ایلهان عمر به تازگی وارد آینه تفریحی ترامپ شد

تفتیش فدرال از خانه ایلهان عمر، نماینده مجلس نمایندگان در واشنگتن، صبح روز دوشنبه، یکی از سرسخت ترین مخالفان دونالد ترامپ را در یک سالن سیاسی از آینه ها قرار داد، جایی که تقریبا هر چیزی که او در دفاع از خود می گوید، ممکن است شبیه چیزی باشد که رئیس جمهور سال ها گفته است.

خانم‌ها و آقایان، آینه‌ی تفریحی ترامپ است، جایی که چهره‌ها تغییر می‌کنند و اتهام‌ها مسیر را معکوس می‌کنند، اما فیلمنامه سیاسی دست نخورده باقی می‌ماند.

ترامپ سال‌هاست که تحقیقات جنایی در مورد رفتار خود را به عنوان آزار و اذیت سیاسی به تصویر می‌کشد و از آمریکایی‌ها می‌خواهد که دادستان‌ها را طرفدار و دادگاه‌ها را ابزار قدرت بدانند. یک برنامه تلویزیونی سیاسی با شخصیت های شرور و قهرمان، که در زمان واقعی در سراسر مؤسسات آمریکایی پخش می شود.

اکنون عمر، یک دموکرات مترقی که تضادش با رئیس جمهور کاملا ثابت شده است، با یک معضل سیاسی بدیع مواجه است. خوب، حداقل برای ما مصرف کنندگان این برند سیاست نفیس است.

اگر او این تحقیقات را به عنوان یک آزار و شکنجه با انگیزه سیاسی محکوم کند، این خطر را دارد که به انعکاس نامحتمل خود ترامپ تبدیل شود و همان زبانی را که او برای بی اعتبار کردن پرونده های جنایی علیه خود به کار برد، بپذیرد. ترامپ به سختی می‌توانست مثال راحت‌تری از استدلال خود بخواهد: ظاهرا زمانی که طرف مقابل مورد بررسی قرار می‌گیرد، تحقیقات به شکار جادوگران سیاسی تبدیل می‌شود.

این رفتار، با این استدلال که نهادهایی که تحقیقات را انجام می دهند از نظر سیاسی به خطر افتاده اند، همچنین او را مجبور می کند توضیح دهد که چرا آمریکایی ها باید به همان نهادها در هنگام تحقیق درباره ترامپ اعتماد کنند.

موقعیت جایگزین نیز دشواری خاص خود را دارد. اگر عمر از تحقیقات به عنوان اعمال قانونی اقتدار فدرال استقبال کند، خطر اعتبار بخشیدن به فرآیندی را دارد که ممکن است دلایل خوبی برای زیر سوال بردن استقلال آن داشته باشد، به ویژه با توجه به سابقه رئیس جمهور در مورد هدف قرار دادن علنی او.

طنز سیاسی برای هر دو طرف مشکل دارد: اگر هر تحقیقی از یک سیاستمدار را بتوان به عنوان آزار و شکنجه رد کرد، مردم چگونه باید سوء استفاده واقعی از قدرت را از یک جنایت واقعی تشخیص دهند؟

و شاید برای عمر ناراحت‌کننده‌تر این باشد که وقتی ماموران به درب ورودی خود می‌رسند، چگونه می‌توان از یکپارچگی سیستم قضایی دفاع کرد و در عین حال تمامیت آن را زیر سوال برد؟

اجازه دهید ابتدا موارد بدیهی را بیان کنیم: زیر سؤال بردن انگیزه های تحقیقات و رد مشروعیت خود سیستم قضایی دو چیز کاملا متفاوت هستند. با توجه به این نکته، عمر می تواند بدون تسلیم شدن از اعتقاد خود به حاکمیت قانون، مدرکی مبنی بر استقلال دادستانی را مطالبه کند. ترامپ نیز حق داشت عادلانه بودن دادرسی علیه خود را به چالش بکشد.

و در صورتی که مقامات فدرال شواهد معتبری مبنی بر تخلف داشته باشند، پرونده ای کاملا قانونی برای تحقیق درباره عمر وجود دارد. حکم بازرسی که توسط یک قاضی تأیید شده باشد، وزن قانونی دارد، هر چند که شرایط مربوط به آن از نظر سیاسی متهم باشد.

با این حال، در سطح سیاسی، این تمایزات هرگز واقعا مهم نیستند، شاید به این دلیل که تفاوت‌های ظریف تلویزیون ضعیف را ایجاد می‌کند و ریاکاری در صفحه کوچک به خوبی ترجمه می‌شود. افسوس، نه ترامپ و نه عمر نمی توانند تصمیم بگیرند که آیا تحقیقاتی صرفا با سیاسی خواندن آن مشروع است یا خیر.

به هر حال، ترامپ سال‌ها صرف این بحث کرد که تحقیقات علیه او انگیزه‌های سیاسی دارد. با این حال، در ماه مه 2024، یک هیئت منصفه در منهتن او را به 34 مورد جنایت در جعل سوابق تجاری محکوم کرد. او متعاقبا با اجتناب از زندان، مشروطیت و جریمه نقدی، مرخصی بدون قید و شرط دریافت کرد، اگرچه این محکومیت همچنان پابرجا بود.

دفاع سیاسی او می تواند همراه با محکومیت کیفری باشد. یکی دیگر را خنثی نکرد.

پرونده عمر در مرحله خیلی زودتر است. بازرسی از خانه او نه تخلف جنایی و نه آزار و شکنجه سیاسی را نشان می دهد. هیچ اتهامی اعلام نشده است و مردم هنوز شواهد پشت این تحقیقات را مشاهده نکرده اند.

در واقع، ناراحت‌کننده‌ترین احتمال برای هر دو اردوگاه سیاسی این است که یک تحقیق می‌تواند زمینه‌های مشروع داشته باشد و در عین حال سؤالات مشروعی در مورد مداخله سیاسی ایجاد کند.

اگر اتهامات مطرح شود، دادستان باید ادعای خود را در دادگاه اثبات کند. اگر شواهدی از مداخله سیاسی ظاهر شود، آن نیز مستلزم بررسی دقیق است.

در آینه تفریحی ترامپ، عمر ممکن است متوجه شود که دشمنش به او خیره شده است. اما فراتر از شیشه‌های تاب‌خورده، واقعیتی نهفته است که کمتر سازگار است: حقایق هیچ تعهدی برای تملق هیچ یک از بازتاب‌ها ندارند.