ایلزه ایگنر، نامزد اصلی ریاست جمهوری آینده آلمان کیست؟

ایلسه آگنر، سیاستمدار باواریایی، به عنوان نامزد اصلی جانشینی فرانک والتر اشتاین مایر به عنوان رئیس جمهور آلمان ظاهر شده است، شخصیتی عمدتا تشریفاتی که با این وجود رئیس رسمی دولت است و به عنوان یک مرجع اخلاقی برای ملت تلقی می شود.

فریدریش مرتز، صدراعظم آلمان و رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) در آخر هفته اعلام کرد که طرفدار آگنر، کهنه‌کار حزب خواهر CDU، اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) و در حال حاضر رئیس پارلمان باواریا است.

مجمع ویژه ای به نام کنوانسیون فدرال در 30 ژانویه 2027 گرد هم می آید تا رئیس جمهور بعدی آلمان را انتخاب کند و از آنجایی که CDU، CSU و شریک ائتلافی آنها حزب سوسیال دموکرات (SPD) اکثریت را در کنوانسیون دارند، انتخاب آگنر بسیار محتمل تلقی می شود.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

ایلسه ایگنر از بسیاری جهات یک سیاستمدار غیرعادی است، به ویژه در آلمان: او مدرک دانشگاهی ندارد، اگرچه، به عنوان کوچکترین از چهار خواهر، به عنوان تکنسین مخابرات آموزش دید تا به شرکت برق والدینش بپیوندد.

او چندین سال را برای شرکت هلیکوپتر نظامی Eurocopter کار کرد، از زمانی که توسط غول هوانوردی و دفاعی ایرباس خریداری شد و در آنجا قطعات الکتریکی را توسعه داد.

او در سال 1994 برای CSU وارد پارلمان باواریا شد. از سال 1998 تا 2013 در پارلمان فدرال آلمان، بوندستاگ خدمت کرد، که در شش سال گذشته وزیر کشاورزی و حمایت از مصرف کننده در زمان آنگلا مرکل، صدراعظم CDU بود. هر دوی این پرتفولیوها شامل مهار فشار قابل توجهی از سوی مردم و سازمان‌های لابی قدرتمند و همچنین درگیری‌ها در اتحادیه اروپا بود. آگنر این دوره را بدون بحران های بزرگ پشت سر گذاشت و در دولت بسیار مورد احترام بود.

سیاست های پرسنلی احزاب سیاسی اغلب می تواند مانند یک بازی شطرنج به نظر برسد. در سال 2013، ایگنر سیاست ملی را ترک کرد و به ایالت خود بازگشت تا به عنوان وزیر اقتصاد باواریا در زمان نخست وزیر وقت ایالت هورست زیهوفر، که تلاش کرد او را به عنوان جانشین خود معرفی کند، خدمت کند.

اما پس از آن مارکوس سودر، وزیر دارایی باواریا و برای مدت طولانی بزرگترین رقیب زیهوفر در CSU آمد. این سودر، یک شخصیت رنگارنگ که همچنین ادعاهایی برای صدراعظم آلمان داشت، بود که در جنگ قدرت که پس از بازنشستگی زیهوفر پیروز شد، پیروز شد و در سال 2018 نخست‌وزیر ایالت باواریا شد.

آگنر و سودر هر دو در سال 1994 وارد پارلمان ایالتی باواریا شدند، زمانی که آنها جوانترین قانونگذاران ایالت بودند و از آن زمان تاکنون مسیرهای سیاسی آنها در هم تنیده شده است. اگرچه به قدرت رسیدن سودر مانع از آن شد که آگنر به نخست وزیری ایالت تبدیل شود، او در هشت سال گذشته به عنوان رئیس پارلمان ایالتی بایرن خدمت کرده است و یک شخصیت معتبر بسیار مورد احترام در ایالت است.

ماه‌هاست که ایگنر به عنوان یک نامزد بالقوه برای ریاست دولت آلمان پس از خروج اشتاین مایر در سال آینده بر اساس قانون اساسی معرفی شده است.

خود سودر در ماه آوریل آشکارا از او به عنوان یک نامزد مناسب یاد کرد و نشانه هایی از حمایت چندین نماینده CDU و CSU و همچنین از سوی صفوف چپ میانه SPD و سبزهای طرفدار محیط زیست وجود داشت. اما مرز برای مدت طولانی محتاط به نظر می رسید. نام‌های دیگر آمدند و رفتند.

