بازنشانی جمهوری چگونه یک ایرلند بهتر بسازیم: تحلیلی جذاب از چگونگی رسیدن به اینجا و چشم اندازی برای آینده

موضوع این کتاب براندازانه است. نویسنده کانر بردی، سردبیر سابق ایرلندی تایمز، در اولین جمله چنین می گوید. او معتقد است که جمهوری به بازنشانی نیاز دارد که فراتر از هر تغییر ساده دولت باشد. او می خواهد نهادها و فرآیندهایی را که دیگر کاملا برای هدف مناسب نیستند، از بین ببرد یا تغییر دهد.

از آنچه برادی ادعا می کند شاید دیدگاهی منحصر به فرد نوشته شده است، زیرا نویسنده عملکرد دولت را هم از بیرون و هم تا حدی از درون مشاهده کرده است.

در حال حاضر درهای گردان زیادی برای دسترسی و خروج از دستگاه دولتی وجود دارد که این یک دیدگاه منحصر به فرد نیست. اما برادی در وضعیتی که برای بازنشانی تصمیم گرفته است غوطه ور است. رئیس سابق کمیته انتصابات سطح بالا (TLAC) که تقریبا همه مقامات ارشد باید به آنجا بروند تا ترفیع یا ناامید شوند، کمیسر سابق بازپرس گاردا، و فرزند گاردا که در سال 1923 به این نیرو پیوست، دارای روابط خانوادگی و همچنین تجربه عمیقی است که در طول قرن اخیر از دولت می گذرد.

این کتاب که در 22 فصل در چهار بخش نوشته شده و با یک مقدمه و یک خاتمه ضمیمه شده است، دارای عمق لازم برای زمینه خود و بیان ساده استدلال خوب است. نویسنده خود را به معیارهای وضوح و قاطعیتی که از دیگران به عنوان ویراستار می‌خواست، پایبند است.

او با تأمل در جایی که هستیم، معتقد است که چیزهای خوبی در مورد دولت وجود دارد، به ویژه دموکراسی پایدار آن. دستاوردها و تغییراتی که او شاهد آن بود شگفت انگیز است. در کشوری که زمانی مدرسه متوسطه برای اکثر افراد دور از دسترس بود، در سال 2024، 65 درصد از افراد 25 تا 34 ساله دارای مدرک سطح سوم بودند. توافق بلفاست صلح و اجماع عمومی را در ایرلند شمالی به ارمغان آورد.

حداقل روی کاغذ ما از یکی از فقیرترین کشورهای اتحادیه اروپا به سطح متوسط ​​اتحادیه اروپا رسیده ایم. ما نسبت به جمعیت موفق ترین کشور اتحادیه اروپا در جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی هستیم. او می گوید که ایرلند به طور انتزاعی ثروتمند است.

او همچنین در سخنی به یاد ماندنی می نویسد که ایرلند از نظر برنامه ریزی غنی است. جزئیاتی که او از آن برنامه های همپوشانی، متناقض، تا حدی یا به طور کامل ارائه نشده ارائه می کند، تنبیه کننده است. تغییر اساسی به ندرت به دلیل آنچه برادی مشتری گرایی می نامد اتفاق می افتد.

از قضا، سنت بزرگ مشتری گرایی ایرلندی که در آن سیاستمداران به افراد رای دهنده لطف می کردند، مرده است. بازیافت قدرت متمرکز در آژانس‌های مستقل ممکن است سیاستمداران را از مسئولیت اجرای سیاست محافظت کند، اما صمیمیت حمایت‌های قدیمی را از دسترس خارج می‌کند.

بردی در مورد اینکه چگونه سیستم رای واحد قابل انتقال (PR-STV) با نمایندگی تناسبی ما، ایالت را به زیر می کشد، وحشی و پزشکی قانونی است. او سیستم انتخاباتی ما را خانه رشد مشتری گرایی می نامد. مانند خدمات ملکی ما، پیش از ایالت است و به عنوان یک آزمایش استعماری توسط دیوید لوید جورج در ایرلند و مالت به کار گرفته شد. او به خاطر نقشش در شکل‌دهی ایرلند مدرن که بیش از یک قرن بعد به کامل‌ترین پیامدهای خود می‌رسد، شایسته تقدیر کامل‌تر است.

راه آمریکایی کشتار اثر مالکوم گلدول: یک بحث تند اما گاهی سطحی

پیوندهای شخصی آنچه برادی مشتری گرایی می نامد، که بر مبادله لطف متمرکز بود، مدت هاست که منحل شده است. آنچه که با افزایش باقی می ماند محلی گرایی تهاجمی و علاقه خاص است. آن‌ها در رسانه‌های اجتماعی سرعتی را یافته‌اند که همانطور که بردی در مورد اعتراضات مربوط به سوخت در آوریل گذشته اشاره کرد، دولت را فلج کرد.

