ایلینوی اولین قانون مهاجرت آب و هوایی این کشور را تصویب کرد. تلاش از آن زمان به پایان رسیده است.

هر سال، بلایای آب و هوایی میلیون ها نفر را مجبور به ترک خانه های خود می کند. پس از سیل، آتش سوزی و خشکسالی، آنها با چالش یافتن مکانی جدید برای بازسازی زندگی خود مواجه می شوند. آنها بخشی از جمعیت رو به رشد افرادی هستند که بدون حمایت قانونی خاص در حال حرکت هستند، که معمولا به عنوان مهاجران آب و هوایی شناخته می شوند. اکثر آنها در داخل کشور خود حرکت می کنند، در حالی که دیگران به دنبال پناهندگی در آن سوی مرزها هستند.

هر چه سیاره گرمتر شود، انتظار می رود تعداد مهاجران آب و هوایی بیشتر شود. پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که تا سال 2050 حداقل 44 میلیون نفر در سراسر جهان آواره خواهند شد. مکان های بسیار کمی برای این امکان برنامه ریزی می کنند.

پاییز گذشته، زمانی که فرماندار جی بی پریتزکر قانون جابجایی آب و هوا را امضا کرد، ایلینویز تنها ایالتی در کشور بود که تلاش می‌کرد راه‌هایی را پیش‌بینی کند که مهاجرت‌های ناشی از اقلیم می‌تواند زندگی ساکنان فعلی و کسانی که ممکن است بیایند را تغییر دهد. این قانون یک کارگروه ایجاد کرد تا بررسی کند که چگونه الگوهای مهاجرت آب و هوایی داخلی و بین المللی می تواند زیرساخت ها، منابع و ساکنان ایلینوی را آزمایش کند.

اولین قانون در نوع خود، تیم تازه تشکیل‌شده را ملزم می‌کند تا دو گزارش را در سال آینده منتشر کند که در آن توانایی ایالت برای رسیدگی به مهاجرت آب‌وهوایی حداقل تا سال 2050 مشخص می‌شود. اگر ایالت غرب میانه موفق شود، می‌تواند به طرحی برای چگونگی ایجاد فضا برای ایالت‌ها برای مهاجران آسیب‌پذیر تبدیل شود.

اما تنها یک سال پس از معرفی این تلاش، مقامات دولتی تا حد زیادی آن را کنار گذاشتند.

قانون‌گذاران ضرب‌الاجل‌های گزارش‌دهی را به تعویق انداخته‌اند و هنوز کارگروه را تشکیل نمی‌دهند، حتی اگر اولین گزارش در دسامبر منتشر شود.

پریتزکر، قانونگذاران ارشد ایالت و روسای چندین آژانس ایالتی ایلینویز قرار بود حداکثر 90 روز پس از اجرایی شدن قانون، اعضای هیئت مدیره را منصوب کنند. برای بیش از یک سال، تنها یک انتصاب در کارگروه 17 کرسی انجام شد.

مهاجران، اکثرا از هائیتی، در سفر خود به سمت ایالات متحده، از طریق Darien Gap، امتداد 66 مایلی جنگل بارانی بین آمریکای شمالی و جنوبی، سفر می کنند. جان مور / گتی ایماژ

WBEZ و Grist با مقامات ایالتی مسئول انتصاب هیئت مدیره از جمله پریتزکر، چهار عضو مجمع عمومی ایلینویز و روسای هفت سازمان ایالتی تماس گرفتند. علاوه بر دفتر فرماندار، تنها رئیس سنای ایلینویز، دان هارمون، با انتصاب سناتور ایالتی Graciela Guzman که نماینده شیکاگو است، پس از تماس با وی برای اظهار نظر، به گروه ضربت منصوب شد.

خوزه کوریا، سخنگوی فرماندار در بیانیه ای به WBEZ و Grist گفت: فرماندار پریتزکر به مبارزه با تغییرات آب و هوایی و آماده کردن ایلینوی برای تأثیرات آن، از جمله مهاجرت مرتبط با آب و هوا متعهد است. این کار مهم است و دولت به همکاری با قانونگذاران، آژانس های دولتی و ذینفعان برای تعیین جدول زمانی و پیشبرد گروه ویژه ادامه خواهد داد.»

دفتر فرماندار تخمینی از زمان در دسترس بودن جدول زمانی ارائه نکرد.