هنگامی که صدراعظم در سخنان افتتاحیه خود در جلسه CSU در مونیخ در ماه اکتبر با نام ایگنر احوالپرسی کرد، مجبور شد برای تشویق شدید نمایندگان که برای تجلیل از این سیاستمدار کهنه کار به پاهای خود برخاستند، مکث کند.

در ژانویه، روزنامه باواریایی مرکور از بازدید ایگنر از مدرسه ای در شهر تگرنسی گزارش داد، جایی که او به سوالات دانش آموزان کلاس چهارم برای روزنامه دانش آموزی آنها پاسخ داد. سیاستمدار CSU به آنها گفت که او برای حرفه خود برنامه ریزی نکرده بود، اما او هرگز نتوانست "دهان خود را بسته نگه دارد" و این نیز بخشی از دلیل انتخاب او برای دفاتر مختلف خود بود.

با این حال، همچنین قابل توجه بود که او کاملا قادر است "دهان خود را بسته نگه دارد" زمانی که عاقلانه این کار را انجام دهد: او تا حد زیادی از اظهار نظر علنی در طول مانورهای داخلی برای نامزدی در احزاب اتحادیه خودداری کرده است.

آگنر نه تنها اولین رئیس جمهور زن آلمان خواهد بود، بلکه اولین کسی است که مجرد بوده و هرگز ازدواج نکرده است. اگرچه مردان بر این دفتر تسلط داشتند، تقریبا در همه انتخابات از سال 1999 نامزدهای زن وجود داشته است. در آن سال، اتحادیه، فیزیکدان تورینگنایی، داگمار شیپانسکی را معرفی کرد، در حالی که حزب سوسیالیسم دموکراتیک (PDS)، پیشروی حزب چپ سوسیالیست، اوتا رانکه-هاینمن الهی‌دان را در رقابت با سوسیال دموکرات معرفی کرد.

اما با در نظر گرفتن اکثریت مورد نیاز در کنوانسیون فدرال، هر دو در واقع فقط نامزدهای نمادین احزاب اقلیت بودند، همانطور که همه نامزدهای زن دیگر از آن زمان تاکنون چنین بودند. این یکی از دلایلی است که فشارهایی برای انتخاب یک زن به عنوان نامزد اکثریت وجود دارد. ایگنر مدتهاست که از احترام اردوگاه محافظه کار برخوردار بوده است.

آلمان هرگز رئیس جمهور یا در واقع صدراعظم از CSU نداشته است، یک حزب منطقه ای که با این وجود به لطف اتحادش با CDU قدرت ملی را در اختیار دارد. یکی از اعضای CSU، ریچارد استوکلن، از سال 1979 چهار سال به عنوان رئیس بوندستاگ - که به طور رسمی دومین دفتر عالی کشور است - گذراند.

اگر درهای ریاست جمهوری به روی ایگنر باز شود، بسیاری بر این باورند که جاه طلبی های سودر برای صدراعظم شدن را از بین می برد. CDU - یک حزب محافظه‌کار بسیار بزرگ‌تر - معمولا در انتخاب یک نامزد صدراعظم در زمان برگزاری انتخابات عمومی، CSU را زیر پا می‌گذارد، و بعید به نظر می‌رسد که CDU دو شخصیت CSU را که کشور را رهبری می‌کنند، تحمل کند.

اما انتخاب آگنر یکی از رقبای کلیدی سودر را نیز از خانه حذف می‌کند: آگنر که هنوز تنها 61 سال دارد، از محبوبیت عالی برخوردار است و رقیب طبیعی نخست‌وزیر 59 ساله ایالت محسوب می‌شود.

در نهایت، با نامزد کردن ایگنر، مرز همچنین راه را برای کسی از CDU هموار می کند تا صدراعظم بعدی شود - البته به شرط اینکه CDU/CSU در انتخابات فدرال بعدی پیروز شود.

اما ابتدا، کنوانسیون فدرال باید در 30 ژانویه تصمیم خود را اتخاذ کند.

این مقاله در اصل به زبان آلمانی نوشته شده است.