این جامعه سیسیلی برای قرن ها دوام آورده است. آیا می تواند در شرایط آب و هوایی متغیر زنده بماند؟

جورجیا کاروسو همیشه تصور می‌کرد که روزی فرزندانش مزرعه‌ای را به ارث می‌برند که خانواده‌اش برای سه نسل از آن مراقبت می‌کردند.

دختران او بیشتر از تولید گوشت و لبنیات ارگانیک انجام می دهند. آنها به شیوه زندگی در مرکز Piana degli Albanesi ادامه خواهند داد، جامعه ای که 500 سال پیش توسط پناهندگان آلبانیایی که از فتح عثمانی گریخته بودند، تأسیس شد. این شهر که در یک فلات حاصلخیز در کوه‌های جنوب پالرمو قرار دارد، مدت‌هاست که بخش عمده‌ای از گندم و لبنیات مرکزی سنت‌های کشاورزی سیسیل را فراهم کرده است. کاروسو امیدوار بود فرزندانش این سنت ها را ادامه دهند.

کاروزو در حالی که از آخرین دام های خانواده مراقبت می کرد با چشمانی اشک آلود گفت: "من دو دختر دارم که آرزو می کردم روزی شغل کشاورزی ما را به دست بگیرم، که مانند فرزند سوم ما است."

حالا او دوست دارد ببیند آنها زندگی خود را در جایی امن تر می سازند.

یک گله گوسفند در یک تاکستان در نزدیکی Piana degli Albanesi، سیسیل، ایتالیا، در اکتبر 2017 چرا می کنند. کتابخانه تصویر دی آگوستینی / گتی ایماژ

یک روز در اواخر ژوئیه سه سال پیش، شعله های آتش به ارتفاع یک ساختمان سه طبقه، مزارع خانواده را فرا گرفت و خانه آنها را تهدید کرد. کاروسو و همسرش ویتو چندین هکتار زمین و تقریبا دوجین گوسفند را از دست دادند و تصور اینکه دخترانشان کسب‌وکاری را که ممکن است چند سال دیگر وجود نداشته باشد دشوار می‌کند.

او گفت: «بسیار اوقات ما به اسکان مجدد در یک منطقه امن تر، حتی در خارج از کشور فکر کرده ایم. اما خیلی سخت است که وسایل را جمع کنیم و وطن خود را ترک کنیم.»

خانواده کاروسو در مواجهه با این تصمیم تنها نیستند. تعداد فزاینده‌ای از ساکنان این سوال را مطرح می‌کنند که آیا می‌توانند به کار در زمینی ادامه دهند که آربره‌ها را که اقلیت قومی آلبانیایی ایتالیا شناخته می‌شود، برای پنج قرن حفظ کرده است.

پیانا حتی برای حوضه مدیترانه که 20 درصد سریعتر از میانگین جهانی گرم می شود، در معرض یک ریزاقلیم است که با افراط مشخص شده است. دمای هوای تابستان در دهه گذشته به طور متوسط ​​85 درجه فارنهایت بوده است و باران کم و بدون بارش بوده است. سیسیل تقریبا نیمی از آتش‌سوزی‌های ایتالیا را تشکیل می‌دهد و آتش‌سوزی‌ها در چهار سال از شش سال گذشته در پیانا یا اطراف آن رخ داده است و در سال 2021 بیش از 100 نفر را آواره کرده و در تابستان گذشته به چندین خانه آسیب رسانده است.

پس از وقوع آتش‌سوزی در شهر پیانا دلی آلبانزی، نزدیک شهر پالرمو در سیسیل، ایتالیا، در آگوست 2025، عملیات اطفای حریق روی زمین و از هوا انجام شد. آلبرتو لو بیانکو / آنادولو از طریق گتی ایماژ

همانطور که کشاورزی - منبع اصلی درآمد شهر - ناامن تر می شود، مردم ترک می کنند. پیانا از سال 2015 تقریبا 17 درصد از جمعیت خود را از دست داده است. این تقریبا سه برابر نرخ کاهش در کل سیسیل است و این نگرانی را ایجاد می‌کند که تغییرات آب و هوایی فرسایش یکی از قدیمی‌ترین جوامع اقلیت قومی جنوب اروپا را تسریع می‌کند.

