این یکشنبه ساعت را به عقب برگردانیم - با این حال میلیون ها اروپایی نمی خواهند

اروپایی ها ترجیح خود را به وضوح اعلام کردند. مجلس رای داد. پس چرا ما هنوز ساعت ها را عوض می کنیم؟

روز یکشنبه (25 اکتبر)، اروپایی ها بار دیگر ساعت خود را یک ساعت به عقب برمی گردانند. این آیین آشنا دوباره همین سوال را مطرح می کند: آیا اتحادیه اروپا سال ها پیش تصمیمی برای پایان دادن به تغییرات فصلی ساعت نداشت؟

این سوال عمدتا از پایین به بالا وارد دستور کار اروپا شد.

شهروندان بارها با پارلمان اروپا تماس گرفتند و درخواست دادند و نگرانی‌هایی را در مورد سلامتی، اختلال خواب و مفید بودن مداوم تغییر ساعت دو بار در سال مطرح کردند.

ابتکار شهروندانی که در سال 2017 به پارلمان فنلاند ارائه شد، به این موضوع شتاب بیشتری داد. فنلاند نمی تواند به تنهایی به این عمل پایان دهد زیرا در سطح اتحادیه اروپا تنظیم شده بود.

در 8 فوریه 2018، پارلمان اروپا از کمیسیون اتحادیه اروپا خواست تا دستورالعمل موجود را ارزیابی کند و در صورت لزوم، بازنگری آن را پیشنهاد کند.

84% پشتیبانی عمومی برای پایان دادن به تغییرات ساعت…

کمیسیون متعاقبا یک رایزنی عمومی را آغاز کرد. تقریبا 4.6 میلیون پاسخ از شهروندان دریافت کرد که بالاترین تعداد ثبت شده برای مشاوره اتحادیه اروپا در آن زمان بود. در میان افرادی که شرکت کردند، 84 درصد از پایان دادن به تغییر ساعت دو بار در سال حمایت کردند.

رایزنی یک همه پرسی نبود و مشارکت بین کشورهای عضو به میزان قابل توجهی متفاوت بود. با این وجود، میلیون ها اروپایی پیام سیاسی روشنی ارسال کردند.

ژان کلود یونکر در سخنرانی خود در سال 2018 این موضوع را برجسته کرد. کمی پس از آن، کمیسیون پایان دادن به تغییرات فصلی ساعت را پیشنهاد کرد و در عین حال به هر کشور عضو اجازه داد تا زمان دائمی تابستانی یا زمان استاندارد دائمی را انتخاب کند.

... و نمایندگان پارلمان اروپا موافق هستند

در مارس 2019، پارلمان اروپا با 410 رأی موافق، 192 رأی مخالف و 51 رأی ممتنع، این پیشنهاد را در جلسه عمومی تصویب کرد. آخرین تغییر ساعت در سال 2021 انتظار می رفت.

با این حال، سال 2021 آمد و رفت و اروپایی ها هر ماه مارس و اکتبر به تنظیم ساعت خود ادامه دادند.

پارلمان موضع خود را تغییر نداده است و کمیسیون نیز رسما پیشنهاد خود را پس نگرفته است. این پرونده مسدود است زیرا دولت های کشورهای عضو هرگز بر سر موضع مشترک در شورا توافق نکرده اند.

هیچ راه حل ساده ای برای 27 ایالت وجود ندارد

پایان دادن به تغییر ساعت ساده به نظر می رسد تا زمانی که دولت ها تصمیم بگیرند چه چیزی جایگزین آن می شود. آیا کشورها باید به طور دائم در زمان تابستانی باقی بمانند یا ساعت استاندارد؟ اگر کشورهای همسایه انتخاب های متفاوتی داشته باشند چه اتفاقی می افتد؟ مجموعه ای از مناطق زمانی چگونه بر حمل و نقل، هوانوردی، تجارت و بازار واحد تأثیر می گذارد؟

اینها سؤالات قانونی است.

یک تصمیم ناهماهنگ می تواند مشکلات جدیدی را در حین حل مشکل قبلی ایجاد کند. برخی از دولت ها نیز خواستار ارزیابی دقیق تری از پیامدها شدند. همه‌گیری و بحران‌های پس از آن این موضوع را بیشتر در دستور کار سیاسی قرار داد.

با این حال، بحران نمی تواند بی عملی نامحدود را توضیح دهد. هشت سال پس از ارائه پیشنهاد کمیسیون، شورا هنوز موضعی اتخاذ نکرده است. بدون آن، مذاکرات با پارلمان نمی تواند به سمت توافق نهایی پیش برود.

اینجاست که یک سوال عملی در مورد ساعت به مشکل دموکراسی، پاسخگویی و ارتباطات سیاسی تبدیل می شود.

شهروندان به مشارکت تشویق شدند. میلیون ها نفر انجام دادند. مجلس به اندازه کافی پاسخ داد. کمیسیون این رایزنی را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه اروپا گوش می دهد ارائه کرد. رئیس آن اعلام کرد که تغییر ساعت متوقف خواهد شد و پارلمان این پیشنهاد را با اکثریت قاطع تأیید کرد.

سپس روند گیر کرد.

دو بار در سال، اروپایی‌ها این وعده را یادآوری می‌کنند، اما هیچ توضیحی در مورد اینکه چه کسی مانع پیشرفت می‌شود، کدام دولت از کدام گزینه حمایت می‌کند یا چگونه اختلاف نظر ممکن است حل شود، دریافت نمی‌کنند.

با این حال، صرفا گفتن اینکه «اتحادیه اروپا شکست خورد»، مسئولیت سیاسی مشخصی را بر عهده دارد. اتحادیه اروپا یک سیستم تصمیم گیری پیچیده و چند سطحی است که در آن مسئولیت بین نهادهای مختلف و دولت های کشورهای عضو تقسیم می شود. پارلمان موضع خود را اتخاذ کرد، در حالی که سرمایه های ملی در شورا به توافق نرسیدند.

آن دولت‌ها باید به جای اینکه به «بروکسل» اجازه دهند تا سرزنش‌های بلاتکلیفی جمعی‌شان را بپذیرد، باید مواضع خود را توضیح دهند.

کمیسیون اروپا نیز مسئولیت مشخصی دارد زیرا قانون پیشنهادی او دشوارترین سؤال، یعنی انتخاب زمان دائمی را به تک تک کشورها واگذار کرد.

در هر صورت، اتحادیه اروپا این خطر را دارد که نمونه ای از برنامه ریزی موفق شهروندان را به نمونه ای از شکست مشارکتی تبدیل کند یا تبدیل کند.

این موضوع ممکن است فوری ترین چالش اروپا در حال حاضر نباشد، اما اعتبار و تصویر مثبت نیز از طریق اجرای خواسته های شهروندان مانند این مورد ایجاد می شود.

مردم متوجه می‌شوند که تغییری که به‌طور گسترده اعلام شده رخ نمی‌دهد، به‌ویژه زمانی که تأثیر مستقیم و منفی بر زندگی روزانه‌شان بگذارد. آنها همچنین متوجه می شوند که هیچ کس دلیل آن را توضیح نمی دهد.

دولت های کشورهای عضو باید علنا اعلام کنند که آیا از زمان دائمی تابستانی، زمان استاندارد دائمی یا حفظ سیستم فعلی حمایت می کنند. شورا باید موضوع را دوباره در دستور کار خود قرار دهد و برای رسیدن به توافق تلاش کند.

و اگر این امکان پذیر نباشد، اروپایی ها سزاوار توضیح روشنی هستند که چرا مشارکت آنها به جایی نرسید.