتفاق می‌افتد، زمانی که هیچ‌کس روی زمین قادر به نظارت نیست.»

از سوی دیگر، واقعیت جدید اروپایی جنگ در اوکراین وجود دارد که توسط روسیه عضو شورای امنیت تحریک شده است. همبستگی اروپا با یک عضو بالقوه اتحادیه اروپا مورد انتظار، و در واقع، بر اساس تعهدات نیس و معاهده های بعدی اتحادیه اروپا برای دفاع متقابل است.

نظامی‌سازی اتحادیه اروپا به دلیل آنچه برخی از حامیان قفل سه‌گانه به عنوان «ماجراجویی نظامی» یا تصرف سرزمین‌های امپریالیستی توصیف می‌کنند، انجام نشده است، بلکه به دلیل نیاز به افزایش ظرفیت آن برای دفاع از خود در برابر تهدیدهای خارجی، دقیقا شبیه به بازسازی مداوم نیروهای دفاعی انجام شده است.

نیروهای دفاعی به دنبال بیش از 550 خودروی زرهی از فرانسه هستند

دیگر بی‌طرف‌های سنتی - اگر نه ایرلند - توانایی اروپا برای دفاع از خود را نتیجه‌ای حیاتی برای عدم دخالت در اتحادهای نظامی می‌دانند. اتریش در حال تقویت دفاعیات خود است و همه بی طرف های اروپایی، به دلایل کاملا عملی برای حفظ خود، درگیر بررسی مجدد عمیق معانی مختلف و ضرورت «بی طرفی» شده اند. فنلاند و سوئد هر دو اکنون از این مدت طفره می روند و به عضویت ناتو درآمده اند.

از دیدگاه ایرلندی، سوئیسی ها - قهرمانان بی طرفی از سال 1515 - مورد جالب توجهی هستند. سوئیس همچنان مصمم است که به شدت به "بی طرفی مسلحانه" بچسبد، با این وجود با اکثریت قاطع (70 درصد رای منفی) طرح همه پرسی "حفاظت از بی طرفی سوئیس" را رد کرد. همه پرسی ماه گذشته برای اصلاح قانون اساسی که توسط حزب راست افراطی مردم سوئیس (SVP) و یک حامی میلیاردر پیشنهاد شد، با مخالفت دولت و سایر احزاب سیاسی مواجه شد.

اگر تصویب می‌شد، بی‌طرفی سوئیس دقیق‌تر تعبیر می‌شد، به‌ویژه اینکه هرگونه تحریمی از سوی این کشور علیه روسیه باید توسط سازمان ملل تصویب شود. قفل سه گانه خودشان، نه کمتر.

فابیو واسرفالن، استاد سیاست اروپا در دانشگاه برن، گفت: «این یک رأی علیه بی‌طرفی نیست - بی‌طرفی بسیار مورد حمایت قرار می‌گیرد، بلکه به معنای بی‌طرفی است.»

"میخ در تابوت بی طرفی ایرلندی" یا بررسی واقعیت جهانی؟ جنگ قفل سه گانه ادامه دارد

بی‌طرفی دائمی سوئیس در حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده است، اما برن در مورد نحوه اعمال سیاست بی‌طرفی گسترده‌تر خود اختیار خود را حفظ می‌کند – و در نهایت حق حاکمیتی برای تغییر یا کنار گذاشتن این وضعیت را دارد. این کشور در سال 1990 در تحریم های اقتصادی علیه عراق شرکت کرد و در سال 1996 به مشارکت برای صلح ناتو پیوست. در حالی که از شرکت در جنگ بین کشورها یا ارائه حمایت نظامی منع شده است، دولت سوئیس می تواند تصمیم بگیرد که آیا تحریم های اقتصادی را اعمال کند یا با اتحادهای نظامی بدون پیوستن به آنها همکاری کند.

دولت ایرلند آرزوی حفظ اختیارات حاکمیتی مشابه را دارد.

رای دهندگان سوئیسی در ماه نوامبر با پرسش بی طرفی دیگری روبرو هستند، زمانی که از آنها پرسیده می شود که آیا این کشور باید اجازه صادرات سلاح به یک گروه مشخص متشکل از 25 کشور را داشته باشد، حتی اگر آنها درگیر درگیری های مداوم باشند.

حمله روسیه به اوکراین و تشدید عملیات هیبریدی در خاک اروپا، محاسبات امنیتی سوئیس را تغییر داده است. این کشور مجبور شده است با آنچه بی طرفی در عمل به معنای آن است، مقابله کند. برن همچنین در حال تقویت دفاع خود، افزایش هزینه های نظامی و گسترش همکاری با شرکای اروپایی است.

جنگ اوکراین چالش جالب و در عین حال نظری دیگری را برای ایرلند ایجاد می کند. هرگونه توافق صلح بالقوه لزوما مستلزم «ضمانت‌های امنیتی» قوی برای اوکراین است که به معنای حضور نیروهای بین‌المللی نظارت بر صلح قابل توجه در این کشور است. روسیه بر عدم حضور نیروهای خارجی در خاک اوکراین اصرار دارد و حتی در صورت امضای قرارداد صلح، بعید به نظر می‌رسد که مأموریت سازمان ملل برای چنین نیروهایی را تأیید کند.

آیا ایرلند در ماموریتی که احتمالا در داخل کشور محبوب است کمک خواهد کرد؟ آیا مایلیم به قفل سه گانه اجازه دهیم دخالت ما را مسدود کند؟ و آیا مری لو مک‌دونالد، که به دیل گفت: «آیا پسرم بر سر جسد من مستقر می‌شود تا با یک جنگ تجاوزکارانه امپریالیستی علیه هر مردمی بجنگد»، آماده است تا بپذیرد که دفاع از مردم اوکراین ممکن است تا حدودی متفاوت باشد؟