«این همه سینماست!» کارگردانان برترین اسناد سال 2026 در مورد ریسک کردن، تعامل با سوژه ها و موفقیت عظیم «شما می توانید همه چیز را ببینید» (ویدئو)

همانطور که ممکن است متوجه شده باشید، ما در عصر طلایی مستندها زندگی می کنیم - در واقع، اکنون هر سال اسناد ارزشمندی ساخته و منتشر می شود که هیچ کس نمی تواند همه آنها را ببیند ... اما این مانع از تلاش ما نمی شود. برای «اسناد قابل تماشا»، ما هر سال تعداد زیادی سند را نمایش می‌دهیم و سپس 10 نمونه واقعا برجسته را شناسایی می‌کنیم که احساس می‌کنیم شایسته توجه دانشجویان SCAD، شرکت‌کنندگان جشنواره فیلم SCAD Savannah و بله، اعضای شاخه مستند آکادمی علوم و هنرهای تصویری متحرک هستند.

تصادفا یا نه، در طول 12 سالی که قبلا این پنل را برگزار کردیم، 27 فیلمی که در آن حضور داشتند نامزدی اسکار بهترین مستند بلند را دریافت کردند و هشت فیلم در نهایت این جایزه را بردند: امی 2015، O.J.: ساخته شده در آمریکا، 2018، Icar رایگان 2017، 2017 کارخانه آمریکایی ۲۰۱۹، تابستان روح ۲۰۲۱، ناوالنی ۲۰۲۲ و ۲۰ روز در ماریوپل ۲۰۲۳.

به نظر حقیر من، انتخاب‌های Docs to Watch امسال - که همه آنها در جشنواره در اینجا نمایش داده شده یا خواهند بود، و به دنبال آن یک پرسش و پاسخ با کارگردان یا کارگردانانشان - در مجموع به اندازه هر سالی قوی هستند.

دیوید، داستان روزی روزگاری در هارلم با پدرت شروع می شود. کمی در مورد بیل گریوز، که در سال 2014 درگذشت، و اینکه چرا او این گروه از مشاهیر رنسانس هارلم را در وهله اول جمع کرد، بگویید. باید توجه داشته باشم که یکی از چهار فیلمبردار او در آن روز جوانی 26 ساله به نام دیوید گریوز بود…

دیوید گریوز بله. خوب، او در هارلم به دنیا آمد و بزرگ شد. اینها کسانی بودند که او را راهنمایی کرده بودند و او را در زندگی تشویق کرده بودند و او می خواست مردم آنها و آن زمان را به یاد بیاورند. بنابراین در سال 1972، با کتابداران شاومبورگ [مرکز تحقیقات فرهنگ سیاه پوست، کتابخانه تحقیقاتی کتابخانه عمومی نیویورک در هارلم] تماس گرفت. آنها همه را می‌شناختند، و آنها را به هم وصل کردند - "هی، می‌خواهی به خانه دوک برویم، دور هم جمع شویم و دوران قدیم را به یاد بیاوریم؟" طبیعتا همه آنها آمدند و پدر چهار دوربین در آنجا داشت تا از این افراد عکس بگیرد.

چرا آن فیلم برای بیش از نیم قرن منتشر نشد؟

GREAVES در انبار نگهداری می شد. آنها تعدادی عکسبرداری اضافی انجام داده بودند - فکر می کنم تعداد زیادی تیراندازی اضافی در دهه های 70، 80، 90 و اوایل دهه 2000 برای ردیابی تأثیر رنسانس در طول زمان. پس از مرگ پدرم و نامادریم، من و دخترم تقریبا تصمیم گرفتیم: "این اتفاق باید بیفتد." نامادری من فیلم را بازسازی کرده بود، و سپس این سوال پرسیده شد: "خب، چه کسی آن را کارگردانی می کند؟" و من گفتم: «می‌خواهم»، چون نمی‌توانستم رک و پوست کنده آن را به کسی دیگر بسپارم.

