این مطالعه نشان می‌دهد که مناطق استوایی همیشه متنوع‌ترین محیط‌های دریایی نبودند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

امروزه، آب‌های استوایی معمولا میزبان طیف وسیع‌تری از حیوانات دریایی نسبت به آب‌های قطبی هستند. این کاهش در تنوع زیستی دریایی از خط استوا به سمت قطب شمال و جنوب به عنوان گرادیان تنوع عرضی شناخته می شود.

محققان دانشگاه نانجینگ و کالج دانشگاه لندن (UCL) اخیرا فسیل‌های دریایی را که تقریبا 500 میلیون سال طول می‌کشد مورد مطالعه قرار دادند تا بفهمند که چگونه تنوع محیط‌های دریایی در طول زمان تغییر کرده است. یافته‌های آن‌ها که در Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences منتشر شد، نشان می‌دهد که گرادیان تنوع عرضی امروزی همیشه ثابت نبوده است، زیرا قدرت و شکل آن مطابق با تغییرات آب و هوایی طولانی‌مدت روی زمین تغییر می‌کند.

دی ون، نویسنده اول مقاله، به Phys.org گفت: "علاقه من به این موضوع در اوایل دوره دکتری من شروع شد، زمانی که یک مقاله تحقیقاتی را خواندم که پیشنهاد می کرد توزیع عرضی تنوع زیستی در سراسر زمین بین آب و هوای گرم و سرد در طول تاریخ زمین شناسی زمین متفاوت است." این موضوع مرا به این سوال وا داشت که آیا اوج تنوع استوایی امروزی یک ویژگی دائمی است یا نتیجه وضعیت آب و هوایی فعلی ما، یعنی فاصله زمانی گرم در یک جهان سردخانه است.

ون و همکارانش می خواستند درک بهتری داشته باشند که چگونه آب و هوا روی زمین بر شیب تنوع عرضی در محیط های دریایی در طول 500 میلیون سال گذشته تأثیر گذاشته است. برای انجام این کار، آنها سوابق فسیلی بی مهرگان دریایی را که در پایگاه داده Paleobiology ذخیره شده بود، تجزیه و تحلیل کردند، یک منبع آنلاین که گزارش منتشر شده از حیات گذشته روی زمین را مستند می کند.

ون توضیح داد: «ما مکان‌های جغرافیایی باستانی این فسیل‌ها را بازسازی کردیم و کره زمین را به سلول‌های شبکه‌ای با مساحت مساحت تقریبا 250 کیلومتر (155 مایل) از هم تقسیم کردیم. از آنجایی که برخی از مناطق بیشتر از مناطق دیگر نمونه برداری شده اند، ما از یک روش آماری به نام نادری مبتنی بر پوشش استفاده کردیم تا تخمین های تنوع را با هم مقایسه کنیم. سپس چگونگی تغییر تنوع زیستی با عرض جغرافیایی را به طور جداگانه در هر نیمکره اندازه گیری کردیم و این الگوها را در پنج کشور آب و هوایی جهانی، از سرد تا بسیار گرم، مقایسه کردیم.

تحلیل‌های این تیم نشان داد که در دوره‌های سردتر روی زمین، بی‌مهرگان دریایی معمولا در نزدیکی خط استوا متنوع‌تر بودند، در حالی که تنوع در عرض‌های جغرافیایی بالاتر به شدت کاهش یافت. از سوی دیگر، در دوره‌های گرم‌تر، تنوع بی‌مهرگان دریایی اغلب به طور یکنواخت در عرض‌های جغرافیایی پخش می‌شد یا در مناطق معتدل به اوج خود می‌رسید.

ون گفت: «یافته کلیدی ما این است که الگوی آشنای تنوع زیستی که در مناطق استوایی در بالاترین حد بوده و به سمت قطب ها کاهش می یابد، در طول تاریخ زمین ثابت نبوده است. در عوض، قدرت آن ارتباط نزدیکی با وضعیت آب و هوای جهانی دارد. یک توضیح احتمالی این است که گرمایش زیستگاه‌های حرارتی مناسب را به سمت عرض‌های جغرافیایی بالاتر تغییر می‌دهد و به طور بالقوه تنوع زیستی استوایی را کاهش می‌دهد.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که گرمایش جهانی می‌تواند در نهایت در جایی که حیات دریایی متنوع‌تر است، تغییر کند. با این حال، تجزیه و تحلیل فسیلی این تیم نشان نمی‌دهد که الگوهای تنوع دریایی امروز با چه سرعتی ممکن است تغییر کند یا کدام مناطق گونه‌های بیشتری را به دست آورند یا از دست بدهند.

فیلیپ مانیون، نویسنده ارشد این مقاله توضیح داد: درک اینکه چگونه تنوع زیستی ممکن است به تغییرات آب و هوایی جهانی واکنش نشان دهد، برای حفظ حیات روی زمین بسیار مهم است، زیرا سوابق فسیلی تنها دریچه ما را برای تأثیرات بلندمدت تغییرات عمده محیطی فراهم می کند. با افزایش گرمایش پیش بینی شده طی قرن آینده، نتایج ما نشان می دهد که ممکن است شاهد کاهش تنوع مناطق استوایی و توزیع مجدد گونه ها در قطب باشیم، حداقل برای موجوداتی که قادر به پراکندگی هستند.

کار اخیر Wen، Mannion و همکارانشان Lewis A. Jones و Junxuan Fan می تواند به درک اکوسیستم های دریایی روی زمین و نحوه واکنش آنها به تغییرات آب و هوایی کمک کند. تجزیه و تحلیل های آینده می تواند داده های فسیلی باستانی را که توسط محققان تجزیه و تحلیل شده است با سوابق اخیر موجودات دریایی روی زمین مقایسه کند.

ون افزود: «اکنون قصد داریم مکانیسم های زیربنایی این الگوها، به ویژه نقش رانش قاره، در دسترس بودن زیستگاه های دریایی کم عمق و ترجیحات حرارتی گونه ها را بررسی کنیم. ما امیدواریم که با ترکیب سوابق فسیلی با شبیه‌سازی‌های paleoclimate و مدل‌های سیستم زمین، به درک بهتری از چگونگی شکل‌دهی تغییرات محیطی به توزیع تنوع زیستی و کمک به رویدادهای تکاملی مهم، از جمله انقراض‌های دسته‌جمعی دست یابیم.

توسط نویسنده ما اینگرید فادلی، ویرایش شده توسط گابی کلارک، و بررسی و بررسی واقعیت توسط رابرت ایگان برای شما نوشته شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

دی ون و همکاران، وضعیت آب و هوایی قدرت گرادیان تنوع عرضی را کنترل می کند، مجموعه مقالات انجمن سلطنتی B: علوم زیستی (2026). DOI: 10.1098/rspb.2026.1490.

روزنامه نگار آزاد با لیسانس روانشناسی و کارشناسی ارشد روزنامه نگاری بین المللی. از سال 2018 هوش مصنوعی، رباتیک، علوم اعصاب و اخترفیزیک را پوشش می دهد. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →