اینم چای

هنگامی که تریستان براون، دانشیار تاریخ در MIT، برای اولین بار برچسب قفسه سینه چای چینی را که در خانه ملاقات قدیمی جنوبی نمایش داده شده بود، بررسی کرد، دلیلی برای شک در داستان آن نداشت. نوادگان آهنگر بوستون، توماس ولز، این برچسب را در سال 1987 اهدا کردند و گفتند پس از آنکه معترضان استعماری در سال 1773 چای را به بندر بوستون انداختند، آن را پیدا کردند.

اما پس از یک سال تحقیق، براون به نتیجه دیگری رسید: این برچسب تقریبا یک قرن بعد ساخته شد. سرنخ تعیین کننده زمانی بدست آمد که او متن چینی را به جای ماندارین به زبان کانتونی خواند، همانطور که محققان قبلی انجام داده بودند. او دریافت که این کاراکترها به صورت آوایی، به اشکال کمی متفاوت در منابع معاصر، برای نشان دادن نام اسمیت، آرچر و شرکت، یک شرکت آمریکایی که چای آسیایی را برای ارسال به بازارهای آمریکا در دهه‌های 1860 و 1870 خریداری کرد، استفاده شده است.

با مجوز MIT GLOBAL Humanities

او با کار با خانواده ولز، برچسب را به یکی از بستگانش که قبل از بازگشت و راه اندازی کسب و کاری معروف به فروشگاه چای کالیفرنیا، از میشیگان به کالیفرنیا در دوران راش طلا سفر کرده بود، ردیابی کرد. براون استدلال می کند که ادعاها برای شجره نامه انقلابی آن احتمالا بعدا در بحبوحه یادبودهای صدمین سالگرد دهه 1870 گسترش یافت.

او می‌گوید این کشف این برچسب را از نظر تاریخی بی‌اهمیت نمی‌کند. در عوض، آنچه که به عنوان تحقیق در مورد یک مصنوع فرضی از مهمانی چای بوستون آغاز شد، به مطالعه چگونگی دستیابی اشیاء معمولی به اقتدار تاریخی و چگونگی ساخت حافظه تاریخی تبدیل شد.

او می گوید: «تاریخ هرگز به پایان نمی رسد. حتی اشیایی که ده‌ها سال در موزه‌ها نشسته‌اند، می‌توانند داستان‌های کاملا جدیدی را هنگامی که سؤالات جدیدی می‌پرسیم، آشکار کنند.»