اینجا، آنجا و همه جا: جشنواره فیلم مردم‌شناسی 2026 دوره‌های فرهنگی جهانی را انجام می‌دهد

وضعیت انسانی - اکنون یک وضعیت مالیاتی وجود دارد. ما تمام زندگی‌مان را صرف این می‌کنیم که بفهمیم چه کسی هستیم یا با آن کنار بیاییم، چه رسد به اینکه بخواهیم به نوعی روی مردم از اقلیم‌های بسیار متفاوت نظارت کنیم. سپس، اگر شبکه‌های مغزی و احساسی‌مان را کمی دورتر پرتاب کنیم، ممکن است به‌طور تعمیم، به حکمتی مبتکرانه دست پیدا کنیم که ممکن است به ما کمک کند تصویر کمتر پیکسلی از خودمان به دست آوریم. این تا حدی تفکری است که پشت جشنواره فیلم مردم‌شناسی است که در سینماتک اورشلیم با همکاری گروه جامعه‌شناسی و جامعه‌شناسی برگزار می‌شود.

دانشگاه عبری، در یک دهه و نیم گذشته. این رویداد توسط مدیر هنری چند ساله نوریت کدار و مدیر آکادمیک پروفسور تامار الاور، به همراه یکی دیگر از کارکنان دپارتمان دانشگاه عبری، انسان شناس، محقق و فیلمساز دکتر لیدیا گینزبورگ، در سکان تولید آکادمیک نظارت می شود. پانزدهمین دوره جشنواره با تاریخ 17 و 14 نوامبر برای نمایشگاه فیلم سینمایی و 17 تا 49 نوامبر برنامه ریزی شده است. حوزه های فرهنگی برای این برنامه سه روزه صف کشیده اند.

این جشنواره از زمان تأسیس خود، نمایش‌هایی را با سخنرانی‌های دانشگاهیان از حوزه‌های مرتبط، و بحث‌های متخصصان فرهیخته در مورد موضوع مورد بحث انجام داده است. به این ترتیب، اساتیدی مانند ارتباطات، دین و جنسیت در کالج آکادمیک ساپیر، دکتر ریوکا نریا-بن شهر، جامعه‌شناس دانشگاه آزاد، پروفسور.

موتی رگو و همچنین گینزبورگ به مخاطبان سینماتک خود اطلاعاتی در مورد چرایی و چرایی منظره انسانی که قرار است در مستندهای بعدی با آن‌ها مواجه شوند، ارائه می‌کنند. مجموعه هفته آینده همچنین چند مهمان از خارج از کشور را به نمایش می‌گذارد: سمیرا فوکس، فیلمساز اتریشی و همتای ایتالیایی پریچیگالین، همتای ایتالیایی مقیم کانادا.

مطالب فیلم از گستره وسیعی از مناطق جغرافیایی و اجتماعی از جمله، علاوه بر زمین پای فکس و پرینسیگالی، نپال، برزیل، اوکراین و جمهوری دومینیکن جمع آوری شده است. ترجمه‌های مختلف شامل چیزی در راستای «مطالعه» می‌شود. با چنین فضای سخاوتمندانه‌ای برای مانور موضوع، من تا حدودی تحریک‌آمیز به دکتر پیشنهاد دادم.

گینزبورگ که بسیاری از زمینه های اکتشاف ممکن است به عنوان مربوط به آن حوزه کالایی تعبیر شود. در حالی که مصاحبه‌شونده من در ابتدا فرضیه متزلزل من را رد کرد، به نظر می‌رسد که من خیلی دور از انتظار نبودم. او می‌گوید: «همه چیز در زندگی به مردم مرتبط است». انسان‌شناسی مردم را مورد خطاب قرار می‌دهد. بنابراین، از این منظر، همه چیز به انسان مرتبط است. با این حال، همه چیز انسان‌شناختی نیست. درست ایستادم. پس از آن، من ایده بهتری از باور پشت این رویداد مستند سالانه به دست می‌آورم.

