بازگشت فوق العاده Checkout، آنچه در "Widow's Bay"، "Serpico" پاچینو بازمی گردد

گاهی اوقات یک سریال آنقدر خوب است که همیشه آنطور که باید مورد تمجید قرار نمی‌گیرد، و این در مورد «Checkout» (کوپا راشیت)، کمدی سوپرمارکت در KAN 11 (همچنین در kan.org.il موجود است) و در نتفلیکس صدق می‌کند. فصل ششم آن درباره زحمات و پیروزی‌هایش، و مشتریانش در این سوپرمارکت، و مشتریانش در این سوپرمارکت شروع شده است. اپیزود دارای برخی از خنده دارترین لحظاتی است که من در مدت طولانی تماشا کرده ام. بسیاری از کمدی های ابتدای فصل مربوط به چیزی است که رمزی (امیر شوروش)، کارمند شاداب خستگی ناپذیر، از آن به عنوان "زاغه شعر" یاد می کند (او من)

ans "slam") که توسط Shira (نوآ کولر)، مدیر جاه طلب و بی دست و پا، که او در آن شرکت می کند، سازماندهی شده است. نویسندگان برنامه - که اخیرا به The Jerusalem Post نگاهی به برنامه های خود در این فصل، از جمله قسمت شب انتخابات داده اند - به نظر می رسد که آنها در چند شعرخوانی پرمدعا شرکت کرده اند. به نظر می رسد آنها سرگرمی بسیار خوبی دارند، با شاعر بی استعداد و کارمندان سوپرمارکت که در تضاد فرهنگی حضور دارند، لذت می برند. «زاغه‌نشین» به اصرار رمزی - و او شیفت‌ها را با آنها عوض می‌کند و ساعت‌هایی را که می‌خواهند به آنها می‌دهد، بنابراین شیرا در آنجا تنها نخواهد بود. وقتی شیرا می‌ایستد تا شاعرش را به اشتراک بگذارد.

y، تمام انزجاری که از کارمندانش به خاطر نادیده گرفتن و توهین به او احساس کرده بود، بیرون می‌آید. اما لحظه‌ی مورد علاقه‌ام زمانی بود که کوچاوا (کرن مور)، صندوقدار تنبل و خودمحور، یک سطر خشک و یک خطی به یک شاعر خراب و طاقت‌فرسا می‌دهد که قبل از شیرآهن (معمولا شاعری ارزان‌قیمت) اجرا می‌کند. مشتری پر هیاهو، که آخرین نقش را در جهان بر عهده می گیرد، هرکسی از او انتظار داشت - اما اگر بدانید چه چیزی چیست، چندان خنده دار نخواهد بود، بنابراین اینجا خبری از اسپویل نیست.

بیایید بگوییم که هر چه چیزها بیشتر تغییر کنند، آمنون بیشتر آمنون می‌ماند. «خلیج بیوه» ترسناک و کمدی را خنده‌دار نگه می‌دارد. سریال «خلیج بیوه» به تازگی برنده 14 جایزه امی شد و رکورد بیشترین برنده برای یک کمدی را شکست، اما اگر Apple TV+ را نداشته باشید، ممکن است نام آن را نشنیده باشید. این یک ترکیب عجیب و غریب از کمدی و ترسناک است، و مانند رمان استیون کینگ با «نهر شیت» ملاقات می‌کند، با کمی آرواره‌ها. چالش در سریال‌هایی مانند این، ترسناک نگه داشتن ترسناک و خنده‌دار نگه داشتن کمدی است، و «خلیج بیوه» در اکثر موارد موفق به انجام این کار می‌شود، اگرچه من دوست دارم.

کمدی rkplace درباره شهردار بدبخت یک شهر نفرین شده است که فقط می خواهد کارش را انجام دهد و مدام با چیزهای ماوراء طبیعی دیوانه کننده از ریل خارج می شود. این سریال به این دلیل نتیجه می دهد که بازیگر اصلی آن متیو رایس بسیار خوب است که ممکن است مشکوک شوید که او کمی از قدرت های ماورایی کمک گرفته است. ریس یکی از بزرگ ترین بازی های تاریخ را در تلویزیون شوروی به عنوان فیلیپ در تلویزیون شوروی ارائه کرد. «آمریکایی ها»، جایی که طعنه و بازیگوشی سرکوب شده اما ذاتی شخصیت او باعث شد تا او فورا قابل ارتباط باشد. او از آن زمان در چندین سریال دیگر از جمله «The B» ظاهر شده است.

شرق در من با کلیر دینز، جایی که او نقش یک تاجر شرور مظنون به قتل را بازی کرد، اما هیچ‌کدام از نقش‌های او از زمان «آمریکایی‌ها» به اندازه «خلیج بیوه» با مهارت‌های او مطابقت نداشت. (اگر «آمریکایی‌ها» را ندیده‌اید یا می‌خواهید دوباره آن را تماشا کنید، در دیزنی در دسترس است. دفعه اول حتی بیشتر از یک سال گذشته، بیشتر از آن را دیدم. از آن لذت بردم.

