این یک داستان ترسناک هالووین است: یک زن 97 ساله که 455000 یورو به بانک بدهکار است.

در سال 2003، ایرلند در آستانه عصر جزیره آشپزخانه گسترده بود. هاروی نیکولز به دنبال مکانی برای اولین فروشگاه خود در دوبلین بود. این اوج لحظه ای بود که رانندگان تاکسی در مورد "مکان های کوچک" خود در بلغارستان یا پولیا به شما می گفتند. در آن سال برنامه هایی برای برج U2 در اسکله سر جان راجرسون مطرح شد. یکی از ارسال‌ها، ساختاری غول‌پیکر مانند بلوک تتریس را متصور بود که بر فراز لیفی با یک باغ بام 78 متری بالای شهر امتداد دارد - همانطور که معماران بیان کردند، «درختان درون آن قابل مشاهده هستند و تا ابرها بالا می‌روند».

به عنوان یک جامعه، ما یک مورد بد از PT Barnums داشتیم. هیچ رویایی خیلی بزرگ یا بیش از حد مسخره نبود.

و مجموعه ای از بناها که کمتر از آن بناهای یادبود شناور و استودیوهای ضبط در ابرها بود، کتاب های وام بلند بانک های ایرلندی بودند. Irish Nationwide در سال 2003 به 4.248 میلیارد یورو افزایش یافت. Anglo's 18.1 میلیارد یورو بود که 34 درصد در یک سال رشد داشت. شان فیتز پاتریک، مدیر اجرایی، با پوزخندی در AGM انگلو، با اطمینان گفت: «کیفیت دارایی همچنان قوی است».

Taoiseach Bertie Ahern در سال 2003 به طعنه گفت که اخیرا با "بانک یا موسسه مالی فقیر" روبرو نشده است. مردم ایرلندی نیز احساس تنگدستی خاصی نداشتند: بدهی کارت اعتباری تنها در سه سال تقریبا سه چهارم میلیارد یورو افزایش یافته بود. همه اینها به زودی تغییر خواهد کرد، اما به سختی می توان زنگ های هشدار را در مورد هجوم بی پروا سیاستمداران و مردانی با پیراهن های راه راه در مجمع عمومی بانک ها شنید. به نظر می‌رسید که بزرگترین نگرانی بانک‌ها در آن زمان این نبود که قیمت ملک ممکن است کاهش یابد، بلکه ممکن است افرادی را که می‌توانستند به آنها وام بدهند تمام شود.

بنابراین آنها شروع به جستجو برای یک منبع جدید از وام گیرندگان مایل کردند.

و سال 2003 نیز سالی بود که یک زن مجرد 72 ساله نامه ای از بانک خود، بانک ایرلند دریافت کرد و به او «وام مادام العمر» پیشنهاد داد. این محصولات که فقط دو سال قبل با سر و صدای زیادی روانه بازار شده بودند، وعده مبالغ هنگفتی را در برابر ارزش خانه شما می دادند که به معنای واقعی کلمه فقط روی جسد شما یا بعد از ترک دائم خانه بازپرداخت می شود. یکی از مفسران در روزنامه دیگری با تایید نوشت: «راه نجاتی برای سالمندانی که پول نقد ندارند». وام گیرنده تا یک سوم پول را به صورت نقدی دریافت می کند و بانک می تواند بیش از نیمی از ارزش اصلی را در بهره دریافت کند.

البته ارزش ملک باید در این بین افزایش یابد.»

همانطور که اکنون می دانیم، آن «باید» در حال انجام کارهای سنگین سنگین بود. زن مورد نظر فقط 30000 یورو نیاز داشت، اما به دلایل نامعلومی به هر حال 130000 یورو وام گرفت - در آن زمان، قرض گرفتن بیش از چهار برابر آنچه شما نیاز داشتید ممکن بود عملا محتاطانه به نظر می رسید.

زمین بازی برای زندگان که بر روی استخوان مردگان ساخته شده است

در اینجا یک داستان ترسناک هالووین وجود دارد که پایان آن را قبلا می‌دانید: قیمت ملک سقوط کرد اما علاقه همچنان انباشته شد. آن زن اکنون 97 ساله است و وام مادام العمر 130000 یورویی به بدهی مادام العمر 455000 یورو تبدیل شده است. شخصی که نماینده خانواده او بود این هفته در روزنامه ایرلند تایمز به دومینیک کویل نوشت تا توضیح دهد که چگونه از سال 2022 در تلاش برای میانجیگری در مورد این وام با بانک ایرلند بوده اند و به بازرس خدمات مالی و بازنشستگی شکایت کرده اند.