گوزمن، یک دموکرات شیکاگو که قانون جابجایی آب و هوا را معرفی کرد و هفته گذشته به عنوان کارگروه منصوب شد، در مورد تأخیرهایی که قانون آب و هوا را در پاییز گذشته تصویب کرد، گفت: «ما پاسخ روشنی دریافت نکردیم. "این دو سال در حال ساخت است ... من مفتخرم که در گروه ویژه جابجایی آب و هوا خدمت می کنم و آماده هستم تا سر کار بروم."

قانون مواردی را که گزارش ها باید به آن توجه کنند مشخص می کند، اما عواقب ناتوانی در اجرای این دستور را در بر نمی گیرد. اولین گزارش که قرار است در پایان سال ارائه شود، از گروه ویژه می خواهد که آخرین داده ها و یافته های علمی را برای تعیین مقیاس مهاجرت آب و هوایی مورد انتظار در ایالات متحده و کشورهای همسایه در دهه های آینده جمع آوری کند. گزارش زیر که در پایان سال 2027 ارائه می شود، قرار است ارزیابی کند که سازمان های دولتی و برنامه های موجود چگونه باید در پاسخ به جابجایی های ناشی از فاجعه تکامل پیدا کنند.

بعدی را بخوانید

بزرگترین مشکل مهاجرت آب و هوایی ممکن است این باشد که به اندازه کافی وجود ندارد

جولیان هاتم

گوزمن که از پناهجویان سالوادورایی در لس آنجلس متولد شده است، این لایحه را در فوریه 2025 تنها یک ماه پس از وقوع 14 آتش سوزی جنگلی در جنوب کالیفرنیا ارائه کرد و ده ها هزار خانه و ساختمان را در دومین و سومین آتش سوزی های مخرب این ایالت به آتش کشید.

خانواده من، مانند بسیاری از خانواده‌های آنجا، صحبت‌های واقعا واقعی داشتند: اگر این آتش‌سوزی‌ها به دره‌ای که در آن زندگی می‌کردند نفوذ کند، کجا خواهند رفت؟ او گفت.

آنها می توانند به ایلینوی بیایند.

ایالت معتدل غرب میانه یک نیروگاه کشاورزی است، در مجاورت 20 درصد از آب شیرین یخ زده جهان، نسبتا ایمن از طوفان ها و آتش سوزی های جنگلی است، و به اندازه کافی در داخل خاک است که افزایش سطح دریا خطری فوری نیست. یک تحلیل اخیر توسط AlphaGeo، یک شرکت مدل‌سازی ریسک آب و هوا، شیکاگو را به عنوان مقاوم‌ترین شهر بزرگ سیاره زمین در برابر آب و هوا، با استناد به این مزایا و «زیرساخت‌های شهری قوی» رتبه‌بندی کرد.

با توجه به این شرایط مساعد، شیکاگو، ایالت ایلینویز و غرب میانه گاهی اوقات به عنوان "بهشت آب و هوا" نامیده می شوند، یک اصطلاح برای مقاصدی که به عنوان عایق از آب و هوای شدید به بازار عرضه می شوند. اما دانشمندان و کارشناسان سیاست سال‌ها این ادعاها را عقب نشینی کرده‌اند و مخالفت می‌کنند که چنین مکانی وجود ندارد. آنها می گویند که ماهیت تغییرات آب و هوایی جهانی است و افزایش دما اثرات مخرب آبشاری بر تمام حیات روی این سیاره خواهد داشت - از جمله غرب میانه، جایی که تغییرات آب و هوایی اثر خود را بر جای گذاشته است.

در سال گذشته، ساکنان شیکاگو سیل قابل توجه و گسترده را تجربه کردند، زمانی که تونل عظیم و سیستم مخزن آن تقریبا به ظرفیت خود رسید. تعداد بی سابقه گردبادها، گرمای شدید و دود آتش سوزی که سطح کیفیت هوا را برای نزدیک به یک هفته کامل افزایش داد، تابستان گذشته را شبیه به هیچ خاطره اخیر کرد.

گوزمن گفت: "این همه چیزی است که من در اطرافم درباره آن صحبت می کند - فقط رویدادهای آب و هوایی باورنکردنی که ما در ایالت خود داشته ایم." "این واقعا آشکار است که چرا این نوع برنامه ریزی مهم است."

مردم در کنار دریاچه میشیگان در شیکاگو پیش از موج گرما در ژوئن 2025 دیده می شوند. جاشوا لات / واشنگتن پست از طریق گتی ایماژ

او گفت که این قانون فرصتی برای دولت است تا منابع خود را درک کند و برای هجوم بالقوه ساکنان جدید - که می تواند به معنای ساخت مسکن ارزان قیمت یا برنامه های شغلی جدید باشد - برنامه ریزی کند. اما قبل از وقوع هر یک از اینها، دولت به یک نقشه راه نیاز دارد.

