"این در خون است": برنده هزار ساله در سراسر ایرلند شعله مسابقات کراچ را زنده نگه می دارد

کراچ از کنار اسکله مرتفع Ros Muc می‌گذرد و به آب آزاد اقیانوس اطلس می‌رود. این یک روز ساکن است. تنها صداها از پاروهایی است که روی سوراخ می‌چرخند در حالی که به جلو و عقب می‌چرخند، و وقتی وارد آب می‌شوند صدایی ملایم به گوش می‌رسد.

همانطور که انتهای اسکله را دور می زنیم، ورودی جلوی ما باز می شود و منظره وسیع Connemara نمایان می شود. این مانند نقاشی پل هنری است: ابر، آسمان آبی، و نمای غیرقابل انکار قله دوازده بن در شمال.

مرد جوانی که در راس آن قرار دارد، به آرامی به درون امواج می رود. او به سرعت و روان با عبارات ایرلندی بی آلایش قرن بیست و یکم صحبت می کند.

او توضیح می‌دهد که قایق‌ها در این بخش از جنوب کونمارا (Ceantar na n-Oileán) به‌طور سنتی از چوب ساخته می‌شدند و قایق‌های بوم از جزایر آران دورتر در غرب آمده بودند. بوم‌ها سبک‌تر بودند و راحت‌تر از ساحل به آب حمل می‌شدند و برای صخره‌های پرتگاه آران مفید بودند. همانطور که اتفاق افتاد، آنها در مورد مسابقه نیز بهتر بودند.

Micheál Ó Maoilchiaráin 34 ساله است و هیکل ورزشی و مدل موهای کوتاه یک فوتبالیست GAA بین شهرستانی دارد. او یک ورزشکار نخبه است اما هرگز یک بازیکن جدی گالیک نبود. ورزش تخصصی او برای اکثر مردم ایرلند مبهم است، اما در مناطق گالتاخت جایگاه مذهبی بزرگی دارد.

Ó Maoilchiaráin بخشی از یک خدمه سه نفره است که عناوین متعددی را در سراسر ایرلند در احتمالا تنها ورزشی که کاملا از طریق زبان ایرلندی انجام می شود به دست آورده اند.

شغل روزانه او در دانشگاه Maynooth به عنوان مدیر برنامه های حرفه ای ایرلندی است، شغلی که علایق علمی و شخصی او را ترکیب می کند. او دارای مدرک تربیت بدنی از دانشگاه لیمریک است اما اکنون در حال تکمیل مدرک دکترا در خوانندگی ایرلندی و sean-nós است.

او که در Connemara متولد و پرورش یافته است، برادرزاده جو هینو، یکی از مشهورترین خوانندگان سنتی تمام دوران است. مایکل یکی از نمایندگان شناخته شده آواز سین نو به تنهایی است و می تواند رپرتوار آهنگ های مرتبط با دریا را بخواند.

با این حال، مسابقه علاقه اصلی اوست. برای تمرین در زمستان، او یک قایق را به لیفی منتقل کرد و آن را در یک باشگاه قایق نگه داشت. برای رانندگانی که از پل عوارضی ایست لینک عبور می کنند، قایق متمایز به رنگ قیر سیاه و برافراشته اش که در حال سر خوردن به سمت پایین رودخانه هستند، نمایی غیرمعمول – و غیرعادی – از جنوب کونمارا در مرکز پایتخت ارائه کرده است. به نوعی Ó Maoilchiaráin نیز در آن ناهنجاری قرار دارد. او یک هزاره است و زندگی شهری مدرن دارد.

او همچنین نگهبان شعله سنت‌های منحصربه‌فرد ایرلندی است که به قرن‌ها پیش باز می‌گردد و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. او یک مرد جوان مدرن است و همه در یک حرکت به عقب برگشته است.

او از نزدیک به کارنا در منطقه جزیره کونمارا می آید.

