این انیماترونیک ویز ربات‌های مرده را احیا می‌کند... برای خوب

آیا باورتان می شود که این مرد هرگز به یک مهمانی پیتزا در چاک ای پنیر نرفته است؟ در واقع، جک ترنر بیشتر برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و رستوران‌های سنگین انیمیشنی را که این نژاد کمیاب از ربات پشمالو، مکانیکی و با استعداد موسیقی را به یک افسانه تبدیل کردند، از دست داد.

پس دقیقا چگونه یک جوان 23 ساله بدون رابطه دیرینه با Charles Entertainment Cheese (درست است: Chuck E. Cheese نام میانی Entertainment است) به مهم‌ترین وسوسه انیماترونیک در کشور تبدیل شد؟

طبیعتا همه چیز از یوتیوب شروع شد. در سال 2014، ترنر 11 ساله در حال جست و جوی آنلاین بود که مدام به ویدیویی بازگشت که علاقه او را برانگیخت: یوتیوب مارکیپلیر در حال بازی Five Nights at Freddy’s. این بازی، که در آن گروهی از حیوانات قاتل انیماترونیک به دنبال نگهبانی در شیفت شب هستند، چیزی را در درون پسر به راه انداخت که نمی‌توان آن را ترک کرد. حتی ویدیوی 24 ساعته Nyan Cat هم نمی توانست رقابت کند. او به طور تصادفی به هدف زندگی خود رسیده بود ... او هنوز آن را نمی دانست.

در حالی که بازی به اندازه کافی سرگرم کننده بود، ترنر متوجه شد که این ترس از پرش نیست که علاقه او را جلب کرده است - بلکه انیماترونیک روانی است که در بازی ارائه شده است. او مجذوب همتایان واقعی آنها شد. او می‌خواست بداند چگونه کار می‌کنند، چه کاری می‌توانند انجام دهند، و مهم‌تر از همه - چگونه می‌تواند دستش را در دست بگیرد.

این سؤالات او را به حفره طولانی خرگوش گوگل فرو برد که به انفجار راک آتش ختم می‌شد - گروهی از حیوانات روباتی که آواز می‌خواندند و می‌رقصیدند که در دهه 1980 برای خانواده‌های ShowBiz Pizza Place (که بعدا به نام Chuck E. Cheese تغییر نام داد) بازی می‌کردند. مخترع Aaron Fechter این ترکیب را ایجاد کرد که شامل یک گوریل نوازنده کیبورد، یک خرس قطبی که گیتار می زد و یک موش تشویق کننده به نام Mitzi Mozzarella بود. ترنر هرگز چیزی شبیه آنها ندیده بود.

مانند هر کودک 11 ساله ای که سرگرمی جدید و سرگرم کننده ای دارد که هزاران دلار هزینه دارد، به دانش مکانیکی تخصصی نیاز دارد و برای پیشبرد همه چیز به چند صد پوند تجهیزات صنعتی نیاز دارد، ترنر همه کارها را انجام داد.

در سال 2015، میتزی موزارلا جلوی درب خانه اش آمد. ترنر نمی دانست با او چه کند.

ترنر می گوید: «راستش چیزی نمی دانستم. "من یک فرد مکانیکی یا فنی نبودم."

او درهم پیچیده سیلندرهای هوا، سوپاپ ها و پیوندهای او را رمز و راز زیبایی یافت. برای یک سال و نیم اول، او را با یک پمپ دوچرخه حرکت داد - یک حرکت در یک زمان. در نهایت یک مهندس شروع به آموزش او از طریق اسکایپ کرد و همه چیز به آرامی شروع به کلیک کردن کرد.

در سال 2017، Mitzi نیمه بازسازی شده او برنده بهترین کلاس در رشته رباتیک در Bay Area Maker Faire شد. دو سال بعد، او یک گروه کامل Rock-fire Explosion را برای بازسازی خرید، کاری که او آنقدر جدی گرفت که به چین پرواز کرد تا خز اصلی شخصیت های دهه 1980 را بازتولید کند.

امروز، ترنر انباری به نام Jack’s Animatronics Warehouse را در سنت جوزف، میسوری اداره می‌کند، جایی که او به وسواس دوران کودکی خود در مورد بازسازی انیماترونیک پرداخته و تور برگزار می‌کند.

او نزدیک به 100 کاراکتر Rock-Fire Explosion را تعمیر کرده و فروخته است، بیش از 100 ماسک را با دست نقاشی کرده است، و قالب‌ها، پارچه‌ها و قطعات مکانیکی گمشده را ردیابی کرده است تا به دیگر علاقه‌مندان کمک کند تا آثار رباتیک خود را احیا کنند. دستاورد او اولین بازسازی کامل یک نمایش Rock-Fire Explosion است که پس از چهار سال بازسازی تقریبا همه چیز از ابتدا در سال 2023 به پایان رسید.

گروه در انبار خود در میسوری روی صحنه ای 40 فوتی با نورپردازی کامل تئاتر و کاتالوگی از صدها آهنگ می نوازد. ترنر آنها را برای اجرای لیدی گاگا، لانا دل ری و MGMT برنامه ریزی کرده است.

