این کتابخانه ای است که کتاب های آن تا سال 2114 خوانده نمی شود

کفش‌هایم را در ورودی اتاق خاموش، در طبقه آخر دایچمان بیورویکا، کتابخانه اصلی اسلو، در می‌آورم و روی چوب صاف راهروی پرپیچ‌وخم که به اتاقی مرکزی منتهی می‌شود، خمیده‌ای مانند شکم، که توسط ردیف‌هایی از چوب‌های صاف و مواج به رنگ عسلی با هوای غلیظ به وجود آمده است، پاهایم را در می‌آورم.

احساس می کنم در یک جنگل هستم. این همچنین مرا به یاد قدم گذاشتن به محراب داخلی یک مقبره مگالیتیک می اندازد - شاید نیوگرانج، در صبح انقلاب زمستانی، در انتظار نفوذ نور به اتاقک.

نور اتاق سایلنت از محفظه های شیشه ای باریک در دیوارها می آید. آنها از درون روشن می شوند، گویی نور خورشید به فضایی در جنگل می ریزد. 100 محفظه وجود دارد. تاکنون 12 نفر از آنها دست نوشته هایی از برخی از مشهورترین نویسندگان جهان دارند.

این کتابخانه آینده است. برنامه اضافه کردن یک نسخه خطی در سال است. هر کدام در اینجا، خوانده نشده، ذخیره می‌شوند تا سال 2114، زمانی که محفظه‌ها باز می‌شوند و 100 نسخه خطی چاپ می‌شوند، یک قرن پس از اولین مشارکت، نویسنده آمریکایی، مارگارت اتوود، در اینجا سپرده شد.

هر نسخه خطی - یک داستان کوتاه، یک شعر یا یک رمان - توسط نویسنده دعوت شده خود در مراسمی در جنگل نوردمارکا، در حومه اسلو به کتابخانه ارائه می شود. درختان یک منطقه از آن برای تهیه چوب برای ساخت اتاق خاموش قطع شدند. در پاکسازی حاصل، 1000 درخت صنوبر کاشته شد تا به نوبه خود چوبی را تامین کند که در سال 2114 کاغذی برای چاپ نسخه های خطی خواهد شد.

کتاب زندگی ها نوشته مارگارت اتوود: یک تایتان ادبی در مورد هنر نوشتن - و هنر زندگی

در ماه آگوست، لوری اندرسون به عنوان نویسنده بعدی معرفی شد که یک نسخه خطی را به کتابخانه آینده سپرده است.

او سیزدهمین مشارکت کننده، نویسنده هندی-آمریکایی آمیتاو گوش را دنبال می کند، که امسال اثر خود را به کتابخانه آینده بخشید، همانطور که تامی اورنج، رمان نویس، عضو قبیله های شاین و آراپاهو اوکلاهاما، این کار را انجام داد. (او نتوانسته بود طبق برنامه ریزی اولیه در سال 2025 شرکت کند.)

لوری اندرسون در مورد لو رید: «او گفت، همین الان سوار هواپیما می شوم. روز بعد ازدواج کردیم

به‌جای انتخاب نویسندگان سال‌ها قبل، Future Library Trust یک فرآیند انتخاب ارگانیک دارد که سال به سال تحت تأثیر رویدادهای جهانی و سایر ملاحظات است.

نویسندگانی که قبلا در این پروژه مشارکت داشته‌اند عبارتند از دیوید میچل ساکن کورک، هان کانگ برنده جایزه نوبل، نویسنده ایسلندی Sjón و رمان‌نویس و فعال بریتانیایی-ترکیه برنده جایزه، Elif Shafak.

من در اتاق می نشینم و به این فکر می کنم که کلماتی که در اینجا نگهداری می شوند چه معنایی برای نسل های آینده خواهند داشت که سرانجام آشکار شوند. در دنیایی که نرخ باسوادی در حال کاهش است، جایی که هوش مصنوعی قصد دارد خواندن و نوشتن ما را برای ما انجام دهد، آیا مردم حتی قادر به خواندن آنها خواهند بود؟ آیا با جنگ‌ها و مبارزه با طبیعت، کسی باقی می‌ماند؟

این پروژه توسط هنرمند اسکاتلندی کیتی پترسون طراحی شد که در قطاری در انگلستان رفته بود، "فقط روی یک تکه کاغذ دودل می‌کردم، از پنجره نگاه می‌کردم و به تخیلم اجازه می‌دادم آزاد شود. تکه‌ای از درخت را ترسیم کردم، با حلقه‌های رشد متحدالمرکز که به وضوح مشخص شده بودند، و وقتی به آن نگاه می‌کردم، چشم‌اندازی از درختان را دیدم که کتاب‌هایی هستند که در آینده رشد می‌کنند."

اگر پترسون به یک کنفرانس هنرمندان در اسلو با مضمون تجسم سفارش‌های هنری عمومی که خارج از قالب معمول انداختن اشیاء خارجی در فضاهای عمومی خارج می‌شوند، ممکن بود این ایده باقی بماند. او متوجه شد که ایده‌اش می‌تواند با این دیدگاه روبرو شود.

