این والدین چه کسانی هستند که از زندگی بیشتر از فرزندان خود ناامید هستند؟

به نظر می رسد در حال حاضر در ایرلند در مورد چیزهای کمی توافق داریم، اما همه ما در این مورد توافق داریم: بدترین اتفاقی که ممکن است برای یک والدین بیفتد این است که مجبور شوند فرزند خود را دفن کنند. غمی است که نگاه مستقیم به آن غیرممکن به نظر می رسد. در حالی که ما می‌توانیم در مورد شخصی صحبت کنیم که یکی از والدین خود را از دست داده است، یا همسری که همسر خود را از دست داده است، یا خواهر یا برادری را از دست داده است، زبان ما در تلاش برای بحث درباره پدر و مادری که پسر یا دخترش قبل از آنها مرده است ناکام است.

با این حال، در ایرلند، برخی از والدین به چنین چیزی امیدوار هستند.

یک مادر 66 ساله با ایرلندی اگزمینر در مورد امید به مرگ دخترش قبل از مرگ صحبت کرد و اذعان کرد که "این چیزی نیست که هیچ والدینی باید بگوید یا حتی فکر کند". سپتامبر گذشته، Dáil شنید که در میان والدین سالخورده بزرگسالان دارای ناتوانی ذهنی، این کلمات ناگفته در حال تبدیل شدن به حدی است که تبدیل به یک ترانه می شود. "امیدوارم آنها پیش از من بروند."

این افراد چه کسانی هستند که آرزوی بدترین کابوس هر پدر و مادری را دارند؟ چه چیزی می تواند والدین را امیدوار به زنده ماندن فرزندشان کند؟ حقیقت این است که این والدین هیچ تفاوتی با بقیه ما ندارند. آنها صرفا افرادی هستند که به آنچه که دولت ایرلند برای فرزندانشان پس از مرگ خودشان تدارک دیده است نگاه کرده و به این نتیجه رسیده اند که مرگ زودرس فرزندشان ممکن است گزینه مهربان تری باشد.

آنچه که دولت برای آنها تدارک دیده است مشابه تدارکاتش در سایر نقاط در مراقبت های بهداشتی، مراقبت های اجتماعی، آموزش، حمل و نقل و دفاع است: مطلقا هیچ.

این با نگاه کردن به داده ها مشخص می شود. حدود 2000 بزرگسال مبتلا به ناتوانی ذهنی در خانه با والدینی بالای 70 سال زندگی می کنند. نکته نگران کننده تر، در مورد حدود 500 نفر از آنها، والد بالای 80 سال است. وقتی والد از بین می رود یا حتی می میرد، باید تختی برای فرزند بزرگسال آنها پیدا شود. مانند بسیاری از مراقبت‌های بهداشتی ایرلندی، اغلب با یک ارائه‌دهنده خصوصی است و از خانه‌ای که آنها می‌شناختند دور است.

این بزرگسالانی که مادر یا پدر خود را از دست می دهند، به طور همزمان اتاق خواب، زادگاه خود، روال معمول خود و تمام چهره هایی را که می شناسند - همه در یک هفته از دست خواهند داد. داده ها به یک سوال واضح نیاز دارند: چه کسی این سیستم ظالمانه را طراحی کرده است؟ پاسخی که به طرز ویرانگری به آن می رسد، هیچ کس است. این زمانی اتفاق می افتد که اصلا هیچ چیز طراحی نشده باشد.

پدری که با ایرلندی تایمز صحبت می‌کرد، وضعیت اسفناکی را که دخترش با آن روبرو بود توصیف کرد: "در یک لحظه، [او] پدرش، مراقبش، خانه‌اش، جامعه‌اش را از دست می‌دهد. او انتخاب خود را از دست می‌دهد چون در آنجا قرار می‌گیرد. او دوستانش را از دست می‌دهد، که برای او مهم‌تر است، و صدایش را از دست می‌دهد زیرا من دیگر آنجا نیستم تا نماینده او باشم."

برخی از این خانواده‌ها حدود یک سال پیش گرد هم آمدند تا کمپینی به نام «پیش از مرگ» را راه‌اندازی کنند - نام آن یک ضرب‌الاجل مشخص برای اصلاحات است. بنیانگذار آن تونی موری 71 ساله است و دخترش آئویف که 42 سال دارد با او و همسرش سوزان در فیرویو دوبلین زندگی می کند. در حالی که همدردی با چنین افرادی آسان است، اما آنها همدردی نمی خواهند. آنها یک طرح دولتی می خواهند. آن‌ها می‌خواهند خانه بعدی آئویفه تا زمانی که هنوز زنده هستند ترتیب داده شود، تا بتوانند به او کمک کنند تا حرکت کند و سازگار شود. این روند یک آیین طبیعی برای هر خانواده دیگری است: خروج کودک از خانه.

پاسخ دولت ناکافی بوده است. در ماه اکتبر، بودجه 212 مکان مسکونی اضافی برای سال آینده ایجاد کرد. از این تعداد، حدود نیمی از آنها برای موارد اضطراری در نظر گرفته شده است و تنها 100 مکان برنامه ریزی شده برای کل کشور باقی می ماند. ریاضیات در اینجا بسیار ساده است: با 100 مکان اضافی در سال برای 2000 نفر، 20 سال طول می کشد تا برای هر 2000 مکان فراهم شود. این یک لیست انتظار بسیار طولانی برای فرزندان بزرگسال والدینی است که بالای 70 سال سن دارند.

در کشوری که رکورد سال به سال افزایش مالیات را دارد، نمی‌توانیم بپذیریم که دولت بودجه‌ای ندارد تا به نمایندگی از آسیب‌پذیرترین مردم ما اقدام کند. ما می دانیم که منتظر ماندن بیکار، از طریق هشدارهای مکرر تا زمانی که یک بحران تمام عیار رخ دهد، گزینه گران قیمت است. اعداد داده شده به کمیته Oireachtas نشان می دهد که استفاده از محل اضطراری با یک ارائه دهنده انتفاعی حدود 420000 یورو در سال یا 1.3 سوله دوچرخه هزینه دارد.

ما، مالیات دهندگان، برای این هرج و مرج که خانواده ها را در هم می ریزد، حق بیمه پوچ می پردازیم.

این کشوری نیست که با برنامه ریزی بلندمدت آشنا نباشد. آیا ما یک صندوق ثروت مستقل نداریم که با تشنگی از مالیات شرکت تغذیه می‌شود و طبق قانون تا سال 2041 از ما قفل شده است؟ پس اگر می‌توانیم 15 سال قبل برای خزانه‌مان برنامه‌ریزی کنیم، چرا نمی‌توانیم به یک پیرمرد 71 ساله بگوییم دخترش پس از رفتن او کجا زندگی می‌کند؟

سیاست در نهایت به ظرفیت دولت نیست، بلکه در مورد اولویت‌هایی است که ابتدا ظرفیت دریافت می‌کند. این پاسخ کثیف به این سوال قدیمی است که دولت حتی برای چه کسی است. و اکثرا، در ایرلند، این برای کسانی است که می توانند به آن گوش فرا دهند - هر کسی که می تواند لابی کند، دعوا کند یا تهدید به برداشتن درآمدهای مالیاتی کند. یک مراقب 82 ساله نمی تواند هیچ یک از اینها را انجام دهد. او نه می تواند به دولت حمله کند و نه می تواند ترک کند. تنها اهرم او این است که بداند او نیز خواهد مرد - که در نام کمپین مشخص شده است.

بیایید واژگان دولت را بررسی کنیم. طرح سرسام آور خدمات ناتوانی به مناطق ایرلند پیشنهاد می کند «پاسخ های خدمات جایگزین» و «بازیافت منابع» را در نظر بگیرند. ایجاد طرح های اضطراری برای "مدیریت و کاهش خطرات مرتبط با افرادی که در انتظار حمایت های مسکونی هستند". در این، Aoife کجاست؟ او خطری برای کاهش نیست. او زنی از فیرویو است. و 2000 نفری که تحت تاثیر قرار گرفته اند یک لیست انتظار نیستند، بلکه همسایه هایی هستند که در یک خیابان زندگی می کنند، به کافه هایی می روند که در آن شناخته شده هستند و در جوامعی که مورد علاقه شان هستند حرکت می کنند.

آنها نیازی ندارند اولویت خود را در فهرست دولتی با آنچه به اقتصاد اضافه می کنند به دست آورند، زیرا آنها قبلا متعلق هستند - چیزی که در هیچ ردیف بودجه منعکس نشده است.

جمهوری بر اساس وعده گرامیداشت همه فرزندان ملت به طور یکسان اعلام شد. اینها بچه های ملت هستند - بچه های ما هستند - الان در دهه 40 و 50 سالگی. و والدین آنها در دهه 70 و 80 زندگی خود هستند و از یک چیزی که قرار است هر والدینی مجاز باشد می ترسند: اول بروند.

یک کشور آبرومند تضمین می‌کند که آن‌ها سال‌های پایانی خود را با ترس از آنچه در پیش روی فرزندانشان است سپری نمی‌کنند.