جووانی اسکالورا به ایتالیایی گفت: «اگر زمین‌های ما بسوزد، نه شغلی برای ما وجود دارد، نه خانه‌ای. او نسل چهارم کشاورز اربرش است که زمینی مشرف به دریاچه ای دارد - زمانی بزرگترین مخزن سیسیل - که تقریبا در سال 2024 خشک شد.

صحبت افراد مسن اربره در مقابل یک کافه قبل از مراسم عید پاک یکشنبه در آوریل 2004 در Piana degli Albanesi، سیسیل، ایتالیا. مارکو دی لورو / گتی ایماژ

Piana degli Albanesi و بسیاری از فضای داخلی سیسیل مدتهاست که سبد نان جزیره در نظر گرفته شده است. هنگامی که اربره‌ها در قرن پانزدهم در آنجا مستقر شدند، از طریق کار در مزرعه ادغام شدند. آنها علاوه بر کشت گندم و پرورش گوسفند و گاو، در ساختن ریکوتا، پنیری که در میان چیزهای دیگر، به عنوان پرکننده کانولی سیسیلی معروف است، تخصص داشتند.

اسکالورا در مورد شیرینی می گوید: «افسانه ها می گویند که ما آن را اختراع کردیم. هر ماه می، این شهر میزبان یک جشنواره بین‌المللی کانولو است و سال‌هاست که آنهایی که در پیانا ساخته شده‌اند، بهترین‌ها در تمام سیسیل شناخته می‌شوند. اسکالورا افزود: «اما اگر گوسفندی باقی نماند، ادامه ساختن آن دشوار است.

یک رابطه قوی با سرزمین هویت جامعه را برای نسل ها شکل داده است، پیوندی که مدت ها قبل از تغییرات آب و هوایی آزمایش شده بود. در سال 1947، راهزنان مسلح در جریان جشن اول ماه مه در نزدیکی گذرگاه کوهستانی پورتلا دلا ژینسترا، 11 کشاورز را کشتند و 30 تن دیگر را زخمی کردند. این قتل عام نمادی ماندگار از فداکاری‌هایی شد که سیسیلی‌ها برای حق کار کردن روی زمین انجام دادند و پیوند معنوی اربره‌ها با آن را شکل داد.

عکسی مربوط به دهه 1950 یکی از اعضای جامعه اربرشه را با الاغی در حال حمل یونجه نشان می دهد. Mondadori از طریق Getty Images

با این حال، این پیوند به طور فزاینده ای ضعیف می شود. خشکسالی بی‌سابقه مزارع و دام‌ها را در سراسر سیسیل طی پنج سال گذشته از بین برده است. تابستان امسال، کل شهرها برای روزها بدون آب لوله کشی یا برق باقی ماندند، زیرا اروپا یکی از بدترین موج های گرما را در دهه های اخیر تحمل کرد. در شرایط شدید، به ویژه هنگامی که بادهای گرم و خشک از آفریقا می وزد، دما می تواند به 100 درجه فارنهایت برسد. در 11 آگوست 2021، آنها به رکورد اروپایی 119.8 فارنهایت رسیدند و این جزیره به طور فزاینده ای در معرض خطر بیابان زایی قرار دارد.

کریستین مولدر، بوم‌شناس و استاد دانشگاه کاتانیا، می‌گوید: «خشکسالی‌های شدید و همچنین بارندگی‌های شدید موقتی و ناگهانی به شدت به مزارع کشاورزی آسیب می‌زند. [تغییر آب و هوا] خالی شدن مناطق روستایی داخلی جزیره را تشدید می کند و مهاجرت را وادار می کند.