"مادرم اهل [شهرک] آرد تویر است که من در آنجا به دنیا آمدم. پدرم اهل جزیره مایگینیس است که از طریق جاده ممکن است 3 کیلومتر یا 4 کیلومتر با آن فاصله داشته باشد، اما اگر با راه آهن بروید، شاید 400 متر باشد.

«فکر می‌کنم که این نشان‌دهنده اهمیت آموزش به نسل‌های قبل در اینجا است. این روش اصلی حمل‌ونقل، دریا بود، بنابراین فکر می‌کنم دیدن این سنت خوب است که همچنان ادامه دارد.

"وقتی در چنین منطقه‌ای بزرگ می‌شوید، برای شما طبیعت دوم است. شما واقعا به اهمیت آن در خارج از جامعه فکر نمی‌کنید."

او نمی تواند زمانی را به خاطر بیاورد که ورزش و مسابقات ورزشی بخشی از زندگی او نبوده باشد. "این بحث شهر بود. چه کسی آخر هفته گذشته برنده شد، یا چه کسی قرار بود آخر هفته آینده برنده شود؟ قایقرانی ذاتی بود. در مورد زبان و آهنگ ها هم همینطور بود. من از خانواده‌ای می‌آیم که به خوانندگی شان‌نو معروف هستند.»

در این بخش از جنوب کونمارا، قایق‌ها، قایق‌ها و قلاب‌های گالوی وجود دارد که نسل‌ها از خانواده‌ها عبور کرده‌اند.

«پدربزرگ من از طرف مادرم، مایرتین، کارش در محلی به نام کراچ هینو شناخته می شد. هنوز در خانواده است.»

مسابقات کراچ در حوالی تاریخ جشن‌های بزرگ مقدس در طول تابستان، به‌اصطلاح روزهای حامی (یا الگو) برای بزرگداشت یک قدیس محلی، پدیدار شد.

در این منطقه، Lá Fhéile Mhic Dara (جشنواره Macdara) در 16 ژوئیه بود، زمانی که کل جامعه به جزیره خالی از سکنه سنت مک دارا (Cruach na Cara) با سخنرانی زیبای قرون وسطایی اش سفر کردند. در آن روز «رایگان»، شاید یک قرن پیش، مسابقه ی آموزشی بین خانواده های رقیب به صورت غیررسمی آغاز شد.

من با شنیدن داستان‌هایی در مورد Lá Fhéile Mhic Dara و همه هیاهوهایی که در آن روز در اطراف مسابقه‌های ورزشی در حال اجرا بود، بزرگ شده بودم.»

مسابقات اتومبیلرانی مدرن در سال 1953 زمانی که بخشی از یک جشنواره میراث ایرلندی به نام An Tóstal بود، رسمیت یافت. اولین مسابقات در خلیج گالوی در نزدیکی تفرجگاه سالتیل برگزار شد. در اوج محبوبیت، حدود 80000 تماشاگر در کنار دریا برای تماشا جمع شدند.

رقابت ها به شدت مورد رقابت بود. مشهورترین خانواده از همه خانواده Seoighe (جویس) از Inis Bearacháin بودند که چهار عنوان قهرمانی در سراسر ایرلند را به دست آوردند. بعدها نام بزرگ دیگری به نام Clann Uí Chualáin و Mac Donnchadhas از An Cheathrú Rua آمد.

Ó Maoilchiaráin می گوید: «یک آهنگ برای Seoighes و یک آهنگ برای Ó Cualáins وجود دارد. "آنها شاید 40 یا 50 سال پیش ساخته شده اند. آهنگ Seoighe درباره موفقیت های آنها در Tóstal در دهه 1960 است."

در ابتدا با هم پارو می‌زنیم، اما وقتی شروع به فیلم‌برداری می‌کنم، ردیف‌های Maoilchiaráin به تنهایی، پاروهای نازک (که هیچ تیغه‌ای ندارند) را بدون زحمت از میان آب می‌کشند.