باید توجه داشته باشم که دیوید یک روزنامه نگار کهنه کار است، اما قبل از این فیلم کارگردانی نکرده بود. این در مورد پوه نیز صدق می کند. پو، شما در مالزی به دنیا آمدید و اسناد را برای الجزیره سفارش دادید، اسناد تهیه کردید، از طریق IDA برای اسناد کمک مالی اعطا کردید، به عنوان روزنامه نگار در نیویورک تایمز کار کردید، اما هرگز پیش از این هیچ مستندی را کارگردانی نکردید. چرا این پروژه ای بود که خودتان می خواستید آن را کارگردانی کنید؟

POH SI TENG خوب، در این زمان های بسیار تاریک، من به دنبال نور بودم. لازم بود باور کنم که مردان خوبی وجود دارند و سه نفر خودشان را معرفی کردند: دکتر یهودی، دکتر مارک پرلموتر. دکتر فلسطینی دکتر ثائر احمد. و دکتر فیروز سیدوا، پزشک زرتشتی - سه دوستی که نمی‌توانستند از نظر پیشینه و مذهب متفاوت‌تر باشند، اما توانستند با هم کار کنند. می خواستم در پرتو آنها باشم و از آنها یاد بگیرم که به خودم کمک کنم. فکر کردم، "من به اندازه کافی طولانی صبر کردم - 22 سال - و این همان کاری است که قرار است انجام دهم."

امیر، تو درباره موضوعات مختلفی فیلم ساخته‌ای، از یک کودک هنرمند گرفته تا یک تراژدی تبدیل شده به یک ستاره فوتبال که تبدیل به یک تراژدی نظامی شده و تا مردگان سپاسگزار. غیرممکن است که شما را شناسایی کنم. چطور متوجه شدید که این تلاش در طول کووید برای فتح K2 در زمستان انجام شده است؟

AMIR BAR-LEV من نمی توانم اعتباری برای یافتن این داستان بدانم. یک نفر در مورد آن به من گفت و گفت: "شما احتمالا علاقه ای ندارید زیرا چیزی در مورد کوهنوردی نمی دانید." من آن را بررسی کردم، و سه سال بعد از اتفاقاتی که شما اشاره کردید، اسکات، انگشت اشاره های زیادی وجود داشت، به خصوص در امتداد خطوط نژادی. این همگرایی یک دسته از ملیت های مختلف در K2 بود، و پنج نفر جان خود را از دست دادند در حالی که 10 نفر به قله رسیدند، بنابراین به من به عنوان نوعی آلپی که آن را انجام داد معرفی شد. من به آن نگاه کردم، لاستیک ها را لگد زدم و متوجه شدم که بیشتر آن ادعاها دقیق نیستند.

این واقعا بیشتر به تجاری سازی، رسانه های اجتماعی، مستندها، نقش مستندسازان و مسائل طبقاتی مربوط می شد. بنابراین فکر کردم، "خوب، این چیزها کمی از سطح دریا بالاتر هستند و من می توانم در مورد آنها گزارش کنم."

جولیا، شما در اتحاد جماهیر شوروی سابق به دنیا آمدید، در 9 سالگی به آمریکا آمدید، فیلم‌های روایی برنده جوایز ساختید و قصد داشتید به ساختن فیلم‌های روایی ادامه دهید - اما سپس در سال 2021 به روسیه بازگشتید و پس از آن تقریبا بدون وقفه روی یکی از حماسی‌ترین کارهای مستند تا کنون کار کرده‌اید، یک فیلم دو قسمتی درباره روزنامه‌نگاران مستقل روسی. قسمت اول که دو سال پیش منتشر شد، دوستان نامطلوب من: قسمت اول - آخرین هوا در مسکو بود، در مورد آن روزنامه نگاران و آنچه که آنها سعی داشتند در داخل روسیه انجام دهند.