درست همان‌جا با «سوپرانوها»، «سیم» و «مردان دیوانه» به‌عنوان یکی از بهترین سریال‌هایی که این عصر طلایی تلویزیون تولید کرده است.) جامعه‌ای جن زده در نیوانگلند که ساکنان نمی‌توانند آن را ترک کنند در «خلیج بیوه»، او نقش تام لوفتیس، شهردار گیج‌شده یک جامعه جزیره‌ای در نیوانگلند را بازی می‌کند که به خاطر داستان‌هایش به ارواح معروف است و می‌خواهد آن را به یک مقصد توریستی تبدیل کند.

البته پیچ و تاب این است که داستان‌های ارواح همگی واقعی هستند. خلبان با او شروع به کار می‌کند که مشتاقانه منتظر بازدیدکننده‌ای است که با کشتی به آنجا برسد، نویسنده‌ای در نیویورک تایمز که او امیدوار است «خلیج بیوه» تاکستان بعدی مارتا را تاج بگذارد. اما فقط شب قبل، مه روی خلیج غلتید، که در بیشتر جاها ناخوشایند خواهد بود، اما در اینجا به این معنی است که روی افراد خاصی می غلتد و آنها را در نوعی کما قرار می دهد، که از آنجا به عنوان زامبی های قاتل از خواب بیدار می شوند. این جزیره چند ویژگی عجیب و غریب دیگر دارد. نه تنها گیرنده تلفن همراه وجود ندارد، بلکه مکرر برق نیز قطع می شود.

اکثر افرادی که شب را در سوئیت کاپیتان در مسافرخانه می گذرانند دیوانه می شوند زیرا چشم اندازهای دلقک های شیطانی و چیزهایی از این دست را می بینند. و کسانی که در جزیره به دنیا آمده اند - لوفتیس نبود - هنگام خروج می میرند. اما این یک کمدی کمدی است که ممکن است شما را به یاد "خروج" بیاورد، و لوفتیس کارکنانش را نیز دارد که ما فقط دستانش را در اختیار داریم. لحظاتی که مانند آرواره ها، مردم به شهردار می گویند که شهر را به دلیل خطر دنیای ارواح تعطیل کند، درست همانطور که گردشگران با یک کشتی مملو از کشتی وارد می شوند. این ترکیب ژانر همیشه به آرامی کار نمی کند. به یاد داشته باشید

«Braindead»، کمدی سیاسی میشل و رابرت کینگ، خالقان «همسر خوب»، که طرح داستانی در مورد حمله بیگانگان به مغز شهروندان واشنگتن و گرفتن نشانه‌های آن‌ها از آهنگ‌های The Cars را با طنزی درباره فساد سیاسی ترکیب می‌کند؟ به نظر بهتر از آن چیزی است که بود، و مدت زیادی دوام نیاورد. «خلیج بیوه»، از فصل اول، به نظر می‌رسد که قدرت ماندگاری بیشتری داشته باشد، عمدتا به این دلیل که رایس می‌تواند جنبه‌های احمقانه‌تر سریال را بفروشد. «سرپیکو»، داستان واقعی یک افسر پلیس نیویورک که فساد را به صدا درآورد و از بازیگران بزرگی صحبت می‌کرد.

به تازگی برای پخش در نتفلیکس در دسترس قرار گرفته است. این فیلم بر اساس داستان واقعی یک پلیس نیویورکی است که فساد را در هر سطحی از نیروی پلیس دمیده است. این فیلم به کارگردانی سیدنی لومت، واقعا فیلم خوبی نیست و تقریبا همه کسانی که آن را می بینند می دانند پایان آن چگونه است. اما پاچینو عملکردی باورنکردنی و پرخاشگر ارائه می دهد و بدون این ستاره پشمالو و درخشنده تر، آن را تماشا نمی کند.

او لجاجتی را نشان می دهد که افشاگران را وادار می کند و آنچه را که آنها قربانی می کنند در حالی که نادیده گرفته می شوند و عزیزان را دور می کنند و نسبت به هرکسی که آنها را به سازش ترغیب می کند احساس تحقیر می کنند. پاچینو شما را متقاعد می کند که سرپیکو به قدری از فساد بزرگ و کوچک در اطرافش زخمی شده است که او هر بهایی را می پردازد - حتی برای دیدن کسانی که اشتباه می کند و جانش را انجام نمی دهد. بعد جالب فیلم تماشای این مرد طبقه کارگر است که به منهتن نقل مکان می کند و دنیای جدیدی را کشف می کند که او شروع به پوشیدن لباس هیپی برای کارهای مخفی خود می کند.

از بازیگران آمریکایی دهه 1970، از جمله جان راندولف، تونی رابرتز، و ام. امت والش، اما واقعا یک نمایش یک نفره است. پاچینو اسکار بهترین بازیگر مرد را در آن سال به جک لمون برای بازی در فیلم بسیار قدیمی تر «نجات ببر» از دست داد. رابرت ردفورد برای The Sting، جک نیکلسون برای The Last Detail و مارلون براندو برای Last Tango در پاریس از دیگر بازیگران این فیلم بودند. آنها در دهه 1970 چند فیلم خوب ساختند.