در این لحظه به نظر می رسد که ما می توانیم در هر زمانی در طول قرن ها در Connemara باشیم. اما به نوار خانه‌های ساحلی نگاه می‌کنی و دیش‌های ماهواره، دکل‌های تلفن همراه و لشگری از توربین‌های بادی را در افق می‌بینی. حتی اینجا در بزرگ‌ترین گیل‌تاخت، تهدیدی میان‌مدت وجودی برای ایرلندی به‌عنوان زبان اول و به‌عنوان زبان گفتمان روزانه وجود دارد. اینها سنگرهای نبرد برای زنده نگه داشتن کانمارا ایرلندی و تمام سنت های آن است.

"می تواند جادویی باشد": داوطلبان شنای گالوی و کایاک سواری در زیر آب

او اذعان می‌کند: «نمی‌توانیم بگوییم که انگلیسی بر ما تأثیر نمی‌گذارد». ما هستیم، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانیم برای ترویج و حفظ آنچه در اینجا داریم انجام دهیم، و تمرکز بر موارد منفی نداشته باشیم - چیزهایی مانند زندگی در اینجا تغییر خواهد کرد و زبان از بین خواهد رفت.» ما سخت کار می کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که برای آنچه که داریم ارزش قائل هستیم و آن را حفظ و ترویج می کنیم.

Ó Maoilchiaráin به مدت 10 سال با برادرش Mairtín و با Joe Rua Seoighe از Ros Muc، که در اصل از An Cnoc در Leitir Mealláin است، پارویی زده است.

بین آنها - در مسابقات استاندارد، کری ناومهوگ و مسابقات چوبی - هر سه برنده 9 دوره مسابقات سراسری ایرلند شده اند. او می‌گوید: "با naomhóg ما در واقع با یکی از هموطنان کری، جکی گودوین قایقرانی می‌کردیم. مردم ممکن است ندانند که در سراسر ایرلند برای مسابقات اتومبیلرانی وجود دارد."

قایق های مسابقه ای آن چیزی نیست که پدربزرگش می دانست. طول آنها 25 فوت است، در مقابل 23 فوت برای کراچ استاندارد. کم عمق تر و باریک تر، آنها برای سرعت به جای آب و هوای سخت ساخته شده اند. سازندگان آنها را با هر قایق جدید اصلاح می کنند. "می توانید ببینید که هر تکرار جدید کمی سریعتر است." تعداد انگشت شماری از سازندگان در محلی و در کری باقی می مانند، و او اشاره می کند که ساختمان در خانواده ها، "در خون" اجرا می شود، همانطور که قایقرانی انجام می دهد.

برای هر یک از خانواده‌هایی که درگیر آن هستند، این موضوع به نسل‌های قبل برمی‌گردد. چیزی در مورد مسابقه‌های ورزشی وجود دارد که در خون است، فقط کمی فشار اضافی برای رفتن و رسیدن به آنچه می‌توانید وجود دارد.

مردم محلی به آن به عنوان چیزی در معرض خطر یا به عنوان یک میراث فرهنگی ناملموس نگاه نمی کنند. ما به آن به عنوان یک ورزش دیگر نگاه می کنیم. برای گردشگران، دیدن مسابقات کراچ برای اولین بار، آنها فکر می کنند که عالی است. برای ما این فقط یک بخش منظم از زندگی است، و این همان کاری است که در ماه‌های تابستان انجام می‌شود.»

از نظر اقتصادی احتمالا بسته شدن منطقی خواهد بود: مشاغل Clifden برای زمستان بی حاصل آماده می شوند

انتقال سنت بین نسل ها ادامه دارد. پسر برادرش مایرتین که اکنون 16 سال دارد، شروع به نشستن و پارو زدن با تیم کرده است. اکثر رقبای آنها را برادران یا پسرعموها تشکیل می دهند.