آژانس محیط زیست اروپا گزارش می دهد که تأثیرات گرم شدن جهان به طور فزاینده ای در میان گروه های آسیب پذیر، از جمله اقلیت های قومی مانند اربره ها متمرکز می شود - نکته ای که مولدر بر آن تأکید کرد.

او گفت: "جمعیت های باستانی و همچنین غلات باستانی در خطر ناپدید شدن برای همیشه قرار دارند."

Piana degli Albanesi در میان کوه‌ها و زمین‌های زراعی در داخل روستایی آرام سیسیل، در حدود 40 مایلی جنوب شلوغ پالرمو قرار دارد. این شهر که توسط دو شهر کوچکتر اربریشه احاطه شده است، مرکز اجتماعی و فرهنگی کل جامعه است.

کوچه‌های سنگ‌فرش شده به کلیسای سن جورجیو مگالومارتیره منتهی می‌شوند که به‌خاطر محترم‌ترین قدیس شهر نام‌گذاری شده است. این ستاره شمالی پیانا است که یک نقطه مرجع برای مردم محلی و گردشگران است. مردم برای قرن ها در آنجا جمع شده اند، به وضوح در هفته عید پاک، زمانی که ساکنان گذشته و حال بار دیگر گرد هم می آیند و شهر زنده می شود.

یک کشیش اربرش مراسم عید پاک یکشنبه در آوریل 2004 را در Piana degli Albanesi، سیسیل، ایتالیا برگزار می کند. مارکو دی لورو / گتی ایماژ

وقتی جشن به پایان می رسد، خیابان ها یک بار دیگر ساکت می شوند. در ششی، قدیمی‌ترین محله پیانا، نقاشی‌های دیواری رنگارنگ زنان اربرش با لباس‌های سنتی، یادآور فرهنگی پر جنب و جوش است که حتی با وجود تعداد کمتری از مردم برای حفظ آن، پایدار است.

جمعیت پیانا از 6293 نفر در سال 2015 به 5245 نفر در سال 2024 کاهش یافته است که برخی از شدیدترین تلفات در سال های اخیر رخ داده است. (تعداد واقعی تقریبا به طور قطع کمتر است، زیرا بسیاری از مهاجران سیسیلی وضعیت اقامت خود را تغییر نمی‌دهند.) اگرچه هیچ داده‌ای صریحا مهاجرت را به تغییر شرایط تغییر شکل سیسیل مرتبط نمی‌کند، ساکنان می‌گویند که بیکاری بالا و استعفای که بر شهر مستقر شده است با از دست دادن زمین‌های کشاورزی در هم تنیده شده است.

مولدر معتقد است آنچه در آنجا در حال رخ دادن است ممکن است نشان دهنده اولین مورد مهاجرت آب و هوایی باشد که منجر به از دست دادن بالقوه یک اقلیت قومی در جنوب اروپا می شود.

مهاجرت سیسیلی از مناطق روستایی، که اغلب ناشی از فقر و درگیری‌های سیاسی است، به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد. بسیاری عازم ایالات متحده شدند، از جمله تعداد کمی از اربره‌ها که به دلیل آب و هوای مشابه، در کالیفرنیا ساکن شدند. برای برخی که امروز پیانا را ترک می کنند، کالیفرنیا یک مقصد کلیدی باقی مانده است.

بسیاری از افرادی که در حال حرکت هستند جوان هستند و بزرگترهای آنها با این واقعیت کنار می آیند که ممکن است آخرین نفری باشند که زمین را کار می کنند. کاروسو گفت: «ما بزرگسالان نمی‌خواهیم دور شویم. اما مطمئنم که نسل جدید، یکی از دختران من، اینجا بزرگ نمی‌شود. به آنها گفته‌ام، "آمریکا در انتظار شماست." من زندگی بهتر از این را برای آنها می‌خواهم."

