این مطالعه نشان می دهد که کمردرد مزمن ممکن است یک شبکه مغزی غیرمنتظره را فعال کند

برای افراد مبتلا به کمردرد مزمن، حرکات روزمره مانند خم شدن برای بستن بند کفش یا برداشتن کیف مواد غذایی می‌تواند باعث شعله‌ور شدن دردناک شود. اکنون، دانشمندان به یک کشف شگفت‌انگیز دست یافته‌اند: این اپیزودها ممکن است یک شبکه مغزی را فعال کند که با احساس ما از خود مرتبط است.

در یک مطالعه جدید، محققان دریافتند که کمردرد مزمن ناشی از حرکت با افزایش فعالیت در شبکه حالت پیش‌فرض مغز، گروهی از نواحی متصل مغز که در هنگام بازتاب خود و سرگردانی ذهن روشن می‌شوند، مرتبط است. این یافته غیرمنتظره بود زیرا شبکه معمولا در طول درد حاد، مانند درد گذرا ناشی از لمس اجاق گاز داغ یا کوبیدن زانو بر روی میز، کمتر فعال می شود.

مطالعه جدید که در 5 اکتبر در مجله British Journal of Anesthesia منتشر شد، نشان می دهد که شعله ور شدن درد مزمن ممکن است شامل فرآیندهای مغزی فراتر از آنهایی باشد که مسئول تشخیص احساسات دردناک هستند.

نحوه واکنش مغز به درد مزمن

کمردرد مزمن که حداقل سه ماه طول بکشد، یکی از علل اصلی ناتوانی در سراسر جهان است. تصور می‌شود که وقتی درد مزمن برای اولین بار شروع می‌شود، شبکه‌ای از نواحی در مغز به نام "نوروماتریکس درد" حساس می‌شود، به طوری که درد حتی پس از از بین رفتن محرک دردناک ادامه می‌یابد. اگرچه دانشمندان می‌دانند که درد مزمن با تغییرات در فعالیت مغز مرتبط است، اما به طور کامل نمی‌دانند وقتی حرکات باعث افزایش ناگهانی درد مداوم می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد.

برای بررسی، محققان 114 بزرگسال مبتلا به کمردرد مزمن را انتخاب کردند و از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI) برای بررسی فعالیت مغز آنها استفاده کردند. fMRI تغییرات در جریان خون را اندازه گیری می کند که به عنوان یک معیار غیرمستقیم فعالیت مغز عمل می کند.

پس از اسکن اولیه، یک محقق به بلند کردن پای هر یک از شرکت‌کنندگان تا زمانی که کمردرد آنها افزایش یافت، کمک کرد، آن را به مدت 10 ثانیه در موقعیت خود نگه داشت و سپس آن را پایین آورد. محققان بلافاصله پس از این حرکت دردناک پا، مغز شرکت کنندگان را اسکن کردند و نتایج را با اسکن هایی که از قبل جمع آوری شده بود مقایسه کردند. به طور متوسط، این آزمایش شدت درد گزارش شده شرکت کنندگان را تا 23 درصد افزایش داد.

همانطور که انتظار می رفت، در طول حرکت پا، محققان افزایش جریان خون را در نواحی مغزی که در پردازش درد و حرکت دخیل بودند مشاهده کردند. اما آنها همچنین افزایش فعالیت را در مناطق کلیدی شبکه حالت پیش‌فرض شناسایی کردند، که معمولا زمانی فعال‌تر می‌شود که فرد به خودش یا خاطرات زندگی‌نامه‌اش فکر می‌کند یا فقط اجازه می‌دهد ذهنش سرگردان شود.

انتظار داشتیم آنقدر غیرفعال شود که مجبور شدیم کارمان را سه بار بررسی کنیم تا مطمئن شویم که نتایج قانونی است.

فادل زیدان، عصب‌شناس در UC San Diego

مطالعات نشان می دهد که درد حاد فعالیت در شبکه حالت پیش فرض را کاهش می دهد، احتمالا به این دلیل که باعث آگاهی از چیزی جدا از خودتان می شود.

مورگان جیانولا، یکی از نویسندگان این مطالعه، محقق فوق دکتری در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، به لایو ساینس گفت: «وقتی ما اولین دور تجزیه و تحلیل را دیدیم، می‌گوییم «آیا این کار را درست انجام دادیم؟»

فادل زیدان، یکی از نویسندگان این مطالعه، دانشمند علوم اعصاب در UC San Diego، به Live Science گفت: «ما اصلا انتظار نداشتیم [شبکه حالت پیش فرض] درگیر شود. ما انتظار داشتیم آنقدر غیرفعال شود که باید کارمان را سه بار بررسی می‌کردیم تا مطمئن شویم که نتایج قانونی است.»