او می‌گوید: «من به تجربه‌ی همه‌جانبه یک نمایش انیمیشنی علاقه‌مندم.

ترسناک افراد زیادی را به انیمیشن‌سازی آورده است، اما من سعی می‌کنم نشان دهم که این شخصیت‌ها چیزی بیشتر از ترسناک بودن دارند. مردم می‌توانند از موسیقی و هنر پشت نمایش لذت ببرند. در زمانی که می‌توانید یک آهنگ یا فیلم سفارشی با چند عبارت انتخابی و اشتراک ChatGPT تولید کنید، ترنر زمان می‌برد تا ربات‌های ۴۰ ساله را برای نسل جدیدی از دوستداران انیمیشن‌سازی برنامه‌ریزی کند.

گیزمودو با ترنر در مورد چگونگی ورود او به انیماترونیک و آنچه برای زنده کردن یک حیوان مکانیکی شکسته لازم است صحبت کرد.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

وقتی اولین شخصیت انیماترونیک شما وارد شد چطور بود؟

من آن را در سال 2015 گرفتم و کاملا غرق شدم. من چیزی نفهمیدم برای بیش از یک سال، حرکات شخصیت اولم را با یک پمپ دوچرخه کار می‌کردم، زیرا نمی‌دانستم دریچه‌های برقی یا کمپرسورهای هوا چیست. روند کندی بود، اما من به تحقیق آنلاین ادامه دادم و مهارت هایم را ذره ذره افزایش دادم. یادگیری چیزهای جدید همیشه یک چالش بوده است. پنوماتیک بود و سیلندر و سوپاپ هوا داشت و هیچ تجربه مکانیکی و الکتریکی نداشتم. سرانجام، پدرم من را با یک مهندس وصل کرد و ما از طریق اسکایپ صحبت کردیم و او نحوه عملکرد سوپاپ ها و سیلندرها را توضیح داد.

حدود دو سال طول کشید تا آن را کشف کنیم. به بچه‌هایی که از انبار من بازدید می‌کنند می‌گویم که وقتی شروع کردم واقعا چیزی نمی‌دانستم. اینها چیزهایی هستند که می توانید یاد بگیرید.

میتزی موزارلا از انفجار راک آتش. او هیچ یک از پوست خود را نداشت، بنابراین شما می‌توانید مکانیسم آن را ببینید. مردم همچنان کنجکاو بودند.

و در نهایت یک نمایش کامل Rock-fire Explosion پیدا کردید؟

من یک نمایش کامل Rock-Fire Explosion را در سال 2019 پیدا کردم. سال‌ها دنبال آن بودم. چهار سال بعد را صرف بازسازی هر قسمت کردم.

ترمیم شامل همه چیز، از نظر مکانیکی و زیبایی بود. شخصیت های اصلی در دهه 1980 ساخته شدند و من می خواستم پارچه ها دقیقا مطابقت داشته باشند. من برای ساختن خز ماکت به چین رفتم زیرا پارچه اصلی دیگر تولید نمی شد. ما قالب‌های جدیدی برای شخصیت‌ها ساختیم و حدود دو سال با آرون فچتر روی بخش‌هایی از پروژه، از جمله صحنه، کار کردیم. این یک تعهد بزرگ بود.

انفجار Rock-Fire در واقع چگونه اجرا می شود؟

سیستم کنترل Rock-fire Explosion اساسا مبتنی بر فناوری نوازنده-پیانو است. تا چند سال پیش، آرون فچتر از رایانه های Apple IIe برای برنامه ریزی شخصیت ها استفاده می کرد. دوست من Layton از آن زمان یک سیستم مبتنی بر ویندوز را توسعه داده است. اما کار اساسی تغییر نکرده است: شما هنوز هر حرکت را جداگانه طراحی می کنید.

چه زمانی ترمیم به چیزی بیش از یک سرگرمی تبدیل شد؟

من شروع به خرید، بازسازی و فروش شخصیت‌ها کردم، با هر پروژه بیشتر یاد گرفتم و با افراد جامعه ملاقات کردم. یکی از قسمت های مورد علاقه من به اشتراک گذاشتن شخصیت ها با افرادی است که با آنها بزرگ شده اند. من دو شخصیت را برای یک فروشگاه پین ​​بال در تگزاس بازسازی کردم و دیدن واکنش مالک به اجرای دوباره آن شخصیت های دوران کودکی واقعا خاص بود. این به عنوان یک سرگرمی شروع شد، و من هنوز هم به آن فکر می کنم، اما همچنین به کسب و کار تمام وقت من تبدیل شده است.

کدام بخش از کار روی انیماترونیک بیشتر برای شما جذابیت دارد؟ چه چیزی در مورد انیماترونیک به عنوان یک هنر مورد علاقه شماست؟

من واقعا جنبه هنری را دوست دارم. مردم گاهی اوقات تصور می کنند که من در درجه اول به رباتیک علاقه دارم. حتی پدرم به من پیشنهاد داد برای بوستون داینامیکس کار کنم. اما علاقه من فقط به مکانیک نیست. این در چیزی است که می توانید با انیماترونیک ایجاد کنید.