قسمت دوم - تبعید درباره تلاش آنها برای خروج است، اما هنوز حقیقت را گزارش می کنند. چگونه برنامه های شما تا این حد به بیراهه رفت؟

جولیا لوکتف خوب، یک پاسخ: پوتین. من در پاییز 21 به روسیه رفتم تا فیلمی در مورد این روزنامه نگاران بسیار جوان بسازم که تازه شروع به نامگذاری «عاملان خارجی» کرده بودند، به این معنی که آنها باید این پاراگراف را بر روی تمام کارهای خود و عکس های گربه اینستاگرام خود قرار می دادند و می گفتند که «یک عامل خارجی برای شما آورده است». من نمی‌دانستم و آنها نمی‌دانستند که چهار ماه و نیم بعد، روسیه یک جنگ تمام عیار را در اوکراین آغاز می‌کند، تمام روزنامه‌نگاری مستقل را تعطیل می‌کند، و همه شخصیت‌هایی که من دنبال می‌کردم باید در عرض چند ساعت خانه‌های خود را ترک کنند.

مال ما تبعید آنها را از همان روزهای اول که کاملا گم شده بودند دنبال می کند. آنها به ترکیه رسیدند، که تنها بلیطی بود که می توانستند بخرند، دوباره به عنوان روزنامه نگار روی پای خود برخاستند و به گزارش جنایات جنگی که کشورشان مرتکب می شد ادامه دادند. در حال حاضر، اکثر آنها "تروریست های افراطی" اعلام شده اند و احکام زندان در انتظار آنهاست، اما هنوز هم حس شوخ طبعی دارند.

ناتان، تو کارهای بسیار بزرگی در تلویزیون انجام دادی که به هر نحوی ماهیت حقیقت و واقعیت را کشف کرده‌ای. اینها چیزهایی هستند که مرز بین مستند و روایت را محو کرده اند، در حالی که شما آنها را کارگردانی کرده اید و در آنها جلوی دوربین ظاهر شده اید - به ویژه، Nathan for You و The Rehearsal. آیا همیشه دوست داشتید چنین فیلمی را کارگردانی کنید، یا اینکه زندگی شما و لنس با الیزابت هلمز یک تصادف خوشحال کننده بود؟

NATHAN FIELDER خوب، این به روشی بسیار متفاوت اتفاق افتاد. از لحظه‌ای که این فرصت را داشتیم تا آخرین روزهای قبل از زندان او را مستند کنیم، هر دوی ما به دلایلی که نمی‌توانید توضیح دهید، به دام افتادیم. این انتزاعی است، اما ما از همان ابتدا به این موضوع بسیار متفاوت از کارهای تلویزیونی که من انجام داده‌ام نگاه می‌کردیم، و مسئولیت خود را با آن درک کردیم - وارد خانه این خانواده می‌شدیم.

و من حتی قصد حضور در این کار را نداشتم، اما جذب شدم زیرا آنها مدام با من صحبت می‌کردند و مدام حضور ما را در خانه تأیید می‌کردند، بنابراین من با اکراه بخشی از آن شدم - اما در واقع ابزار بسیار مفیدی برای تلاش برای کشف آنچه در حال وقوع بود، که پیچیده‌تر می‌شد، بود. من همیشه فیلم های مستند را دوست داشتم. آنها چیز مورد علاقه من برای تماشا و تعامل هستند. و از آنجایی که من برای مدت طولانی با داستان‌هایی که انسان‌ها را به عنوان خودشان درگیر می‌کنند سروکار داشته‌ام، افکار زیادی در مورد این موضوع داشتم، و فکر می‌کنم بسیاری از آن ایده‌ها به آن ختم شد.

و همکاری با لنس شگفت انگیز بود.

من می‌خواهم برای لحظه‌ای به عقب برگردم و ببینم چطور شما حتی با او ارتباط برقرار کرده‌اید. این به اندازه کافی عجیب است که او کمی قبل از گزارش به زندان، کسی را به خانه خود دعوت می کند، اما شما هرکسی نیستید. آیا او می دانست که شما چه کسی هستید و مجموعه کاری شما؟

فیلدر من فکر می‌کنم معمای اینکه چرا ما آنجا بودیم در نهایت مجبور شد بخشی از داستان شود فقط به این دلیل که برای ما گیج‌کننده بود و بخشی از تلاش برای درک آنها و آنچه می‌خواستند بود. ما شنیده بودیم که آنها به A24 مراجعه کرده بودند زیرا می خواستند قبل از رفتن او به زندان، زندگی آنها به نحوی مستند شود. این همه از هم پاشید، اما ما در مورد آن شنیدیم و سپس با او ملاقات کردیم.