یک مسابقه بین 14 تا 15 دقیقه در یک مسیر مثلثی دو یا سه مایلی طول می کشد، با چهار قایق به قید قرعه برای فینال. مایکل می گوید: «از اولین سکته تا آخرین سکته، درد محض است. اما وقتی از خط عبور کردی و برنده شدی، ارزشش را دارد.»

او در عقب می نشیند که در ایرلندی به عنوان seas deiridh (آخرین جایگاه) شناخته می شود و میزان سکته مغزی را تعیین می کند. Máirtín در وسط (seas láir) و Joe Rua در کمان (seas tosaigh) قرار دارد. جو روآ دوره را تماشا می کند و در صورت نیاز به سرعت بیشتر می خواهد. تقریبا هیچ صحبتی وجود ندارد.

"بعد از چند سال پارو زدن با هم، می توانید بدون گفتن کلمه ای ببینید چه کاری باید انجام شود." و هنگامی که خدمه تحت فشار قرار می گیرند، دستورالعمل ها به یک یا دو کلمه کوچک می شوند، معمولا "Tarraing" (کشش).

این ورزش اکنون با خدمه قوی از کری و دونگال فراتر از Connemara گسترش یافته است و مسابقاتی در بوستون وجود دارد که شامل تبعیدیان Connemara است.

من می پرسم که آیا او از Connemara و ایرلندی به عنوان یک زبان مادری می ترسد؟ در اطراف نشانه های آشکاری از کاهش جمعیت وجود دارد - کارخانه های بسته شده، روستاهایی که میخانه و اداره پست در آن بسته شده اند، خانه های متروکه با پنجره های تخته ای و سقف های فروریخته.

او اعتراف می کند که نگران نبودن سخت است. مردم برای کار می‌روند و کمتر از گذشته در Gaeltacht سخنرانان بومی وجود دارد. اما او به جنبش Gaelscoil، به رویدادهای ایرلندی زبان در دوبلین، و به فرصتی برای بازی فوتبال، پرتاب کردن یا کاموجی از طریق ایرلندی در خارج از Gaeltacht اشاره می کند. او می‌گوید: «شاید اوضاع در گیل‌تاخت در حال تغییر باشد، اما در بقیه کشور نیز در حال تغییر است.

ناکامی ایالت در تهیه خانه برای ایرلندی زبانان "آینده زبان را تهدید می کند"

مشارکت او یک پادکست جدید است که شامل گفتگو با مردم محلی است.

"این به ما فرصتی می دهد تا روی غنای زبانی که هنوز در این منطقه از Connemara Lár داریم تمرکز کنیم، و فرصتی برای شنیدن داستان های مردمی که ممکن است معمولا نشنیده باشید. برای کسانی که از خارج از منطقه هستند، به آنها فرصتی می دهد تا گویش ما را در محیط طبیعی آن بشنوند و به آنها اجازه می دهد تا به نوبت عبارتی را که ما در اینجا داریم انتخاب کنند.

Ó Maoilchiaráin همچنین به یک مرجع در میراث و فرهنگ کراچ تبدیل شده است. او در ماه سپتامبر در جشنواره قایق‌های سنتی در ورونای ایتالیا شرکت کرد و کارگاه‌های آموزشی در مورد قایقرانی و نحوه ساختن قایق را آموزش داد. او همچنین برخی از آهنگ های مرتبط با قایقرانی و قایق سواری را در ساحل غربی خواند.

او امیدوار بود یک کالسکه در اندازه کامل به آنجا بیاورد یا حتی یکی بسازد و آن را در کانال های ونیز پارو بکشد. او با تأسف می‌گوید این بار این اتفاق نیفتاد، اما هنوز امیدوار است که این کار در زمان دیگری انجام شود.

در حال حاضر جزر و مد برگشته است و ما به سمت اسکله در Ros Muc پارو می زنیم. اجداد او قرن‌هاست که از این آب‌ها در این مسیرها عبور کرده‌اند.