محققان همچنین گوساله های شرکت کنندگان را در معرض گرمای دردناک قرار دادند - روشی رایج برای مطالعه فعالیت مغز در هنگام درد حاد. برخلاف کمردرد ناشی از حرکت، گرما با کاهش فعالیت در بخشی از شبکه حالت پیش‌فرض همراه بود، که نشان می‌دهد مکانیسم متفاوتی در کار است.

زمانی که درد بخشی از تجربه درونی ما می شود

شرکت‌کنندگانی که کمردرد مزمن شدیدتری را گزارش کردند، ارتباط قوی‌تری بین شبکه حالت پیش‌فرض و مناطق مغزی داشتند که احساسات پشت را پردازش می‌کنند. نویسندگان مطالعه نتیجه گرفتند که این نشان می دهد که درد مزمن ممکن است با نحوه درک افراد از خود و بدنشان در هم تنیده شود.

زیدان گفت: «این شعله ور شدن درد تقریبا به بخشی از شخصیت آنها از منظر خود محور تبدیل شده است.

کاترین مارتوچی، عصب‌شناس دانشگاه دوک که در این مطالعه شرکت نداشت، طراحی آزمایشی را ستود و خاطرنشان کرد که محققان معمولا از حرکت در طول اسکن مغز اجتناب می‌کنند زیرا می‌تواند با وضوح اسکن تداخل داشته باشد. Martucci در ایمیلی به Live Science گفت: این مطالعه با گرفتن اسکن قبل و بعد از حرکت دردناک این مشکل را به خوبی برطرف می کند.

با این حال، او خاطرنشان کرد که فعالیت مغز مشاهده شده همچنین می تواند منعکس کننده درد یا اضطراب طولانی مدت پس از بالا بردن دردناک پا باشد. علاوه بر این، این مطالعه نمی تواند تعیین کند که آیا تغییر فعالیت مغز مشاهده شده به درد مزمن کمک می کند یا در پاسخ به آن ایجاد می شود.

با این وجود، زیدان و همکارانش فکر می‌کنند که این یافته‌ها در نهایت می‌تواند به درمان‌های آینده درد مزمن کمک کند. درمان‌ها ممکن است به این موضوع بپردازند که مردم چگونه با درد خود ارتباط برقرار می‌کنند، نه اینکه خود احساسات دردناک را هدف قرار دهند. زیدان که به طور تصادفی در حین انجام این مطالعه دچار کمردرد مزمن شد، معتقد است که تجربیات و خاطرات گذشته افراد با درد مزمن بر فرآیندهای مغز آنها تأثیر گذاشته است تا جایی که خود درد به بخشی از آنچه که هستند تبدیل می شود.

داستان های مرتبط

درد در زنان بیشتر طول می کشد و سلول های ایمنی ممکن است مقصر باشند

این مطالعه نشان می دهد که سیگنال های مغزی زمینه ساز درد مزمن می تواند "مدار کوتاه" باشد

مردم گاهی اوقات سوزش درد را به سخت اندیشی ترجیح می دهند

تیم زیدان اکنون در حال بررسی است که آیا رویکردهای موجود، مانند مدیتیشن ذهن آگاهی یا درمان شناختی رفتاری، می‌تواند بر شبکه حالت پیش‌فرض تأثیر بگذارد و به تسکین درد مزمن کمک کند. (درمان رفتار شناختی برای درد مزمن یا CBT-CP، در حال حاضر یک گزینه درمانی شناخته شده است.)

مارتوچی هشدار داد که هنوز برای نتیجه‌گیری در مورد نحوه اعمال این نتایج در عمل بالینی زود است. اما او گفت که یافته‌های کنونی شواهد مهمی از نحوه واکنش مغز به تشدید درد مزمن ارائه می‌دهد.

او می‌گوید: «آن‌ها داده‌های محکمی در مورد اینکه چگونه افراد مبتلا به کمردرد مزمن تغییرات مهمی در پاسخ‌های مغزشان پس از شرایطی که دردشان را تحریک می‌کند نشان می‌دهند، ارائه می‌دهند. "داده های تصویربرداری مغز تجربه آنها از درد [شرکت کنندگان] را به روشی مهم و بسیار قابل مشاهده تایید می کند."

این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.