ایمان، مادری، و راک اند رول: سه نوازنده اسرائیلی دوباره متحد می شوند تا The Mothers را تشکیل دهند

شارون راتر، خواننده، به طور معمول به همنوازنده اش، شیری هادار، در خلال گفتگو در مورد زندگی آنها گفت: "خب، تو تسلیم شدی." نظر راتر عصبی شد و حقیقتی عمیق‌تر را فاش کرد: در حالی که این زنان از دنبال کردن سلبریتی تجاری دست کشیده بودند، اما حاضر به دادن آن نبودند.

در مورد خود موسیقی صحبت کنید. اما نیش این اظهارات به عنوان کاتالیزوری ناگهانی عمل کرد که هادار، کیبوردیست سابق گروه مستقل راک Izabo را مستقیما به تلفن خود فرستاد. گفتم: چی؟ و فورا نوآ را صدا زد،" هادار به یاد می آورد. دوست آن طرف خط نوآ جینو بود، یک خواننده قدرتمند که سال ها به دنبال راهی برای بازگشت به یک استودیوی ضبط بود. جینو یک بار با لیبل بزرگ Hed Arzi قرارداد امضا کرده بود و قبل از اینکه آخرین تماس تلفنی قطعه موسیقی حرفه ای او متوقف شود، صدای برجسته در پروژه Toldot HaMayim دنی ساندرسون بود.

جینو می‌گوید: «سال‌ها می‌خواستم یک گروه کاملا زنانه تشکیل دهم. "من و شوهرم رون ابتدا به شیری فکر کردیم. او شارون را می‌شناخت، و من در طی کلاس‌هایی در یک مرکز میراث یهودی تل آویو با او آشنا شده بودم." با آن تماس، سه نماد مستقل سابق رسما با هم متحد شدند و یک قربانی مشترک را به یک گروه راک جدید و مبتنی بر ایمان تبدیل کردند.

هادار می‌گوید: «ما با تمام قوا جلو رفتیم. از صحنه راک مستقل تل‌آویو تا ایمان، خانواده علی‌رغم تغییرشان به سمت سبک‌های زندگی مذهبی، هر سه زن هنوز خاطره عمیق گذشته‌ی راک اند رول خود را حفظ می‌کنند. آن‌ها دیگر نمادهای مستقل سکولار نیستند که زمانی بر امواج تلویزیونی تل‌آویو تسلط داشتند، و امروز زندگی‌های شخصی متفاوتی دارند. برسلوف حسید; جینو به طور مشابه یک سبک زندگی مذهبی روستایی را با خانواده اش انتخاب کرد. در حالی که هادار در مرکز تل‌آویو سکولار باقی می‌ماند و فرزندانش را در یک مدرسه انسان‌شناسی بزرگ می‌کند، در حالی که به مطالعه ابعاد درونی می‌پردازد.

با این حال، پیوند خلاقانه با ریشه‌های آن‌ها دست نخورده باقی مانده است – گواه آن این است که راتر سال گذشته در مرکز اناو به صحنه بازگشت تا آهنگ کلاسیک خود "Arutz Elecha" ("Run 2U") را با بری ساخاروف، هادار در استودیوی خانگی‌اش می‌نویسد، و جینو در حال نوشتن موسیقی جدیدی از نام آنها بود. اولین جلسات تمرین کاملا توسط برنامه‌های مراقبت از کودکان دیکته می‌شد. هادار می‌گوید: «ما قبلا جلسات را برنامه ریزی می‌کردیم، فقط برای اینکه آنها لغو می‌شدند.» وقتی آنها در نهایت متعهد شدند که موسیقی را برای عموم منتشر کنند، آنها

نام نسخه انگلیسی The Mothers را با هدف دستیابی به مخاطبان یهودی گسترده تر و جهانی تر تغییر دادند. آنها از آن زمان اولین تک آهنگ "100%" را منتشر کردند و به دنبال آن آهنگ دوم خود به نام "Adon HaNiflaot" را منتشر کردند که نماز سنتی صبحگاهی را با برکت Yotzer Or به یک موسیقی شیک و مدرن مستقل تبدیل می کند. در استودیوی اصلی The Mother در حال حاضر در استودیوی اصلی کار می کند. آویو، فضاهایی که هادار و شریک او، خواننده و تهیه کننده ایزابو، ران شم-توف، به اشتراک گذاشته اند.

در داخل استودیو، نقش‌های آن‌ها بر اساس شخصیت در جای خود قرار گرفتند. روتر توضیح می‌دهد: «شیری دارای ذوق عالی و بینش اصلی است. "او همیشه می داند که چگونه چیزها را منحصر به فرد جلوه دهد، و او رئیس در این قلمرو است." نوآ یک نویسنده با استعداد است. او بیشتر آهنگ های مادری را نوشت. او روح گروه است – که بعد عمیقا معنوی به ارمغان می‌آورد. «من نیروی محرکه هستم – سریع، کارآمد و پیشرو؛ من می‌دانم چگونه تولید را مدیریت کنم و همه چیز را سبک نگه دارم».

روتر با خنده می‌گوید: «وقتی بچه‌ها کوچک بودند، زمان زنده ماندن بود و موسیقی در انتهای فهرست اولویت‌ها قرار داشت، زیرا نوع مهم‌تری از خلقت اتفاق می‌افتاد. امروزه، بچه‌ها دیگر لحظه به لحظه، روزانه به من نیازی ندارند، بنابراین می‌توانم زمانی را برای بازگشت به چیزهایی که دوست داشتم اختصاص دهم – چیزهایی که به مدت 20 سال در تعلیق مانده بودند.

