این دوزیستان زره پوش بستر دریای تریاس را به یک کابوس زنده تبدیل کرد

بسیاری از موجودات باستانی به نوعی وحشتناک و در عین حال عالی بودند. برای مثال، مگس‌های انبوه گریفین را در نظر بگیرید که به اندازه کافی بزرگ هستند که منظره خورشید را از بین ببرند. به طور مشابه، یک دوزیست باستانی که به تازگی کشف شده است، وحشتناک، حیرت انگیز و مهمتر از آن، نشان دهنده مسیرهای تکاملی قابل توجه زندگی بر روی زمین است.

مطالعه‌ای که امروز در Nature Ecology & Evolution منتشر شده است، فیزیولوژی و زیست‌شناسی Gerrothorax maritimus، یک دوزیست از حدود 237 میلیون سال پیش، در تریاس پسین را توصیف می‌کند. اسکلت های این دوزیست - که از کاوش های قبلی در چین به دست آمده بود - تقریبا کامل بود و به محققان اجازه داد طول آن را حدود 30 اینچ (75 سانتی متر) تخمین بزنند. شبیه به یک کوسه مکنده موجود، این حیوان احتمالا در کف دریا در کمین نشسته بود تا طعمه‌ای به اندازه کافی بدبخت از مسیر آن عبور کند - همانطور که در تصویر وحشتناک بالا به وضوح نشان داده شده است.

نکته مهم این است که این موجود به لطف بدن بسیار زره پوش خود، اولین دوزیست شناخته شده ای است که به طور کامل با زندگی در آب های شور اقیانوس سازگار شده است.

ریوسوکه موتانی، نویسنده مقاله، به Gizmodo گفت: «ما تاکنون هیچ دوزیستی را نمی‌شناختیم که تمام وقت در دریا زندگی کند. موتانی، دیرینه‌شناس مهره‌داران در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، افزود: «با وجود این واقعیت که همه دودمان‌های مهره‌داران زمینی دیگر چنین اعضایی دارند و امروزه بیش از 8000 گونه دوزیست وجود دارد."

دو اسکلت مورد تجزیه و تحلیل برای این مطالعه ابتدا توسط کشاورزان محلی در استان گوئیژو در جنوب غربی چین جمع‌آوری شد و اخیرا توسط یک مخزن فسیلی محلی خریداری شد. بر اساس این مقاله، این استان اکنون در داخل خاک قرار دارد، اما فسیل‌ها حداقل 30 کیلومتر دورتر از هر جزیره‌ای ذخیره شده‌اند. البته، خشکی زمین در صدها میلیون سال گذشته چندین بار تغییر کرده است، به این معنی که برای یک موجود دریایی سابق غیرعادی نیست که به داخل خشکی ختم شود.

اما طبق یک وبلاگ همراه با پشت کاغذ موتانی، این تیم اقدامات بیشتری را انجام داد تا اطمینان حاصل شود که این گونه در دریا زندگی می کند، برخلاف اینکه لاشه آن به طور اتفاقی شسته شده و در ته دریا رسوب می کند. به عنوان مثال، انگشتان - معمولا اولین قسمت بدن که برای لاشه های گم شده در دریا ناپدید می شوند - اسکلت کم و بیش دست نخورده بودند.

موتانی گفت، با این حال، "باهوش ترین" شواهد مربوط به نسبت ایزوتوپ استرانسیوم است که بر روی استخوان ها و رسوبات اطراف آنها شناسایی شده است. موتانی توضیح داد که این عنصر «نسبت‌های ایزوتوپی تقریبا ثابتی» دارد که به دوره خاصی از تاریخ اقیانوس اشاره می‌کند، با تجزیه و تحلیل ایزوتوپی قویا نشان می‌دهد که استخوان‌ها «در دریا رشد کرده‌اند» و به طور قابل‌توجهی توسط رسوبات در طول نگهداری آلوده نشده‌اند. او نوشت: "شما فقط می توانید تصور کنید که چقدر عصبی بودیم که منتظر اعلام نتایج آزمایش بودیم." "این لحظه حقیقت برای ما بود."

طبق این وبلاگ، دوزیستانی که امروزه با آنها آشنا هستیم، مانند قورباغه یا سمندر، برای زنده ماندن در آب دریا تلاش می کنند. موتانی افزود: این به این دلیل است که آنها پوستی نرم و قابل نفوذ دارند که به آنها کمک می کند نفس بکشند و آب را جذب کنند، که "به طرز شگفت انگیزی" برای سبک زندگی دوزیستان طراحی شده است - البته تا زمانی که آنها چیزی غیرعادی مانند شنا در آب دریا را امتحان نکنند. این پوست حساس به آنها در مقایسه با مهره داران دیگر تحمل نمک بسیار کمتری می دهد و فشار اسمزی آب شور سطح آب بدن آنها را مختل می کند.

در همین حال، G. maritimus زره استخوانی داشت که هم از پوست حساس آن محافظت می کرد و هم به آن کمک می کرد تا خود را به سمت طعمه در ته دریا بالا ببرد. G. maritimus همچنین بر روی آبشش خود نگه داشته است، ویژگی که اکثر دوزیستان مدرن در بزرگسالی از دست می دهند. بنابراین، طبق وبلاگ موتانی، احتمالا این موجود باستانی عمدتا از طریق آبشش‌ها تنفس می‌کرد نه از طریق پوستش که با زره پوشانده شده بود. او به Gizmodo گفت: این اسکلت نشان می‌دهد که دهان بزرگی با قوس آبشش قوی شبیه به فیدرهای مکش مدرن، به‌ویژه ووبگونگ‌ها دارد.

(بازی‌ها، می‌دانم به چه فکر می‌کنید - بله، به معنای واقعی کلمه Frox از Tears of the Kingdom است.)

گفته می‌شود، بافت‌های نرم‌تر بدن برای فسیل سالم حفظ نشده است. در نتیجه، تیم نمی‌تواند جنبه‌های خاصی از فیزیولوژی دوزیستان را مشخص کند، مانند اینکه آیا سیستم گوارشی آن نیز برای سازگاری با آب شور تکامل یافته است یا اینکه چگونه می‌توانست تولید مثل کند. موتانی به Gizmodo گفت که هدف این است که نمونه های بیشتری از همان گونه را شناسایی کنیم.

او گفت: «به عنوان مثال، دو نمونه ای که ما گزارش کردیم در سمت شکم به سمت بالا یافت شدند، بنابراین دیدن قسمت پشتی آن بسیار خوب است. ما همچنین می‌خواهیم در مورد محیط زیست آن با جزئیات بیشتری بدانیم تا اکولوژی آن را دقیق‌تر بازسازی کنیم.»