«در این جشنواره فیلم‌هایی را تماشا خواهیم کرد که نگاهی اجمالی به برخی از جامعه یا فرهنگ به ما ارائه می‌دهند – نه چیزهایی که عموما در کانال‌های تلویزیونی مانند دیسکاوری می‌بینیم، حتی اگر چیزهای جالب زیادی در آنجا نشان دهند.» ایده این است که در مطالب در دست کاوش کنیم و در پس‌زمینه طبقه‌بندی کار کنیم تا ببینیم مردم روی پرده چگونه به جایی که هستند رسیده‌اند. گینزبورگ توضیح می‌دهد: «سینمای انسان‌شناختی پیچیده‌تر است».

آنچه واقعا ما را در اینجا مورد توجه قرار می‌دهد فیلم‌هایی است که فرهنگ‌ها را بررسی می‌کنند و سعی می‌کنند نوعی فرآیند فرهنگی جذاب را درک کنند. ما سعی می‌کنیم انواع تنش‌ها و تضادهایی را که در فرهنگ‌ها وجود دارد نشان دهیم، و چگونه افراد و گروه‌های مختلف سعی می‌کنند راه خود را از طریق جریان‌های متناقض، پیچیدگی‌های فرهنگی پیدا کنند. ما مستندهایی می آوریم که قبلا در جشنواره های دیگر به نمایش درآمده اند.

برخی از جشنواره‌های فیلم مستند در سرتاسر جهان جوایزی را دریافت کرده‌اند.» حفاری در زیر ژست شبانی، متخصصان فراساحل پس از نمایش در مورد آثار خود صحبت خواهند کرد. و به نظر می‌رسد که کارگردانان برای روشنگری در پشت صحنه ما چیزهای زیادی خواهند داشت. Piliji Fux داستان شهری کوچک در جنوب‌ترین ایالت کار اتریش را روایت می‌کند. سنت محلی اسلحه سازی و حفظ میراث محلی، اما، همانطور که داستان باز می شود، یک زیرمتن نگران کننده شروع به ظهور می کند. گینزبورگ فضای جذاب این سرزمین را به نمایش می گذارد: "Piliji درباره

یک شهر کوچک زیبا [به نام Ferlach] در نزدیکی مرز اسلوونی که از تولید اسلحه برای شکار، اسلحه های زیبا امرار معاش می کند.» گینزبورگ خاطرنشان می کند که ظاهر می تواند فریبنده باشد. اما به تدریج شاهد تنش هایی هستیم که در آنجا بین مردم اتریشی و آنهایی که ریشه اسلوونیایی دارند وجود دارد. فوکس دوزبانه محلی متولد شده، که اکنون در وین زندگی می کند، شخصا این کار را می داند. «این تنش ها در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که اسلوونیایی ها توسط استر مورد آزار و اذیت اسلوونیایی قرار گرفتند، به شدت تشدید شد.

و مجبور شدند به مخفی کاری بروند و در واقع پارتیزان شدند. همین تنش‌ها این روزها اینجا و آنجا ظاهر می‌شود.» در واقع، پیلیجی از فیلم‌های مستند آرشیوی سیاه و سفید از «روزهای خوب قدیم»، قبل از هیتلر استفاده می‌کند و روستاییان را نشان می‌دهد که با خوشحالی در حال قدم زدن در اطراف محل تفنگ‌ها و صنعتگرانی هستند که روی مدل‌های جدید کار می‌کنند.

آیا این یک وجود بت بود، یا چیزی شوم در راه بود، نوعی آرامش روستایی اتریش قبل از طوفان نازی؟ هرکسی که اخبار را دنبال می کند، آگاه خواهد بود که خاورمیانه تنها نقطه ای در جهان نیست که درگیر مسائل بین فرهنگی و بین قومیتی است، اما این مستندها وثیقه ای برای این برداشت سیاسی ما ارائه می دهند. اینجا، در باتلاق منطقه ای ما؟ یا این که اثر معکوس افسرده کننده ای ایجاد می کند؟ شاید زمانی که فاکس برای جایگاه پس از نمایش فیلم در 18 نوامبر روی صحنه می رود، این موضوع واضح تر می شود. Life o

در حواشی جامعه، پرنسیگالی، که با اثری روشنگر، تکان دهنده و تا حدی کاملا سرگرم کننده به نام آواز آیدا به اورشلیم می آید، دومین جایگاه مهمان خارجی را بر عهده می گیرد. اکثر مردمی که در این کشور زندگی می کنند با ایده مهاجرت به کشوری دیگر آشنا هستند، اگر یک پناهنده واقعی نباشند. آواز آیدا داستان یک جامعه رومانی رومانیایی را روایت می کند که در یک اردوگاه در نزدیکی شهر بندری باری، ایتالیا، در شرایط دشوار وجودی زندگی می کنند.