ایلینوی تنها ایالتی است که دستور صریح برای آماده شدن برای تغییر جمعیت به دلیل تغییرات آب و هوایی دارد. با این حال، سایر ایالت ها شروع به تصویب یا حداقل در نظر گرفتن جابجایی مرتبط با آب و هوا کرده اند. مین مهاجرت آب و هوا را در برنامه ریزی تاب آوری گسترده تر در سراسر ایالت گنجانده است. و قانونگذاران در کالیفرنیا، هاوایی و نیوجرسی لایحه هایی را برای شروع برنامه ریزی برای حفاظت از جوامع ساحلی آسیب پذیر در برابر افزایش سطح دریا و خرید برخی از دارایی های در معرض خطر ارائه کرده اند.

در اوایل سال جاری، قانونگذاران آلاسکا قانونی را تصویب کردند که در آن متعهد شدند به جوامع کم ارتفاع و ساحلی کیپنوک و کوئیگیلینوک کمک کنند تا در پیامدهای ویرانگر طوفان هالونگ جابجا شوند.

در غرب میانه، شهر سینسیناتی نیز برای تازه واردانی که به دنبال پناهگاه آب و هوایی هستند آماده می شود. در اوایل سال جاری، مقامات شهری طرحی را منتشر کردند که تا سال 2050 بیش از 500000 ساکن جدید را در خود جای دهد. این طرح شهر را به عنوان "ضد آب و هوا" به بازار نمی آورد. در عوض، راه‌هایی را برای بهبود کیفیت زندگی ساکنان از طریق افزایش دسترسی به مسکن مقرون به صرفه و سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل عمومی ترسیم می‌کند - که برخلاف پیشنهاد ایلینوی نیست.

به گفته بایران جونز، جغرافیدان و استاد کالج باروخ در شهر نیویورک، که روی گزارش‌های جابجایی و جابجایی آب و هوای برجسته کار کرده است، ایلینوی هنوز راه طولانی در پیش دارد.

او گفت: "این یک کار دلهره آور است و ایالت ایلینوی باید آن را تشخیص دهد."

بخشی از مسئله این است که اصطلاح «مهاجر آب و هوا» نسبتا جدید است و هیچ تعریف مورد توافق جهانی ندارد. پناهندگان اقلیمی نیز طبق قوانین بین المللی هیچ گونه شناسایی قانونی ندارند. بیشتر حمایت‌های امروزی از پناهندگان بر اساس کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان است که این تعریف را محدود به فردی می‌کند که «به دلایل نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقاید سیاسی تحت آزار و اذیت قرار می‌گیرد».

بعدی را بخوانید

"هر روز موانع بیشتر است": چگونه ایالات متحده پناهندگان آب و هوا را مسدود می کند

الیور میلمن، گاردین

مدل‌سازی تغییرات اقلیمی و مهاجرت به‌طور مستقل نیز بدون تلاش برای توضیح این دو با هم به اندازه کافی دشوار است. مهاجرت به تنهایی یک پدیده پیچیده است که توسط عواملی از چشم انداز اقتصادی گرفته تا روابط خانوادگی، جنسیت و فقر هدایت می شود و حتی قبل از افزایش فشار تغییرات آب و هوایی، پیش بینی آن را دشوار می کند.

اما جونز گفت که مقامات ایلینوی می‌توانند با شناسایی آنچه که ایلینوی را خاص می‌کند - مانند بخش کشاورزی وسیع و منطقه بزرگ شهری آن - و مدل‌سازی اینکه چگونه می‌تواند بر الگوهای مهاجرت تأثیر بگذارد، بر تحقیقات موجود استوار شوند. او گفت که این کار زمان بر خواهد بود، اما تغییرات آب و هوایی در حال حاضر بر الگوهای مهاجرت تأثیر می گذارد و بهترین راه برای محدود کردن اختلالات، برنامه ریزی برای آن است.

جونز گفت: «خدمات فوق‌العاده‌ای خواهد بود و مطمئنا کمک می‌کند که مکالمه در جایی که مکالمه محدودی در این کشور وجود دارد، تا این مرحله آغاز شود».

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوانی که ایلینوی اولین قانون مهاجرت آب و هوایی کشور را تصویب کرد منتشر شد. تلاش از آن زمان به پایان رسیده است. در 28 سپتامبر 2026.