پیشنهاد او توسط Anne Beate Hovind، توسعه‌دهنده شهری و متصدی که در هنر در فضاهای عمومی تخصص دارد، پذیرفته شد و روی چندین پروژه خلاقانه برای توسعه کنار رودخانه در اسلو، جایی که کتابخانه در آن قرار دارد، کار کرده است.

آمیتاو قوش: "ایرلند جایی است که انگلیسی ها تمام روش های استعماری خود را ایجاد کردند، جایی که آنها ابتدا آن را امتحان کردند."

این بلندپروازانه ترین تا به امروز است، با توجه به گستردگی جغرافیایی آن، از کتابخانه تا جنگل نوردمارکا، و بازه زمانی 100 ساله، به این معنی که از تمام سازندگانش بیشتر خواهد ماند.

هویند می گوید: «کتی با این پروژه اصول زمان و مکان من را گسترش داد. "اما هنر برای چیست اگر نه برای به چالش کشیدن و گسترش ما؟"

پاترسون معتقد است نروژ مکان مناسبی برای کتابخانه آینده است. "من تلاش می کنم به کشورهای دیگری فکر کنم که این کار را انجام دهند. در نروژ انگیزه بیشتری به سمت تفکر آینده وجود دارد. و ارتباط بسیار خوبی با جنگلداری وجود دارد - و برخلاف بسیاری از کشورها، آنها از جنگل های خود مراقبت کرده اند. و سپس سنت ادبی وجود دارد.

من فقط احساس کردم که آنها واقعا آن را دریافت کردند و آن را در آغوش گرفتند. در بسیاری از جاهای دیگر این پروژه حتی در نظر گرفته نمی شد، زیرا بسیار خطرناک و ناشناخته است.

گونار استالسن در مورد رمز و راز رمان و طبیعت

ناشناخته های زیادی برای این موضوع وجود دارد - چیزهایی مانند تغییرات آب و هوایی، آیا جنگل ما تا 100 سال آینده همچنان پابرجا خواهد بود، و همچنین تغییر جوامع، تغییر زبان. مانند نویسنده ایسلندی ما، Sjón، اشاره کرد که ایسلندی یک زبان اقلیت است، با توجه به جمعیت کم کشور، و البته ما نمی دانیم که 100 سال دیگر چگونه خواهد بود.

به گفته هویند، این پروژه با موضوعات اعتماد، آیین ها، امید، بحران آب و هوا و طبیعت، دموکراسی، اجتماع و تاب آوری و غیره هدایت شده است.

او می‌گوید: «ما باید چیزی متفاوت تولید کنیم وگرنه هیچ اتفاق جدیدی رخ نخواهد داد. ما نمی‌توانیم بیشتر از این کارها را انجام دهیم. ما هنر را نیرویی برای دستیابی به چیز جدید می‌دانیم و می‌پرسیم آیا هنر می‌تواند جهان را به مکانی بهتر تبدیل کند.»

هویند به سراسر جهان سفر می کند تا درباره کتابخانه آینده صحبت کند. اوایل امسال او در بحث امید رادیکال در جشنواره نویسندگان سیدنی شرکت کرد. در هند این راهپیمایی آرام را برای صلح نامیدند. و به هر جایی که سفر می‌کنم، به من یادآوری می‌شود که همه ما چقدر شبیه هم هستیم. البته تفاوت‌هایی نیز وجود دارد، اما ما یک هسته مشترک داریم.»

او معتقد است که این زمان برای اقدام رادیکال در جهانی است که ناپایدار و آشفته است.

"این در مورد ظرفیت مغز برای تصور است. اگر از تخیل دست برداریم، امید خود را از دست می دهیم. به همین دلیل است که هنر و فرهنگ در زمان ما بسیار مهم است. هنر و فرهنگ از هسته تخیل ما سرچشمه می گیرد: استفاده از این عضله بسیار مهم است.

«جوانان باید تخیل را تمرین کنند و خلق کنند. مهم این است که جوانان بتوانند رویاهای خود را تجربه کنند. احساس می کنم در یک ماموریت هستم. این برای من زندگی را تغییر داده است.»

آیا ایرلند اراده ای برای خنثی کردن فاجعه جنگلکاری مزارع دارد؟

در بخشی از جنگل که درختان کتاب کاشته شده اند، نهال های پروژه در نزدیکی کاج های سر به فلک کشیده رشد می کنند. یکی از آنها را نوازش کردم، به این فکر کردم که ممکن است روزی این سخنان یک نویسنده ایرلندی شود، شاید حتی شخصی از اسلایگو، خانه من.

چه نوع دنیایی آن را دریافت خواهد کرد و چه چیزی در آن جهان از ادبیات، هنر و خلاقیت امروز باقی خواهد ماند؟ چه چیزی در آن دنیا باقی خواهد ماند، توقف کامل؟

به هتل خود برگشتم، صفحه ای را در خارج از آسانسور لمس می کنم تا طبقه ای را که می خواهم بروم انتخاب کنم. در دنیایی که احساس می‌کند دیگر به فشار دادن دکمه‌های آسانسور اعتمادی نداریم، تصور کردن جنگلی که به آرامی کتابخانه‌ای از کلمات نادیده را رشد می‌دهد، مطمئنا عملی از امید و استقلال رادیکال، چقدر باشکوه است.