این فیلم با تمرکز بر شخصیت اصلی، رویاهای نوجوانی او برای تبدیل شدن به یک خواننده، و واقعیتی که باید در انتهای دیگر بازه زمانی فیلمی با آن کنار بیاید، فاصله ای 20 ساله را پر می کند. پرینسیگالی با سوژه هایش با دلسوزی برخورد می کند و با دستی لطیف روی سکان کارگردانی، ماهرانه تکمیل می شود. گینزبورگ توضیح می‌دهد که دختر، در طول این 20 سال، در جامعه‌ای که با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند و از جامعه بیگانه است، اما در عین حال بسیار محافظه‌کار است.

«داستان بسیار زیبا روایت می‌شود.» گینزبورگ می‌گوید که وابسته فرهنگی کبک به کارگردان ملحق خواهد شد و وابسته فرهنگی اتریش نیز به طور مشابه در نمایش پیلیجی شرکت خواهد کرد. این بد نیست. در حالی که گینزبورگ ممکن است، به طور قابل درک، پیشنهاد گستاخ من را مبنی بر اینکه همه چیز در زندگی یک عنصر انسان شناختی دارد، رد کرده است، یک عامل فراگیر در اینجا نقش دارد. من به او گفتم که همه فیلم‌های برنامه جشنواره حاوی پیام‌های جهانی هستند که می‌توان به طور کاملا قابل تصوری در مورد وضعیت ما در اینجا اعمال کرد.

کاری که این مستندها انجام می دهند بررسی زندگی روزمره مردم است. به عنوان مثال، آنها به روابط بین اعضای خانواده، در درون جوامع، به روابط بین مردم و نهادهای دولتی یا قدرت های اقتصادی می پردازند. بنابراین نتیجه می شود که در همه این فیلم ها، می توانید شباهت هایی را با آنچه اینجا در اسرائیل می گذرد، پیدا کنید، حتی اگر واقعیت ها در مکان های اجتماعی بسیار متفاوت باشند. در برزیل».

ما در حال نمایش دو فیلم درباره جوامع در برزیل هستیم. یکی [باغ ماریا] درباره مردم امبیا گوارانی باهیا است که در حاشیه سائوپائولو زندگی می‌کنند. دیگری [تا آنجا که چشم می‌بیند] درباره جامعه Kariri-Xocó است که از یک سو سعی می‌کنند آیین‌ها و فرهنگ خود را حفظ کنند، از سوی دیگر تلاش می‌کنند تا از سرزمین خود محافظت کنند.» که توسط دولت مصادره شد.

این ممکن است کمی کمتر جهانی باشد، اما در بسیاری از کشورهای جهان وجود دارد.» صرف نظر از موضع‌گیری‌های سیاسی، به راحتی می‌توان فهمید که چگونه با پس‌زمینه خود ما در پی درگیری‌های نظامی منطقه‌ای و آزار و اذیت در جاهای دیگر، که بر تحولات جمعیت‌شناسی در اینجا تأثیر گذاشت، ارتباط دارد.

این یک اثر غول‌پیکر است، هم از نظر تلاشی که پیتر ژان دی پوئه عکاس و فیلم‌ساز بلژیکی روی این پروژه سرمایه‌گذاری کرده است، و هم زمانی که او به آن اختصاص داده است. او بیش از 10 سال را به دنبال ثروت برخی از جوانان این شهر گذراند که خود را در خط مقدم جنگ با روسیه یافتند. می بینیم که خشونت و مشکلات مالی و عاطفی چگونه بر زندگی سوژه ها تأثیر می گذارد.

