ایرلند - چرا جزیره بودن مهم است اثر مایکل کرونین: تکان دهنده، تحریک آمیز، بی شرمانه

«خدا را شکر که ما توسط آب احاطه شده‌ایم»، ترانه‌ای از تصنیف جمهوری‌خواه دومینیک بهان، The Sea Around Us بود که در سال 1966 به مدت چهار هفته در صدر جدول تک‌آهنگ‌های ایرلند قرار گرفت. با توجه به این تک نگاری نسبتا عمیق‌تر استاد کالج ترینیتی دوبلین، مایکل کرونین، متاسفانه مردم ایرلند اهمیت جزیره‌ای بودن را برای خود فراموش کرده‌اند. سفرهای هوایی انبوه نه تنها آسمان ما را آلوده می کند، بلکه به ما این امکان را می دهد که با یک نگاه به نپتون آبی عمیق زیر، از کشورهای دیگر دیدن کنیم.

کرونین اصرار دارد که عقب نشینی ذهنی ایرلند از «جزیره بودن» فقط یک نگرانی آکادمیک نیست. او استدلال می کند که مقابله با بحران آب و هوا مستلزم یک تغییر اساسی در طرز فکر ما است، زیرا شما نمی توانید واقعا به یک مکان بدون درک واقعیت جغرافیایی آن اهمیت دهید. "هیچ انسان جزیره ای نیست، اما هر انسان در جزیره ایرلند یک جزیره نشین است. این واقعیت ساده به طور گسترده در زندگی ایرلندی نادیده گرفته می شود."

کرونین پرونده خود را از طریق سه مقاله می‌سازد که مانند سخنرانی‌های دانش‌آموز دانشگاهی خوانده می‌شوند و از رمان‌ها و فیلسوفان به اندازه گزارش‌های محیطی نقل قول می‌کنند. او با توضیح اینکه چگونه میل ایرلند برای فراتر رفتن از وضعیت جزیره ما طبیعی است، با توجه به ارتباط آن با جزیره‌گرایی، عقب‌ماندگی و آنچه پدر تد «قطعه‌های بزرگ» می‌خواند، شروع می‌کند. این امر با انقلاب دیجیتال ترکیب شده است، به این معنی که شهروندان بیشتر وقت خود را صرف نگاه کردن به صفحه نمایش در داخل خانه می کنند در حالی که طبیعت به "انتزاعی از راه دور" تبدیل می شود.

تام مک اینتایر: نویسنده ای که از جزیره ای در غرب ایرلند با جهان صحبت کرد

فصل میانی کرونین به پیامدهای «انصراف بزرگ» ما اختصاص دارد. او کلمات تندی برای به حاشیه راندن تحصیل جغرافیا در مدارس متوسطه، افزایش خانه‌های ساخته شده در دشت‌های سیل‌زده، و «فرهنگ تملک بر فرهنگ سکونت» در روستایی ایرلند دارد. او که کمتر قابل پیش بینی است، فعالان و سیاستمدارانی را که گرم شدن کره زمین را یک چالش کاملا فنی معرفی می کنند، سرزنش می کند. اگر چنین بود، مشکل آب و هوا سال‌ها پیش حل می‌شد.»

خوشبختانه، کرونین با تقلید از سنت برندان و تصور بهشت ​​جزیره ای به پایان می رسد. پیشنهادات رادیکال او شامل ایجاد دانشگاهی کاملا ایرلندی، کرسی های پارلمانی به سخنگویان حیوانات و بازگشت به اصول قانون برهون است که حقوق طبیعت را به رسمیت می شناسد. درخواست او برای «حاکمیت زیست‌محیطی» هیجان‌انگیز، تحریک‌آمیز و بی‌شرمانه، باید حداقل برخی از ما ساکنان جزیره را متقاعد کند که دوباره با آب‌ها و طبیعت وحشی ارتباط برقرار کنند.

"زندگی ما به طرز غیر قابل تصوری تغییر کرده است": افرادی که زندگی شهری را برای روستایی ایرلند ترک کردند

یا، همانطور که کرونین خودش می گوید، "زمان بازگشت به دریا است... زیرا دریا به ما پشت نمی کند."

اندرو لینچ یک منتقد مستقل کتاب است