مزارع در مناظر نزدیک Piana degli Albanesi، سیسیل، ایتالیا، در سپتامبر 2015 پراکنده اند. دی آگوستینی / گتی ایماژ

کسانی که ماندن را انتخاب می کنند به امکان سازگاری امیدوار می شوند. اسکالورا دیده است که اعضای خانواده خود، عمدتا عموها و عموزاده هایش، به ایالات متحده رفته اند. اما او در تلاش است راهی برای ماندن بیابد و پس از ناکامی در یافتن نژادی از گوسفند که بتواند خود را سازگار کند، شروع به پرورش گاوهای مناسب با تغییر آب و هوای سیسیل کرده است. معاوضه این است که ریکوتا پیانا قرن ها با شیر گوسفند درست می شود، ممکن است روزی با شیر گاو درست شود.

او گفت: "پنیر ما یکسان نخواهد بود، اما می توان آن را ترک کرد یا برای زنده ماندن سازگار شد."

شورای شهر پیانا نیز در تلاش است خود را وفق دهد. روزاریو پتا که از سال 2022 شهردار است، کاهش مهاجرت و جلوگیری از تبدیل شدن پیانا به شهر ارواح را هدف دولت خود قرار داده است.

او گفت: «هزار نفری که ترک می‌کنند، هزار نفر دیگر هستند که دیگر اربرش صحبت نمی‌کنند، که می‌تواند حفظ زبان و هویت را به خطر بیندازد.

شهردار روزاریو پتا (در سمت راست) در دفتر خود در یکی از جلسات هفتگی شورای شهر در Piana degli Albanesi نشسته است. با حسن نیت از روزاریو پتا

برای مقابله با تلفات جمعیت و آتش‌سوزی‌های جنگلی، که اغلب در زمین‌های متروکه شروع می‌شوند، پتا همکاری خود را با کمیته محلی واحد حفاظت مدنی تقویت کرده و ساکنان بیشتری را تشویق کرده تا برای محافظت از زمین‌های خود در پیشگیری از آتش‌سوزی‌های جنگلی داوطلب شوند. اما شهر به فراتر از کشاورزی نیز نگاه می کند.

پتا گفت: «ما همچنین در تلاش هستیم تا استراتژی اقتصادی خود را با تشویق گردشگری متنوع کنیم. او بخشی از یک کمیته بین‌المللی دیاسپورا است که به پیانا فرصت‌هایی برای ایجاد روابط با ایالات متحده، آلبانی و کوزوو می‌دهد، به این امید که ارتباطات فرهنگی مشترک آنها بازدیدکنندگان بیشتری را جذب کند. پتا گفت که پیانا طی سه سال گذشته شاهد افزایش گردشگران از بالکان بوده است و او اکنون برای پروازهای مستقیم بین پالرمو و تیرانا لابی می کند.

اما گردشگری چالش های خاص خود را دارد. در سراسر سیسیل، رشد آن جایگزینی برای کشاورزی ارائه کرده است، حتی در شرایطی که توسعه زمین های کشاورزی را فرا گرفته است و تعداد بازدیدکنندگان فزاینده فشار بیشتری را بر منابع آب و انرژی که قبلا ضعیف شده است، وارد می کند.

کلیسا یا پناهگاه سن نیکولا که توسط آلبانیایی ها در قرن پانزدهم ساخته شد، قدیمی ترین کلیسا در کاخ آدریانو در غرب سیسیل ایتالیا است. elifranssens / گتی ایماژ

همه معتقد نیستند که سازگاری کافی است. آنا لیسکاری از خانواده ای از خیاطان اربره می آید که در 50 سال گذشته بین کالیفرنیا و پیانا زندگی می کردند. او پس از ایجاد آنچه که او «رابطه عشق و نفرت» با پیانا می نامید، برای همیشه به نیوپورت بیچ نقل مکان کرد، زیرا «به نظر می رسد در نحوه مدیریت ناپدید شدن خود در زمان گیر کرده است».

لیسکاری دیده است که چگونه چالش های زیست محیطی پیانا می توانند در اقتصاد و سنت های محلی موج بزنند. عمه بزرگ او زمانی صاحب یکی از معروف ترین بارهای شهر بود که به خاطر فروش برخی از بهترین کانولی هایش معروف بود. او سرانجام پس از تعطیل شدن تامین کنندگان ارگانیک که به آنها متکی بود به دلیل تلفات دائمی دام و زمین در خشکسالی و آتش سوزی، کسب و کار خود را تعطیل کرد.