این یک پرتره قدرتمند از نسلی است که از طریق جنگ به بلوغ می رسند. گینزبورگ، که جایگاه سخنرانش قبل از نمایش فیلم انجام می‌شود، می‌گوید که د پوئه تجربیات مرتبط با ارزشی را قبل از پروژه اوکراین به دست آورده است. او فیلمبرداری را از زمانی شروع کرد که روسیه منطقه دونباس را ضمیمه کرد [جایی که مارینکا در آن قرار دارد. او هشت سال را در افغانستان صرف فیلمبرداری و گرفتن تصاویر ثابت کرد.

او در سال 2016 مستند خود به نام سرزمین روشنفکران را تولید کرد که برنده جایزه بهترین فیلمبرداری در جشنواره فیلم ساندنس شد. عکس‌های او را غربال کردند و در کتابی به نام پادشاهان افغانستان گردآوری کردند. کار او بر روی مارینکا چیز خارق‌العاده‌ای نیست، و او موفق می‌شود لحظات صمیمی و تقریبا دردناک خصوصی را با شخصیت‌های اوکراینی و همچنین با چند نفر از مردم ایالتی ثبت کند.

این فیلم هزینه وحشتناک جنگ، زگیل و همه چیز را نشان می‌دهد و به افرادی که در جنون نظامی گرفتار شده‌اند نزدیک می‌شود. برخی با اشتیاق وطن‌پرستانه همه را به اشتراک می‌گذارند، برخی دیگر رویکرد محتاطانه‌تری دارند اما بدون در نظر گرفتن این موضوع به تلاش‌های جنگی کمک می‌کنند، و یک شخصیت که توسط خواهر و برادرهایش از راه دور به امنیت ایالات متحده فرستاده شده است، به سادگی و باید گفت که من فقط می‌خواهم به او کمک کنم. تصویری چشمگیر و هولناک از وحشت و بدبختی ناشی از جنون شیطانی با انگیزه سیاسی.

گینزبورگ در سخنرانی اولیه‌اش به این موضوع می‌پردازد. "من می‌خواهم ببینم در طول جنگ چه اتفاقی برای خانواده‌ها، روابط با آنها و با جوانان می‌افتد. می‌خواهم بررسی کنم که چه اتفاقی برای این روابط می‌افتد، و چگونه این وفاداری نسبت به دولت‌ها، وفاداری نسبت به اعضای خانواده، افراد دیگر یا جامعه شما، و اینکه چگونه آنها در طول زمان تغییر می‌کنند." در اینجا، در چهار سال گذشته، و قوی تر از 7 اکتبر، موارد مشابهی با استدلال ها و بحث ها وجود دارد.

مشکلاتی که ما پشت سر گذاشته‌ایم، خشونت‌هایی که در اینجا فوران کرده‌اند، این‌که چگونه همه این‌ها بر حس جامعه اسرائیلی‌ها تأثیر می‌گذارد، و آنچه در خانواده‌های اسرائیلی اتفاق می‌افتد.» در Agridulce (تلخ شیرین)، که از جمهوری دومینیکن به ما می‌رسد، درون‌نگری چالش‌برانگیز و نمایش بن‌بست‌های شخصی دردناک فراوانی وجود دارد.

در اینجا نیز مسائلی در رابطه با مبارزه برای حفظ سنت موسیقی وجود دارد، و مانند پیلیجی، تبعیض نژادی به طور متناوب سر زشت خود را برمی انگیزد. اما فیلم، ساخته فرانک پاویچ، فیلمساز کروات-آمریکایی، حاوی لحظات بسیار دلچسب و شادی است. همانطور که از عنوان نشان می دهد، این چیزی شبیه یک ترن هوایی احساسی است، اما این احتمال وجود دارد که بینندگان با خندان از نمایش بیرون بیایند و آهنگی در دل دارند. همین احساس احتمالا در مورد مستند اتریشی Unsere Zeit wird kommen (زمان ما خواهد آمد)، که به چالش ها می پردازد، صدق می کند.

توسط یک زوج اتریشی-گامبیایی در سطح حقوقی، و از نظر شکاف‌های قومی و فرهنگی مورد مذاکره قرار می‌گیرد. نژادپرستی در جامعه اتریش نیز توسط کارگردان Ivette Löcker مورد توجه قرار گرفته است، اما، همانطور که می‌گویند، جایی که اراده وجود دارد، راهی وجود دارد.برای بلیط و اطلاعات بیشتر: jer-cin.org.il.