فکر می‌کنم وقتی او را دیدم، او احساس می‌کرد که این شخص بسیار صمیمانه و قابل اعتماد به نظر می‌رسید، اما در ذهنم اینطور بود که «نمی‌توانی به این اعتماد کنی». و آن احساسی را که من واقعا هرگز با کسی تجربه نکرده بودم - آن را در بسیاری از دنیا تجربه کرده بودم، اما نه در یک انسان - و بنابراین فکر می کنم چیزی بود که مغز من و لنس را نیز قلقلک داد و فکر می کنم این نقطه شروع بود. فکر می کنم شریک زندگی اش کلیپی از چیزی که من ساخته بودم به او نشان داده بود. این تمام چیزی است که او گفت که قبل از شروع ما دیده بود. بنابراین کمی گیج کننده است.

روری، من اخیرا فرصتی برای مصاحبه با الک بالدوین داشتم و او در مورد اینکه یکی از طرفداران پر و پا قرص کار شما است، به خصوص Last Days in Vietnam صحبت کرد. اما آیا شما دو نفر قبل از این پروژه شخصا یکدیگر را می شناختید؟ و صرف نظر از این، چه چیزی باعث شد هر دوی شما این جهش را با هم انجام دهید، درست زمانی که او در آستانه ورود به تاریک ترین و آسیب پذیرترین دوره زندگی خود بود؟

RORY KENNEDY الک در واقع یکی از حامیان بزرگ مستندها بوده است، همانطور که می دانید، و او جشنواره فیلم همپتونز و مجموعه تابستانی [SummerDocs که او با آن همکاری می کند] دارد. من خوش شانس بودم که در این سال ها بخشی از آن بودم، با او آشنا شدم و می توانم بگویم که رابطه دوستانه ای با او داشتم.

من و همسرم، مارک بیلی، مانند همه افراد دیگر، شاهد وقوع این حادثه غم انگیز بودیم و برای هالینا هاچینز [فیلمبردار فیلم‌برداری که در صحنه فیلم Rust مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد]، قبل از هر چیز، و خانواده‌اش دل شکسته بودیم و احساس عمیقی از همدلی و دلسوزی برای او و آنچه خانواده در حال گذراندن آن بود داشتیم. و سپس، البته، الک، برای اینکه بخشی از این است و شاهد آن است. با گذشت هفته ها و ماه ها، ما دیدیم که مردم چگونه به او پاسخ می دهند و از قضاوت بسیار شگفت زده شده بودیم.

این سوال را مطرح کرد که "ما چقدر از طریق دادگاه افکار عمومی در مقابل دادگاه قانون قضاوت می کنیم؟" همچنین، ما احساس می کنیم که الک یک شخصیت جذاب است و واقعا مستندی درباره او ساخته نشده است. بنابراین به نوعی تعادل هر دوی این چیزها بود.

ما به او نزدیک شدیم و او در ابتدا به نوعی مقاوم بود و نمی خواست آن را دنبال کند. سپس، شاید شش هفته یا دو ماه بعد، زمانی که او قصد داشت فیلمبرداری مجدد Rust را در مونتانا شروع کند، با ما تماس گرفت و گفت: "آیا می خواهید در این سفر به من بپیوندید؟" ما گفتیم که اساسا او نمی‌تواند کنترل تحریریه داشته باشد و نمی‌تواند از آن پولی بگیرد، و او می‌گوید: «من وارد هستم». و سپس با هم به این سفر رفتیم و او را به اعماق خارق‌العاده و مکان‌هایی برد که غیرمنتظره بودند.