او گفت: "ما در طول 500 سال از جنگ، آوارگی و فقر جان سالم به در برده ایم." لیسکاری از دفترش در نیوپورت بیچ، جایی که او به عنوان یک عامل توریستی برای گردشگران آمریکایی که به جنوب ایتالیا سفر می کنند، کار می کند، گفت: "این دیوانه کننده است که فکر کنیم آب و هوا و ناتوانی در مدیریت اثرات آن چیزی است که ممکن است ما را از بین ببرد."

دریاچه پیانا در بهار گذشته، پس از بارندگی‌های شدیدتر غیرعادی در اوایل سال ۲۰۲۶ که برای مدت کوتاهی آن را احیا کرد، بین فلات‌های کوهستانی در حومه پالرمو قرار دارد. استفانیا دیگنوتی

اینکه آیا می توان از این سرنوشت اجتناب کرد یا نه، بستگی به تصمیماتی دارد که فراتر از پیانا گرفته می شود. سالواتوره کونا، که واحد حفاظت مدنی سیسیل را رهبری می کند، گفت که دولت ایتالیا باید پاسخ لازم را برای ایجاد یک استراتژی سازگاری که می تواند از تلفات بیشتر جمعیت جلوگیری کند، رهبری کند. او گفت که شهرهایی مانند پیانا صرفا منابع موجود در سطح ملی را ندارند و در عمل تنها راه حل های خود را پیدا می کنند.

با این حال، مقامات رم معتقدند که دولت ملی بودجه تاب آوری را فراهم می کند و دولت های منطقه ای مسئول پاسخگویی به نیازهای محلی هستند. مقامات سیسیلی می گویند که آنها منابع لازم برای مقابله با بحران را ندارند.

مولدر استدلال می کند که بحران آب و هوای جزیره به دلیل حکمرانی ضعیف در سطح منطقه ای و ملی تشدید شده است و اثرات آن را بدتر کرده است. در سال 2023، آتش سوزی های جنگلی 142150 هکتار را در سراسر سیسیل سوزاند، در حالی که گرمای شدید بیش از 200 میلیون یورو به کشاورزی و زیرساخت ها خسارت وارد کرد. سال بعد، پس از خشکسالی طولانی که مخازن و منابع آب زیرزمینی را تخلیه کرد، رم وضعیت اضطراری ملی اعلام کرد و در ابتدا 20 میلیون یورو برای کاهش کمبود آب اختصاص داد.

بودجه ملی بیشتری به دنبال داشت در حالی که سیسیل 100 میلیون یورو برای کمک به کشاورزان در مبارزه و جلوگیری از خسارت خشکسالی متعهد شد.

اما سازگاری صرفا موضوع منابع نیست. مانند اربره‌ها، بسیاری از اقلیت‌های زبانی اروپا در مناطق روستایی زندگی می‌کنند که به ویژه در برابر تغییرات آب و هوایی آسیب‌پذیر هستند. آژانس محیط زیست اروپا می گوید گروه های آسیب پذیر، از جمله اقلیت های قومی، باید در برنامه ریزی سازگاری در نظر گرفته شوند تا اطمینان حاصل شود که خطرات و نیازهای خاص آنها مورد توجه قرار می گیرد.

پتا گفت که این اتفاق برای جامعه او نیفتاده است، زیرا او معتقد است نسبت به سایر اقلیت های قومی زبانی در ایتالیا توجه کمتری به آن می شود.

آنتونی پلشیا به یاد می‌آورد که بزرگانش با احترام زیادی در مورد خانه اجدادی خود یعنی Piana degli Albanesi صحبت می‌کردند، جایی که آنها با محبت از آن با نام اربریش «هورا» یاد می‌کردند، حتی اگر بیشتر آنها آن را فقط از روی داستان‌هایی که پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگشان گفته‌اند می‌دانستند.

