این شهر قبلا در بحران بود. سپس ذوب سریع قطب شمال شروع به غیرقابل نوشیدن آب لوله کشی آن می کند

از آنجایی که آلودگی سوخت های فسیلی دمای جهانی را افزایش می دهد، هیچ مکانی روی زمین سریعتر از مجمع الجزایر نروژی سوالبارد گرم نمی شود. در آنجا، دما پنج تا هفت برابر سریع‌تر از میانگین جهانی افزایش می‌یابد و برای ساکنان لانگ‌یربین، این می‌تواند به این معنا باشد که منبع آب آنها در خطر است.

لانگ یربین، با جمعیتی حدود 2400 نفر، پایتخت و بزرگترین منطقه مسکونی سوالبارد است. همچنین یکی از شمالی ترین سکونتگاه های جهان است که تنها در 800 مایل (1300 کیلومتر) از قطب شمال قرار دارد. امروزه اقتصاد لانگ یربین عمدتا توسط گردشگری هدایت می شود، اما در دهه 1900 این شهر یک شهر معدنی زغال سنگ بود. به لطف تغییرات اقلیمی، زمین‌شناسی محلی که به این صنعت اجازه رشد داد، اکنون دریاچه سدشده‌ای به نام Isdammen، تنها منبع آب آشامیدنی شهر را تهدید می‌کند.

در سپتامبر 2025، تجزیه و تحلیل آب آشامیدنی تصفیه شده از Isdammen سطوح بسیار خطرناکی از منگنز را نشان داد، فلز سنگینی که می‌تواند در دوزهای بالا یا در نتیجه قرار گرفتن در معرض طولانی مدت عصبی باشد. در سال گذشته، مقامات محلی به ساکنان لانگ یاربین توصیه کرده اند که از آب لوله کشی ننوشند. در عوض، آنها می توانند ظروف را در سوپرمارکت پر کنند، جایی که آبجوسازی سوالبارد اکنون مخزن آب آشامیدنی رایگان و تصفیه شده را تامین می کند.

سطح منگنز از سپتامبر 2025 کاهش یافته است و دیگر یک نگرانی برای سلامتی محسوب نمی‌شود، اما همچنان بالاتر از حد مجاز است - مانند سطح سولفات و نیکل. به همین دلیل، دولت محلی همچنان توصیه می کند از آب لوله کشی اجتناب کنید.

محققانی که منبع آلودگی را بررسی می کنند معتقدند که این آلودگی از ذوب سریع یخبندان دائمی ناشی می شود که می تواند سنگ بستر را در معرض دید قرار دهد و به فلزات اجازه دهد تا به Isdammen نفوذ کنند.

مارجولین ورت، کارشناس یخ‌های دائمی و دانشیار زمین‌شناسی قطب شمال در مرکز دانشگاهی در اسوالبارد، به گاردین گفت: «ترکیب یخ‌زدگی دائمی و سنگ بستر شیل، که حاوی ماده معدنی به نام پیریت یا طلای احمق است، باعث آلودگی منبع آب آن می‌شود.

برای روشن بودن، پیریت منبع مستقیم این آلودگی فلزی نیست. اما وقتی این ماده معدنی با آب و اکسیژن تماس پیدا می کند، تحت واکنشی به نام اکسیداسیون قرار می گیرد که اسید تولید می کند.

او گفت: «اسید تولید شده اکنون می‌تواند فلزات سنگین را از این سنگ‌ها به آبراهه‌ها شسته شود. "مسئله ای که ما در اینجا در لانگیربین داشتیم منگنز است، اما سایر آلاینده ها را می توان از سنگ ها خارج کرد."

این مسیر محتمل به نظر می رسد، اما درک اینکه آب Isdammen واقعا از کجا می آید، کلید تایید منبع آلودگی فلزی است. دانشمندان در SINTEF، یک سازمان تحقیقاتی مستقل بزرگ، در حال کار برای پاسخ به این سوال هستند.

هانه کویتساند، مدیر تحقیقات SINTEF در یک پست وبلاگی که اوایل سال جاری منتشر شد، گفت: "ما به طور قطع نمی دانیم که کانال های آب و کیفیت آب چگونه با آب شدن یخ های دائمی تغییر می کند." او گفت: «ما باید این موضوع را به طور کامل بررسی کنیم.

اگر ذوب یخ‌های دائمی مقصر باشد، ورت معتقد است که بحران آب در لانگ‌یربین می‌تواند پیش‌نمایشی از آنچه در آینده برای سایر جوامع قطب شمال خواهد آمد باشد. این منطقه چهار برابر سریعتر از سایر نقاط جهان در حال گرم شدن است و کارشناسان بر این باورند که تا سال 2050، یخ‌های دائمی در منطقه منجمد قطبی قطب شمال می‌تواند تا سال 2050 42 درصد کاهش یابد.

ورت گفت: «این مواد [سنگ بستر غنی از پیریت و فلزات سنگین] و یخ‌های دائمی در حال ذوب شدن در دیگر نقاط قطب شمال وجود دارند، بنابراین این می‌تواند اولین نمونه از تأثیر تغییرات آب و هوایی بر آب‌های شیرین باشد، برای مثال در شمال کانادا و آلاسکا.