یادآوری دومی در این هفته از خماری طولانی مدتی بود که هنوز از روزهای «همه مهمانی‌مان» رنج می‌بریم. روز پنجشنبه، گزارش شد که دولت در حال بررسی تامین مالی بازپرداخت زودهنگام 8 میلیارد یورویی وام های پس از سقوط است، اقدامی که می تواند "باعث صرفه جویی 90 میلیون یورویی به خزانه" شود. کمتر اشاره ای به این واقعیت شد که هزینه خالص کمک مالی به بانک ها 42 میلیارد یورو بود که بیش از 39 میلیارد یورو آن در سیاهچاله هایی که در سراسر انگلیس و ایرلند بودند ناپدید شد.

اما نگران نباشید، ما می‌خواهیم 90 میلیون یورو را پس بگیریم، زیرا بهترین کشور کوچک در جهان هستیم که می‌توانیم به عقب برگردیم و دوباره به عقب برگردیم.

ممکن است فرض کنید ما از همه اینها چیزی در مورد خطرات قرار دادن تمام تخم مرغ های شما در یک سبد یاد گرفته ایم. این که ما اکنون نسبت به تئوری های مربوط به "رشد بی پایان" و مشکوک به "فرود نرم" محتاط باشیم. که ما به یاد داشته باشیم که چقدر پول آسان می تواند گران شود. مطمئنا فرض می‌کنید که اگر بدنی را به طور خاص تعیین کرده بودیم تا اطمینان حاصل شود که هیچ یک از این درس‌ها را فراموش نکرده‌ایم، به تک تک کلمات آن‌ها پایبند می‌مانیم.

لفاظی‌های مضحک و کلیشه‌های پیش پا افتاده درباره بی‌طرفی، بحث‌های سه گانه را برانگیخته است.

و با این حال، برای سال‌ها، سازمان دیده‌بانی که وظیفه آن انجام این کار است، شورای مشاوره مالی ایرلند (Ifac)، در خلأ فریاد می‌زند که ما بار دیگر در خطر از دست دادن خودمان هستیم. در ماه اوت، سایمون هریس، وزیر دارایی، هشدارهای پیش از بودجه خود را با این جمله که "ما توصیه های آنها را نادیده نمی گیریم، اما آنها دولت نیستند" کنار گذاشت.

چند ساعت پس از بودجه 2027، ایفاک حکم نکوهش آمیز خود را صادر کرد: بودجه "با شکستن مکرر محدودیت های مخارج تعیین شده و تکیه فزاینده بر مالیات شرکت های پرخطر، دارایی های عمومی را در مسیر بدتری قرار داد".

هر سال که برای ارائه اظهارنامه مالیاتی آماده می شوم، حسابی عجیب را تجربه می کنم

برای روشن شدن، هیچ کس در مورد سقوط بانکی دیگر هشدار نمی دهد. اما در دنیایی پرآشوب – جهانی که با جنگ درگیر شده است، با هزینه‌های بحران آب‌وهوایی دست و پنجه نرم می‌کند، خطرات هوش مصنوعی را تحت تأثیر هوس‌های غیرقابل پیش‌بینی رهبران مردان قدرتمند و جمعیت‌های بی‌قرار رای‌دهنده قرار می‌دهد – کار هوشمندانه این است که برای موارد غیرمنتظره برنامه‌ریزی کنیم. به خصوص در کشوری که تقریبا نیمی از درآمد مالیاتی شرکت ما فقط از سه شرکت حاصل می شود.

در سال 2003 فانتزی این بود که قیمت مسکن برای همیشه افزایش خواهد یافت. اکنون این است که درخت مالیات جادویی برای همیشه میوه می دهد. دولت آنقدر به این موضوع اطمینان دارد که قصد دارد از هر 7 یورو، 6 یورو را در درآمدهای مالیاتی شرکت هزینه کند.

به عنوان یک کشور، ما از نوعی غرور طولانی رنج می‌بریم - این مانند کووید طولانی است، با این تفاوت که دوره کوتاهی از جنون جمعی را شامل می‌شود که به شکلی از انکار آسیب‌شناسانه تبدیل می‌شود. اکنون با گذشت 18 سال از سقوط، علائم همچنان ناتوان کننده هستند. بدترین آنها فراموشی است.