اکنون که از روابط شخصی گرفته تا سیاستمداران محلی ریشه دار جدا نشده است، نقطه عطفی فرا رسیده است. تکه تکه شدن سیاست و جابجایی هرچه سریعتر سیاستمداران منتخب به این معنی است که یک دولت به شدت متمرکز، کمتر از هدف بی دفاع قدرت بخشی غارتگرانه، مبتنی بر محلی، قلمروی بزرگ محلی است.

جداول تغییر کرده است، اما این کتاب از منظر دوران آنالوگ گذشته نوشته شده است که برادی به عنوان ویراستار و سپس به عنوان نارنگی در دستگاه دولتی تسلط یافت. در زمینه دیجیتال جدید آنلاین، همه ناشر هستند و سیاست از درون به بیرون تبدیل می شود.

با این حال، او در شناسایی Bunreacht na Éireann که تا حد قابل توجهی ادامه قانون اساسی دولت آزاد و چارچوب عملیاتی دولت از سال 1937 است، به عنوان ابزاری دست و پاگیر برای ایجاد تغییر از طریق رفراندوم تنها در همه موارد، درست است. مسلما در سال های اخیر از همه پرسی بیش از حد استفاده شد و با شکست همه پرسی خانواده و مراقبت، دولت ها در آینده محتاط تر خواهند بود. برادی درست است که می گوید کشورهای دیگر راه های بهتری برای انجام کارها دارند.

او با تأمل در زمان خود در TLAC از سال 2017 تا 2023، یکی از مهم‌ترین نهادهای عمومی که اکثر مردم هرگز نام آن را نشنیده‌اند، می‌پرسد چرا با وجود چنین کارمندان دولتی ماهر در کنترل‌ها، بسیاری از خدمات و ارگان‌های عمومی ناکافی عمل می‌کنند؟

تعداد معدودی، حتی در میان خود افراد موفق، مناقشه دارند که بهترین‌ها، به‌عنوان متمایز از شایستگی‌های معقول، اکنون کمتر از گذشته‌ای نزدیک در بالاترین سطح خدمات عمومی یافت می‌شوند. یک نسل پس از شروع اقتصاد ببر سلتیک در دهه 1990، افراد با استعداد انتخاب های دیگری دارند. دیگر کرم محصول نیست، همچنین شکاف عمیقی بین خدمات عمومی و منافع عمومی وجود دارد.

او معتقد است که قانون اساسی، نظام انتخاباتی، خدمات عمومی و موارد دیگر نیاز به بازنگری دارند و احتمالا حق با اوست.

برادی به نظر من نسبت به کارمندان ارشد دولتی که از طریق سیستم گذرانده است، بیش از حد محترم است. با این حال، او واضح است که سیستم خراب است. بیش از یک قرن پس از تأسیس دولت، وزیر، مانند پادشاهی که زمانی از اختیاراتش استفاده می کرد، هنوز یک شرکت انحصاری است. این یک منصب همیشگی است که از شخص سیاستمداری که به طور موقت آن را بر عهده دارد متمایز است و بخشی را که آنها رهبری می کنند را تجسم می بخشد.

این وزیر است، نه شخصا و نه شخصا کارمندان دولتی آنها، بلکه او به عنوان یک شرکت تنها و نه آنها هستند که تمام قدرت را اعمال می کنند و در نتیجه همه را قادر می سازد تا به طور مؤثر از مسئولیت شخصی فرار کنند. این یک دستی باشکوه است، به سنت کمیک بله وزیر، و به دلایل واضح هرگز تغییر نکرده است.

خدمات مدنی ایرلند که از امپراتوری بریتانیا، جنگ جهانی، بحران های اقتصادی و تغییرات فرهنگی بی حد و حصر جان سالم به در برد، اگر مملو از افراد صادق باشد، با یکپارچگی نهادی خود متمایز نیست. همانطور که نویسنده می‌گوید، ممکن است درست باشد که اگر سیستم‌ها تغییر می‌کردند، اوضاع بهتر بود. مطمئنا این درست است که اگر کارمندان دولتی با حقوق خوب پیش می رفتند، اوضاع تغییر می کرد.

بردی در مورد شکست سیستم ها واضح است، اما کمتر در مورد شکست رهبری و مسئولیت که مشخصه سیستم رسمی در حال حاضر است. واقعیت این است که استانداردها سقوط کرده اند و هر سازمانی به اندازه قوانینش توسط افرادش مشخص می شود. فرهنگ برای صبحانه استراتژی می خورد.

پیچیدگی اما چند برابر می شود. فقط این نیست که دنیا جای پیچیده تری است. ایالت افزونه هایی مانند برنامه های افزودنی ناب را به وجود آورده است. بردی ما را در یک تور آموزنده از طریق Oireachtas، ریاست جمهوری، کنوانسیون قانون اساسی، دادگاه ها و دادگاه ها به ارمغان می آورد.

او از قاضی نیکلاس کرنز، رئیس سابق دادگاه عالی نقل قول می کند که در بازنشستگی خود در سال 2015 گفت که قضات هرگز نباید خود را در موقعیتی قرار دهند که "خیلی دیر متوجه شوند که یک تصمیم خاص جعبه پاندورا را از پیامدهای ناخواسته باز کرده است... قضات نباید بیش از حد فعال یا مداخله گر باشند". در یک ایالت کوچک، ما 34 دادگاه تحقیق و 14 کمیسیون تحقیق داشته ایم. در سال 1980 ما هفت کمیته Oireachtas داشتیم و امروز 28 کمیته وجود دارد.