کندی فکر می‌کنم احتمالا به همان دلیلی که همه ما اینجا هستیم، یعنی تلاش برای کنترل داستان و روایت، بله گفت. من در واقع دوست ندارم برای الک یا کسی صحبت کنم، بنابراین 100 درصد این را نمی‌دانم، اما فکر می‌کنم او احساس می‌کرد که روایتش توسط دیگران نوشته می‌شود، و می‌خواست کسی به آنچه در واقع اتفاق می‌افتد شهادت دهد.

رون، تو زندگی های زیادی در این تجارت داشته ای: بازیگر کودک محبوب، بازیگر جوان محبوب، بازیگر محبوب بزرگسالان، و فیلمساز فوق العاده بزرگسالان بسیاری از فیلم هایی که ما می شناسیم و دوست داریم، از آپولو 13 تا ذهن زیبا تا مرد سیندرلا. اما من فکر می‌کنم آنچه که گاهی نادیده گرفته می‌شود این است که چقدر با شرکت خود کار کرده‌اید، تصور کنید، در زمینه غیرداستانی، با کارگردانی بسیاری از مستندات، از جمله چندین مستند درباره هنرمندان دیگر: پاواروتی، بیتلز، جیم هنسون، خوزه آندرس و اکنون ریچارد آودون. چه چیزی باعث شد که بخواهید در Docs و در نهایت به Avedon کار کنید؟

RON HOWARD خب، برایان گریزر، شریک من در Imagine، همیشه عاشق اسناد بوده است، و من هم همینطور. او کمی جسورتر بود. او یکی در مورد Deep Throat انجام داد. این در حالی است که ما هنوز با یونیورسال و فاکس برای تلویزیون تحت قرارداد بودیم و اصلا قرار نبود در این مرحله مستند بسازیم. قرارداد ما خیلی سخت بود و در واقع وقتی فهمیدند می‌خواهیم یک مستند بسازیم، نامه توقف و انصراف برای ما ارسال کردند. اما برایان آن را نادیده گرفت و به پایان رسید و این کار را انجام داد. او همچنین یک مورد در مورد کشتی انجام داد. و خیلی باهاش ​​حال می کرد.

من تمام عمرم عاشق فیلم‌های مستند بوده‌ام، و همچنین فیلم‌سازانی را که فیلم‌نامه و مستند می‌سازند - افرادی مانند اسپایک لی، مارتین اسکورسیزی و جاناتان دمی را تحسین کرده‌ام.

سرانجام، برایان فرصتی برای من فراهم کرد تا پشت صحنه یک جشنواره موسیقی Jay-Z را پوشش دهم. من در مورد آن کمی عصبی بودم، و پس از جلسه هیئت مدیره در مرکز فیلم جیکوب برنز، پیش جاناتان رفتم و گفتم: "نظرت چیست؟" او گفت: "حتما این کار را انجام دهید. اول از همه، شما بیشتر از آنچه که فکر می کنید از مهارت ها، تجربه و کارهای خود استفاده خواهید کرد.

و ثانیا، تنها کاری که باید انجام دهید متفاوت است» - و این در یک یا دو جمله حکمت زیادی داشت - «این است که باید به این فکر کنید که می‌دانید داستان چیست و از اشتباه کردن و یافتن داستان واقعی هیجان زده باشید.» من متوجه شده ام که بسیار درست است.

همچنین می‌توانم بگویم که در کارهایی که در فیلمنامه انجام داده‌ام، همیشه به سمت مطالعات شخصیت کشیده‌ام، و ساخت این نوع فیلم‌ها سخت‌تر می‌شود. ما هنوز این کار را انجام می‌دهیم و همه تلاش می‌کنیم، اما اسناد برای من همه مطالعات شخصیت‌ها هستند، حتی چیزی مانند آودون، که من انتظار نداشتم چنین باشد. من فکر می‌کردم که قرار است این نوع جست و خیز پر زرق و برق در آرشیو او و این موضوعات شگفت‌انگیز باشد که او پوشش داده است. اما او مرا غافلگیر کرد - همانطور که بیشتر و بیشتر در مورد او یاد گرفتم، به مطالعه شخصیت تبدیل شد و من واقعا افتخار می کنم که توانستم بگویم.