من به انیماترونیک به عنوان یک رسانه هنری فکر می کنم. والت دیزنی در دهه 1960 به پیشروی آن کمک کرد و او می خواست چهره های تاریخی مانند آبراهام لینکلن را زنده کند تا مخاطبان بتوانند آنها را تقریبا به گونه ای تجربه کنند که گویی در اتاق هستند. این چیزی است که به من علاقه دارد: چگونه فناوری می تواند یک تجربه ایجاد کند.

و چگونه animatronics با روباتیک مقایسه می شود؟ مرز بین آنها را کجا می کشید؟

Animatronics قطعا نوعی از رباتیک است، اگرچه من دقیقا مطمئن نیستم که تمایز فنی در کجاست. تمایز با خودکار برای من کمی واضح تر است: یک خودکار از چرخ دنده ها و مکانیسم هایی برای ایجاد یک توالی حرکت استفاده می کند، در حالی که یک انیماترونیک می تواند حرکات مختلف را به صورت جداگانه کنترل کند. کاردستی درگیر در هر دو می تواند خارق العاده باشد.

با انیماترونیک، حرکات به صورت جداگانه کنترل می شوند. فیلم هوگو دارای یک خودکار قدیمی است و به خوبی نشان می‌دهد که ماشین‌های اولیه چقدر می‌توانند پیچیده باشند.

برای زنده کردن این چیزها از چه نوع ابزارهایی استفاده می کنید؟

برنامه نویسی زیادی درگیر است. اگرچه Rock-fire Explosion از یک سیستم کنترل مبتنی بر ویندوز استفاده می کند، اما شخصیت های واقعی هنوز با استفاده از سیلندرهای هوا و دریچه های کنترل شده الکترونیکی کار می کنند.

برنامه نویسی یک آهنگ جدید چقدر زمان می برد؟

آرون به من گفت که در دهه 1980، یک تیم می توانست یک هفته را صرف برنامه ریزی یک دقیقه از یک آهنگ برای کل برنامه کند. اولین آهنگ من شش ماه طول کشید. ما آن را برنامه نویسی می نامیم، اما در واقع بیشتر شبیه به رقص است.

"تنگ شب" اثر کاوینسکی. من از اولین برنامه کمی خجالت می کشم و نمی خواستم آن را منتشر کنم. «Ride» از لانا دل ری، آهنگ‌های MGMT، «Rebel Yell» از Billy Idol و «Poker Face» از لیدی گاگا را نیز اجرا کرده‌ام.

دهان سخت ترین است زیرا مردم به آنجا نگاه می کنند. اگر حرکات با آواز هماهنگ نباشد، شخصیت شبیه عروسکی است که دهان خود را به طور تصادفی باز و بسته می‌کند. آرون همیشه تاکید می کرد که برنامه نویسی همه چیز است و من سعی می کنم بسیار دقیق باشم.

و چه احساسی در مورد ورود هوش مصنوعی به این نوع کار خلاقانه و فنی دارید؟

من نگرانم که هوش مصنوعی ما را تنبل کند یا مقداری از خلاقیت موجود در ساختن چیزها را از بین ببرد. اما برای کدنویسی هم ازش استفاده میکنم و میتونم ارزشش رو اونجا ببینم. این فناوری آنقدر جدید است که فکر نمی‌کنم کسی واقعا بداند چگونه خواهد بود.

فکر می کنید چرا مردم به سراغ انیماترونیک می روند؟

من فکر می کنم این چیزها به صورت چرخه ای پیش می روند. در عصر هوش مصنوعی و رسانه های دیجیتال، مردم دوباره به چیزهای فیزیکی علاقه مند می شوند: صفحات وینیل، VHS و سایر فرمت های ملموس. من فکر می کنم انیماترونیک بخشی از آن بازگشت به تجربیات فیزیکی است.

آیا بخشی از جذابیت دیدن کار انسانی پشت نمایش تمام شده است؟

کاملا. یک فرآیند و یک عنصر انسانی در پشت آن وجود دارد. وحشت افراد زیادی را به انیمیشن‌سازی آورده است، اما من سعی می‌کنم نشان دهم که این شخصیت‌ها چیزی بیش از ترسناک بودن دارند. مردم می توانند از موسیقی و هنر پشت نمایش لذت ببرند.

چه پیامی را می خواهید در مورد کار خود با مردم به اشتراک بگذارید؟

من می‌خواهم مردم انیمیشن‌سازی را به‌عنوان یک هنر واقعی ببینند، نه فقط یک چیز وحشتناک یا یک قطعه نوستالژی دهه 80. دیزنی نشان داد که رسانه چه کاری می تواند انجام دهد، مثلا اجازه می دهد در اتاقی با آبراهام لینکلن در حالی که او سخنرانی می کند بنشینید. می تواند داستان بگوید، خنده دار باشد یا تماشای آن واقعا سرگرم کننده باشد. در پایان روز، من می خواهم مردم به اندازه من سرگرم شوند و از آن لذت ببرند.