50 بهترین کتاب ایرلندی زبان قرن تاکنون

اقدامات بسیار خوبی توسط برخی دادگاه ها انجام شد، اما با هزینه های مالی هنگفت. آخرین نکته بردی در این مورد بهترین و مضمونی تکراری است. بیش از یک سال پس از اینکه Taoiseach، مایکل مارتین، گفت که ما باید توانایی دولت را برای رسیدن به حقیقت، سریع، کارآمد و با هزینه کمتر مالیات دهندگان تقویت کنیم، هیچ برنامه ای اعلام نشده است.

در این ایالتی که عملکرد ضعیفی دارد، مسائل جدیدی مطرح می شود و برادی آنها را مطرح می کند. تقریبا 900000 نفر در طی سه دهه مهاجرت خالص به داخل کشور داشته اند و از سال 2011 بیش از 200000 مهاجر تابعیت ایرلند را گرفته اند. اما او به درستی نتیجه‌گیری می‌کند که دولت هیچ اقدامی برای رسیدگی به چالش‌های جمعیت‌شناختی ایالت یا ایجاد سود بیشتر برای مردم برای داشتن فرزندان بیشتر ندارد.

تغییرات اقلیمی، آموزش، اتحاد مجدد و دفاع به طور مشابه تحلیل های متفکرانه ای دریافت می کنند. او می گوید که از سال 1960، بیش از 300 گزارش در مورد موضوعات زیادی به دولت ارائه شده است.

این کتاب اکنون کتاب دیگری است و با فراخوان یک سری بررسی به پایان می رسد. او معتقد است که قانون اساسی، نظام انتخاباتی، خدمات عمومی و موارد دیگر نیاز به بازنگری دارند و احتمالا حق با اوست.

برخی از جمله تغییر نظام انتخاباتی، سیاست غیرمحتمل است. اصلاح خدمات ملکی همانطور که در گزارش Devlin در سال 1969 منتشر شد، قابل قبول است. تغییر سیستماتیک باید کمک کند، اما جایگزینی برای مسئولیت شخصی و اجرای آن نیست.

پانزده وزیر دولت و 18 دبیر کل به این معنی است که ایالت برادی می خواهد تنظیم مجدد کند در دست 33 نفر است. اینها صادق هستند، بسیاری توانمند هستند، برخی توانا هستند، برخی دیگر قلاب هستند، اما در مجموع آنها کمتر از مجموع اجزای خود هستند.

کار خرابکارانه ای که باید انجام داد این است که مسئولیت آنها را بر عهده بگیرند. برخی تغییرات قانونی اما نه لزوما قانون اساسی مورد نیاز است. تغییر نگرش بسیار فراتر و سریعتر از آن چیزی است که تغییر سیستم ممکن است در نهایت ایجاد کند. اگر آن 33 نفر مسئولیت را بر عهده بگیرند، می تواند امروز آغاز شود.

کتاب بردی ما را با آنچه که کشور ما را رنج می دهد روبرو می کند. خواندنی سازنده است اما خرابکارانه نیست. این امر با همدستی مردم ایرلند در حیله گری و حیله گری دولت خودشان مقابله نمی کند. اخلاق برای تشریع نخواهد شد.

جرارد هاولین مشاور امور عمومی، ستون نویس ایرلندی تایمز و مشاور ارشد سابق سیاسی است.

در ادامه مطلب

نامه های یک TD موفق و دنباله آن نامه های یک وزیر دولت ایرلندی، نوشته جان بی کین، تصویرهای کمیک برجسته ای از سیاست ایرلند در مرحله کلاسیک مشتری گرایی آن است. آنها پوسیدگی را در سیستمی به تصویر می کشند که ساختار آن دست نخورده باقی مانده است، اما کاربرد آن اکنون تغییر یافته است.

Magnifica Humanitas، نامه دایره ای پاپ لئو، چشم اندازی را برای بشریت در عصر هوش مصنوعی ارائه می کند. این پرسش‌های عمیق در مورد اینکه چگونه ما به‌عنوان انسان‌ها می‌توانیم پیشرفت کنیم، می‌پرسد و به دنبال پاسخ به برخی از عمیق‌ترین پرسش‌هایی است که باید در هر بازنشانی دولت به آنها پرداخته شود.

پیری جمعیت و امور مالی عمومی در ایرلند - تغییر جمعیت شناسی (وزارت دارایی، ژوئن 2024) یک راهنمای مفید برای آینده ای است که ایرلند باید به سرعت برای آن بازنشانی کند، اما آمادگی کمی برای آن داشته است. انتظار می‌رود ایرلند تا سال 2050 یکی از بزرگترین افزایش‌های نسبت وابستگی سالمندان را در میان کشورهای اتحادیه اروپا داشته باشد.