جاستین ویلکس، که رئیس Imagine است، سارا برنشتاین، که اینجاست و رئیس اسناد است، آنها همیشه با ایده های عالی وارد می شوند. من خودم دارم و ما یک تیم فوق‌العاده داریم که به انجام این کارها کمک می‌کند - دسترسی به موضوعات و ایده‌ها. بنابراین کاوش در این دنیا برای من هیجان فوق العاده ای بود.

در نهایت، من افرادی را که در دنیای مستند زندگی می کنند، دوست دارم. منظورم این است که آنها فقط عالی هستند - آنها باهوش هستند، آنها فداکار هستند، و به بسیاری از چیزهایی که من هستم علاقه مند هستند. آنقدرها به دلیل تجاری گرایی نیست و این نیاز به - به غیر از فیلم شما [او با فیلدر شوخی می کند] - صندلی های زیادی در سینماها داشته باشد. و بنابراین همچنان بسیار خلاقانه هیجان انگیز است. و حتی فکر می‌کنم با کار فیلم‌نامه‌ای من کار مثبتی انجام می‌دهم، در شیوه‌ای که صحنه‌ها را به صحنه می‌برم و آنها را فیلمبرداری می‌کنم.

و آودون به این دلیل امکان پذیر شد که بنیاد ریچارد اودون ناگهان مایل بود آرشیو خود را باز کند؟

هاوارد بله، جاستین ویلکس برای مدت طولانی در مورد آودون کنجکاو بود. آنها کار ما را به عنوان یک شرکت دوست داشتند، از کاری که من با پاواروتی و جیم هنسون انجام داده بودم خوششان آمد، و آنها مایل بودند که آرشیوها را باز کنند، که کمیاب و هیجان انگیز بود.

من هرگز ریچارد آودون را ندیدم و هرگز از او عکسی نگرفتم - فکر نمی‌کنم در آن روزها یا حتی امروز به اندازه کافی باحال بودم - بنابراین به این فکر افتادم: «او کمی شبیه زلیگ یا فارست گامپ است: او در طول نسل‌ها در همه جا حضور دارد، و او درست در میانه همه چیز به روش‌های جالبی قرار دارد.» اما چیزهای زیادی در مورد او نمی دانستم. می دانستم که او موفق است، اما نمی دانستم که شجاع است.

می‌دانستم که او در مقابل دوربین بسیار کاریزماتیک است - او را در مصاحبه‌ها می‌بینید - و می‌دانستم که مردم می‌خواهند از او عکس بگیرند، اما در مورد ناامنی‌ها، شوق و انگیزه و اخلاق کاری و روشی که او زیبایی‌شناسی خود را در کارهایی که هم بسیار تجاری و هم بسیار شخصی بود به کار می‌برد، نمی‌دانستم. او همیشه برای آن پاداش دریافت نمی کرد، و با این حال به راه خود ادامه داد و هم حرفه و هم کارش را به جلو برد. بنابراین من واقعا او را تحسین می کردم. اما قطعا فیلم تغییر کرد.

آخرین چیزی که می‌توانم در مورد آن بگویم این است که واقعا تا زمانی که پسرش، جان، برخی از فیلم‌های ما را دید و موافقت کرد جلوی دوربین باشد، یک جنبه بسیار مهم از زندگی و داستان او واقعا مورد توجه قرار گرفت. آن را به عنوان مطالعه شخصیت عمیق تر کرد.

ALYSA NAHMIAS بچه‌هایم به من جرأت دادند که سندی بسازم که واقعا بخواهند با دوستان خود به اشتراک بگذارند. در آن زمان، آنها نه و 11 ساله بودند. من آن را در لحظه خندیدم، اما حدس می‌زنم آن را در آنتن هنری خود نگه داشتم. چگونه می توانم چیزی را پیدا کنم که دوستان آنها بخواهند تماشا کنند و همچنین چیزی به من بدهد که خلاقانه و موضوعی آن را بجوم؟

بچه ها در نهایت از پنج سالگی تا 15 سالگی بودند و اهدافی از 55 تا 12000 داشتند، زیرا هرگز واقعا در مورد آن نبود. این واقعا برای من راهی برای جدی گرفتن دختران و ورود به دنیای آنهاست. بزرگسالان مانند چارلی براون هستند، [صداهای نامفهومی به دهان می آورند].