در نتیجه، خانه خود او در یک تعادل سکولار-مذهبی ظریف وجود دارد. هادار می گوید: «ما می دانیم که چگونه این وضعیت را در واقعیت پیچیده خود مهار کنیم. "ران مذهبی نشده است، اما او عمیقا به انتخاب من و دخترم احترام می گذارد. او 15 ساله است و در تمام مراحل مذهبی شدن با من بود. به عنوان مثال، در روز شب، من چراغ ها را روشن نمی کنم، اما او روشن می کند. هر کدام از ما هر کاری را که می خواهیم انجام می دهیم، اگرچه کارهایی وجود دارد که او انجام نمی دهد.

مثلا او مشعل را در آشپزخانه روشن نمی‌کرد.» تغییر سبک زندگی اساسا کتاب‌های غزلیات آنها را بازنویسی کرده است. جینو می‌گوید: «یک بار می‌خواستم فقط در مورد چیزی بنویسم که احساس می‌کردم «درست» است. بعدها مرحله ای را گذراندم که فقط درباره خدای متعال نوشتم. امروز، اشعار من بر روی کارکردهای درونی روح و جهان تمرکز دارد.» راتر به انتخاب‌های الهیات متمایز آنها از دریچه‌ای ادبی می‌نگرد.

"ما از یک مکان شروع کردیم و مسیرهای مختلفی را در پیش گرفتیم - دقیقا مانند شعر فراست "جاده ای که طی نشده". تورات 70 چهره دارد. هر یک از ما بر اساس موقعیت خاص خود انتخابی انجام دادیم... اما در نهایت، همه چیز به یک چیز منتهی می‌شود.» راه‌های مختلف معنویت یهودی فعالیت به‌عنوان یک گروه موسیقی راک مذهبی کاملا زنانه، مرزهای هلاکی منحصربه‌فردی را ارائه می‌کند، به‌ویژه در مورد kol isha - ممنوعیت ارتدکس علیه مردان که به آواز زنان گوش می‌دهند.

جینو برای حرکت رو به جلو، قبل از اینکه موسیقی آنها را آنلاین کند، به دنبال مشاوره معنوی بود. جینو توضیح می‌دهد: «خاخام من را تأیید کرد، زیرا اساسا مردان می‌توانند انتخاب کنند که ببینند و گوش کنند یا نه. "کسانی که تمرین گوش ندادن به زنان را رعایت می کنند، به سادگی گوش نمی دهند. این تایید به ما اجازه می دهد تا کار کنیم و آهنگ هایی منتشر کنیم، زیرا قبل از آن، ما واقعا گیر کرده بودیم." در حالی که تک آهنگ های دیجیتال آنها به صورت عمومی پخش می شود، برنامه های زنده آینده آنها - که با کمک مالی از قرعه کشی ملی Mifal Hapayis تامین می شود - فقط برای مخاطبان زن آزاد خواهد بود. راه اندازی کمیاب گاه به گاه قرعه کشی می شود.

به HaMechashefot (جادوگران)، مشهورترین گروه راک تمام زنانه اسرائیل، ارتباطی که خاطرات شخصی را برای روتر به ارمغان می‌آورد. «من در همان حلقه‌هایی حرکت کردم که مرحوم اینبال پرلموتر بود، اما متأسفانه، ما واقعا هیچ‌وقت همدیگر را ملاقات نکردیم. من فیلم درباره او را دیدم و در بیشتر آن‌ها گریه کردم. این داستان بسیار غم‌انگیزی است.» ایجاد تعادل بین رعایت مذهبی با موسیقی راک.

«امروز، من موسیقی می‌سازم و باید بیرون بروم و مخاطبی پیدا کنم – مخاطبی که می‌توانست از قبل مال من باشد. با هد ارضی هم قرارداد بسته بودیم. نمایندگان لیبل به دیدن من می آمدند و سپس به سمت جنوب می رفتند تا او را ملاقات کنند. بنابراین، بله، درد دارد – سال‌ها درد داشت و شکمم را به لرزه در می‌آورد – اما من سفر خودم را می‌پذیرم.» روتر نتیجه را متفاوت ارزیابی می‌کند. «در اعماق وجود احساس کوچکی از یک فرصت از دست رفته وجود دارد، اگرچه همیشه چنین احساسی نداشتم... من موسیقی می‌سازم زیرا بخشی از چیزی است که من هستم.

سعی می کنم آنقدر روی نتیجه تمرکز نکنم. آنچه مرا به حرکت در می آورد لذت خود سفر است. کافی است فقط قلب یک نفر باز شود، یا اگر موفق شویم با شنیدن موسیقی ما لحظه‌ای شادی را برای کسی به ارمغان بیاوریم.» دهه‌ها دور از حرفه‌ای، دیدگاه آن‌ها را نسبت به آنچه که یک حرفه موسیقی موفق را تعریف می‌کند تغییر داده است. به‌جای وسواس بر معیارهای صنعت یا تأیید جریان اصلی، هم گروه‌ها به طور فعال رشد شخصی و انعطاف‌پذیری عاطفی را از طریق موسیقی خود تمرین می‌کنند.

برای آنها، معیار موفقیت دیگر یک استاندارد صنعتی نیست، بلکه یک معیار شخصی است. روتر خاطرنشان می‌کند: «ما سال‌ها است که روی ویژگی‌های شخصیتی خود کار می‌کنیم و متوجه شده‌ایم که هیچ چیز واقعا حیاتی نیست. "مهمترین چیز این است که با هم خوش بگذرانیم." برای اطلاعات بیشتر، از youtube.com/@THEMOTHERSIL دیدن کنید