Plescia، رئیس انجمن Arbëreshë of Sacramento و از نوادگان مهاجرانی که بیش از 100 سال پیش پیانا را ترک کردند تا در آن شهر کالیفرنیا ساکن شوند، در محاصره چنین داستان هایی بزرگ شد.

او با اشاره به پارکی که مدت‌ها محل تجمع آربره‌های ساکرامنتو بوده است، گفت: «من پیک‌نیک‌های بزرگ اربره‌ها در پارک مک‌کینلی و احساس غرور فرهنگی شدیدی را که در این رویدادها وجود داشت را به یاد دارم. پیک نیک ها تا به امروز ادامه دارد، اگرچه بسیاری از اعضای قدیمی خانواده اکنون رفته اند.»

آنتونی پلشیا (در سمت راست) در کنار نقاشی ارابه سیسیلی، یکی از معروف‌ترین نمادهای فرهنگی جزیره، در گردهمایی آربره‌های ساکرامنتو ژست می‌گیرد. انجمن با حسن نیت از Anthony Plescia

چندین خانواده اربره در اوایل سال 1910 وارد کالیفرنیا شدند. بسیاری کالیفرنیای جنوبی را به دلیل مشاغل کشاورزی فراوان و صنعت نوپای شراب انتخاب کردند. برخی حتی کارخانه‌های شراب‌سازی را در اتیواندا و رانچو کوکامونگا تأسیس کردند و به میراث خود در مراقبت از زمین ادامه دادند. دیگران از شمال کالیفرنیا و دره مرکزی، از جمله ساکرامنتو، حمایت می کردند، زیرا آب و هوا و زمین حاصلخیز آن منعکس کننده آب و هوای سیسیل است. برخی از بستگان پلشیا در کارخانه‌های کنسرو گوجه‌فرنگی کار می‌کردند، در حالی که پدربزرگش برای جمع‌آوری پوسته‌های ذرت و فروش آن به تامال‌سازان محلی زندگی می‌کرد.

زبان و فرهنگ ممکن است پس از ترک پیانا توسط خانواده‌ها محو شود، ضایعه‌ای که در نسل‌ها بیشتر می‌شود. پلشیا قبل از اینکه از میراث اربرشه ای خود مطلع شود بالغ بود. او تنها با دانستن اینکه پدر و مادرش اهل سیسیل هستند بزرگ شد. او می‌گوید از دست دادن ارتباط با گذشته اغلب بهای امنیت و ثبات است.

با این حال، او دریافته است که به کنار نوستالژی، کسی را ندیده است که از آمدن به آمریکا پشیمان شود، زیرا این امر همیشه زندگی آنها را بهبود می بخشد. با وجود اینکه کالیفرنیا مرتبا آتش‌سوزی‌های ویرانگر را تحمل می‌کند، پلشیا معتقد است که فشارهای مشابهی را که در پیانا می‌بیند، تجربه نمی‌کند. او همچنین معتقد است که دولت های ایالتی و فدرال این تهدید را جدی تر می گیرند.

در ماه اکتبر، پلشیا به پیانا سفر کرد و در آنجا با پتا آشنا شد. آنها توافق کردند که ایجاد کنفدراسیونی از سازمان‌های اربرش در ایالات متحده را برای ایجاد رابطه رسمی با شهر و تقویت روابط و تبادلات فرهنگی بین جوامع مورد بررسی قرار دهند.

همانطور که تعداد بیشتری از اربرشه‌ها سیسیل را ترک می‌کنند، این پیوندها می‌تواند به حفظ فرهنگی کمک کند که در طول 500 سال گذشته بسیار زنده مانده است، حتی اگر تعداد کمتر و کمتری از مردم در شهری باقی بمانند که برای اولین بار در آن ریشه داشت.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان این جامعه سیسیلی قرن ها دوام آورده است منتشر شد. آیا می تواند در شرایط آب و هوایی متغیر زنده بماند؟ در 23 سپتامبر 2026.