نهمیاس ما از یک مدیر بازیگران تماس گرفتیم تا برای سریال نتفلیکس در مورد او بازیگری کنیم، بنابراین خواهیم دید - با ما همراه باشید! آرا، آره، او یک جواهر است. ما ویدیوی بازیگری او را دیدیم و آنی بود. او روبروی یک خرس عروسکی بزرگ نشسته بود و بعد داشت پیانو می زد. وقتی او را در زوم ملاقات کردم، گفتم: "اگر قرار باشد سه جعبه بخرم، چقدر می شد؟" "این آسان است، 12 دلار!" و من اینطور گفتم: "خب، تو در فیلم هستی."

جک، شما و کارگردان همکارتان، ایتاب، نیز یک زوج هستید. شما بچه ها تا سال 2011 در سوریه زندگی می کردید. و سپس یک شب در سال 2015، اتفاقی افتاد که زندگی شما و زندگی یک زن جوان را برای دهه بعد تغییر داد. آیا می توانید ما را به این موضوع راهنمایی کنید که چگونه مسیری را که به یک در میلیون منتهی می شود ادامه می دهید؟

او 11 ساله بود. او در این میدان مملو از قاچاقچیان و پناهندگان بود و از هیچ کس [گذاشتن] نمی گرفت، کاملا سرکش و بی پروا. او فقط می خواست به آلمان برود و می خواست ما را با خود ببرد. او این ایده را برای رهبری دوربین، ستاره بودن دوست داشت. و او گفت که فکر می کند قرار است مشهور شود. برای او به این نوع بازی تبدیل شد. بنابراین ما او را در این سفر طاقت فرسا در 9 کشور دنبال کردیم. او سوار بر یک قایق مملو از 85 نفر بود که باید سه ساعت در شب از دریای مدیترانه عبور می کرد و به نوعی زنده می ماند و به آلمان می رسید.

و این تمام چیزی بود که ما در ابتدا برنامه ریزی کرده بودیم.

اما وقتی در آن ایستگاه قطار در پاسائو، اولین شهر قطار در آلمان ایستاده بودیم، متوجه شدیم که این یک پایان نیست، یک آغاز بود. هزار نفر در اطراف ما بودند که حالا قرار بود در آلمان زندگی خود را شروع کنند. و شاید نسل‌های بعد، افرادی باشند که این داستان را در مورد پدربزرگ و مادربزرگشان تعریف کنند که با قایق آمده‌اند و این همان جایی است که آنها بودند. انگار در جزیره الیس هستیم.

و اگر در آن روزها آنجا بودید، دوست داشتید چه چیزی را ببینید؟ ما فکر کردیم، "او 11 ساله است، او در آستانه زندگی است، چرا ما او را دنبال نمی کنیم؟ چرا نمی بینیم که چه اتفاقی می افتد؟" و این کاری است که ما انجام دادیم. بنابراین ما برای 10 سال بعد از او فیلم گرفتیم.

چای، تو و جیمی سه فیلم ساخته‌ایم، Meru، Free Solo و اکنون Everest: The Other Side، که حدس می‌زنم ممکن است این‌ها را توصیف کنیم:

الیزابت چای واسارهلی من آنها را فیلم های کوهستانی، سه گانه کوهستانی می نامم. [می خندد]

اورست: طرف دیگر، اولین مورد از سه موردی بود که خانواده شما مستقیما تحت تأثیر خود صعود قرار گرفتند، درست است؟ ریسک چیزی است که شما مستقیما در فیلم به آن می پردازید و در مورد تعداد افرادی که شما بچه ها می شناسید صحبت می کنید که اقدام به کارهای جسورانه کرده اند و جان سالم به در نبرده اند. آیا می‌توانید به اشتراک بگذارید که بچه‌ها چگونه مسیر این فیلم را طی کردید، و چه احساسی نسبت به آن در طول فرآیند داشتید؟